بشارت رهایی

در حالیکه مردم ایران هنوز غارت منابع نفتی ایران توسط انگلیس در زمان شاه و یا کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ توسط انگلیس و آمریکا را از یاد نبرده اند.
حال با این فرمانی که مجاهدین جلو می روند و در دومین روز قتل دیوید ایمس مقام او را به سطح «شهید» ارتقاء داده و برایش عزای عمومی اعلام می کنند، بر سر قبرش دسته گل اهدایی مریم رجوی را می گذارند هیچ بعید نیست شاهد برگزاری مراسم سوم و هفتم او در اردوگاه این گروه شیاد در آلبانی هم باشیم.

در حال حاضر وی آزاد و در تیرانا پایتخت آلبانی اقامت دارد. حال آقای محمد تقی بیدی از توطئه های آینده فرقه علیه فرزندش ابراز نگرانی نموده و وزارت کشور و دیگر مقامات این کشور را مسئول حفاظت جان پسر خود میداند. آقای بیدی در این مکالمه تلفنی وزیر کشور آلبانی را به عنوان بالاترین مقام این کشور مخاطب قرار داد و از انجمن نجات کرج تقاضا داشت تا مقامات آلبانی را از خطرات و دسیسه های فرقه رجوی علیه فرزندش درآینده مطلع کند. همچنین تقاضا داشته به وی اجازه دیدار با فرزندش در کشور آلبانی و یا کشوری ثالث بدهند تا بتواند فرزندش را بار دیگر در آغوش بکشد.

آری آن جلوه که خاموش نشود، نور خداست.قصه ی پر غصه و در عین حال پر پیام و انسان ساز این اسرا، گویا تمام شدنی نیست. موفقیت ها از پس چنین ابتلائاتی ، خیلی شیرین است.

زنجیر اگر دلیل بریدن شود بد است،
یا رمز اتصال مسافر به مقصد است،
این جا نپختگی است نرفتن میان دام،
ای خوش اسارتی که اسیرش زبانزد است . . .

به راستی این افراد، اسیر کدام جبر بودند؟ تاریخی یا جغرافیائی؟ آیا با آزادی، آن اسارت ها از خاطره ها فراموش خواهد شد؟

دیروز که دیدم بعنوان یک قربانی برای دادگاه استکهلم ، شهادت فرستاده است، نتوانستم سکوت اختیار کنم. من که سختی زندان انفرادی را دیدم، هرگز نمی توانم در نقش یک زندان بان و شکنجه گر ظاهر شوم، آن شش ماه انفرادی در زندان های مجاهدین مرا از هر چه زندان و شکنجه گاه است متنفر کرده است،اما اگر این زن! صداقت دارد و خودش قربانی است، دیگر هرگز نمی تواند شکنجه گر و زندان بان باشد. این برخلاف قانون و منطق عقل و انسانیت است. باز هم به دانسته های خودم شک کردم و در اینترنت در مورد این زن مجاهد جستجو کردم ، که به دو مورد خاطره از کسانی برخوردم که در زیر می آورم:

مریم رجوی بعد از به قتل رسیدن او ، در این مورد گفته است:
” پس از ۴ دهه حمایت تمام‌عیار و بی‌چشمداشت دیوید ایمس از مقاومت مردم ایران، بایستی او را در شمار شهیدان آزادی محسوب کرد.(!) امروز مقاومت ایران یک دوست بی‌همتا و مردم انگلستان یکی از مظاهر ستودنی دفاع از آزادی و دمکراسی و جامعه بشری، یک انسان بزرگ را از دست داد…”

بی چشمداشت یعنی چه ؟ یعنی رایگان و بی اجرت! اما تارنمای پارلمان انگلیس قسمتی از دریافت های او را ثبت کرده است که اسناد آن موجود است و نشان می دهد حمایت های او از رجوی ها ، زیاد هم بی چشمداشت، نبوده است. بعنوان مثال:

سازمان مجاهدین خلق که اصولا با قوانین و مناسبات جامعه مدرن بیگانه است و در این سالیان متمادی تلاش کرده به شیوه برده داری مدرن اعضا را فاقد هویت و کاملا مطیع خود سازد تا توان هرگونه اراده و تصمیم گیری را از آنها سلب نماید، اکنون با این اقدام دولت شما یک ضربه اساسی دریافت کرده است و می بایست بناچار به قوانین جهان آزاد و اصل خدشه ناپذیر حق انتخاب مسیر زندگی مستقل تن دهد.

برای همین رهبران مجاهدین حتی به اعضای گرفتار در این فرقه اجازه نمی دهند که به عنوان یک انسان که دارای هویت فردی و نه گروهی است در جامعه شناخته شوند.
مجاهدین برای اینکه اعضای جداشده را به سکوت وادار کنند اقدام به افشای باصطلاح اسنادی می کنند که قبلا آن اسناد به زور به امضای اعضاء رسیده است. اما این را نمی دانند بالاترین افتخار جداشده ها این است که دست رد به سینه رجوی مزدور زده و دیگر در آن تشکیلات که زندگی خود و خانواده هایشان را تباه کرده نباشند.

بقدری این موضوع احمقانه و سخیف می باشد که انزجار عمومی را در پی داشته و اعتراضات گسترده ای در افکار عمومی و مطبوعات و رسانه های داخلی و بین المللی به همراه داشته است.

پدر و مادری که هر دو عمل جراحی قلب داشته و هدفی جز دیدار با فرزندی که سالها در اسارت ذهنی و جسمی فرقه تروریستی رجوی بوده است نداشته اند، و فرزندی که هم اکنون در کشور آلبانی در محیطی آزاد زندگی میکند و منتظر دیدار با پدر و مادرش است .
قطعا مردم آلبانی با چنین وضعیت و شرایط ناهنجاری موافق نبوده و نیستند. در هیچ منطقی در هیچ کجای جهان پذیرفته شده نیست که از دیدار خانوادگی جلوگیری کرده و والدین سالخورده را تهدید تروریستی بدانند.

محمود عضدانلو پدر نرگس از زمان حکومت پهلوی در تشکیلات مجاهدین خلق فعالیت داشت و پس از انقلاب به عنوان عضوی با سابقه و برادر همسر سوم مسعود رجوی از امتیازاتی در تشکیلات برخوردار شد. با این وجود، او و همسرش شهرزاد صدر نیز در پی انقلاب ایدئولوژیک و حکم مسعود رجوی به طلاق اعضا، به اجبار از یکدیگر جدا شدند. با این «انقلاب رهایی» شهرزاد همچون دیگر زنان رده بالا و مطلقه در هرم کیش شخصیتی مسعود رجوی ترقی کرد و بین سالهای 1374 تا 1376 به سمت مسئول اولی سازمان منتصب شد و طبیعتا بعدها به حرمسرای او راه یافت.

من در این اینجا گوشه ای از آنچه در سازمان مجاهدین خلق بر سرم آمده است را خدمت شما بیان می کنم. من در جنگ ایران و عراق یک سرباز بودم. در یک عملیات اسیر شدم و در اردوگاه سوم موصل عراق بودم. ما که اسیر و تحت فشار شدید بودیم برای رهایی از اسارت با وعده و فریب سازمان مجاهدین خلق به این گروه پیوستیم و اسارتی بالاتر را تجربه کردیم.

من در طول 17 سال عضویت در سازمان مجاهدین خلق از کمترین حقوق انسانی و آزادی عمل محروم بودم.

مریم سنجانی شاهد یکی از جشن هایی که توسط بخش پرسنلی مجاهدین برای اشرف ابریشم چی در محل ستاد ۴۹ برپا کردند، بوده است. او در ادامه می‌نویسد: «ریخت و پاش‌ها، بودجه‌های خاص، سفارش غذاهای رنگین و تبعیض‌های متفاوتی را متاسفانه از نزدیک بسیار دیده‌ام.»

بدین ترتیب، امکانات خاصی که در تشکیلات برای فرزندان سران وجود داشت موجب شد که اشرف ابریشمچی در شهریور 1400 در سن 39 سالگی بدون رعایت سلسله مراتب تشکیلاتی، به سمت معاونت زهرا مریخی مسئول اول تشکیلات، گماشته شود. این در حالی است که شمار زنان عضو شورای رهبری مجاهدین خلق با سنین بالاتر و سوابق مبارزاتی بسیار بیشتر از اشرف ابریشمچی، قابل ملاحظه است.

آقای قاسمی خواهان آن شد که از طرف وی پیامی در سایت انجمن نجات به خواهرش در آلبانی نوشته و نگرانی خود و خانواده را از بی اطلاعی از خواهرش اعلام نماییم و همچنین شماره تلفن موبایل وی درج تا ان شاالله بدست وی رسیده و خواهرش بتواند با آنان تماس برقرار نماید .

ما نیز با آرزوی سلامتی برای ایشان و دیگر خانواده ها، امید داریم اسیران فرقه بتوانند حداقل این آزادی را بدست آورده که بتوانند براحتی با اعضای خانواده های خود تماس تلفنی داشته و نگرانی هایی که خانواده ها دارند بر طرف گردد و از سلامتی هم با خبر باشند .

خبر احتمال برقراری رابطه بین ایران و عربستان و شایعاتی پیرامون ساخت اتوبان «مکه-کربلا-مشهد» و ایجاد ارتباطات فرهنگی، گردشگری و زیارتی، ترس و وحشت بزرگی در بین جریانات وابسته ایجاد کرده که پیش از این هم در جریان مذاکرات برجامی 6-8 سال پیش شاهد بودیم. در آن زمان مجاهدین و سایر گروه های معاند خارجه نشین، تحت کنترل و برنامه ریزی سعودی-صهیونیسم، بسیج شده بودند تا به هر قیمت جلوی نزدیک شدن روابط را بگیرند. هرچند رهبری هوشمند جمهوری اسلامی آگاه بود که اعتماد به غرب جایز نیست، با اینحال، جریانات معاند بیش از هرکس به تب و تاب افتاده بودند که مبادا دکّان کاسبی حقوق بشری شان به فنا برود و اربابشان دلارهای اهدایی را قطع کند و مجبور به گدایی در خیابان های آمریکا و اروپا شوند. در صدر این جریانات، مجاهدین قرار داشتند که بیشتر نگران استرداد و وجه المصالحه شدن بودند. امروز نیز همانها نگران ارتباط بین ایران و همسایگان (بویژه با عربستان سعودی) هستند و می دانند که مهمترین منابع مالی خود را در صورت برقراری رابطه نزدیک از دست خواهند داد.

با اعلام جدایی رسمی آقای رفیق دهقان از تشکیلات مجاهدین خلق، نجات یافتگان از این تشکیلات در کافه آقای حسن حیرانی گرد هم آمدند و به مناسبت جدایی کامل آقای دهقان از بند تشکیلات فرقه ای مسعود رجوی، جشن کوچکی برگزار کردند.

در مجلس ساده جدا شده ها چهره شاد رفیق دهقان در میان دیگر افراد نجات یافته از حصارهای تشکیلاتی فرقه رجوی، خبر از رهایی ذهن و امید به فردایی بهتر در جهان آزاد می‌دهد.

این فرقه هم اکنون در کشور آلبانی مستقر هست و سران آن اجازه هیچ گونه ملاقات، تماس تلفنی، نامه نگاری و تبادل اطلاعات به خانواده های اعضا را نمی دهند.
سازمان مجاهدین (فرقه رجوی) با نقض تمامی معاهدات و کنوانسیون های حقوق بشری فرزندان ما را در قلعه ای خارج از شهر محصور نموده و اجازه دسترسی و دیدار به کانال حقوق بشری از جمله خبرنگاران آزاد و مستقل را هم نمی دهد همچنین اجازه خروج و جدایی به اعضای ناراضی را نمی دهد.

با گذشت حدود ۵ سال از استقرار این فرقه مخوف در کشور آلبانی هیچگونه اطلاعی از سرنوشت فرزندان خویش که به دست سران این فرقه اسیر شدند نداریم و اجازه ملاقات و ارتباط تلفنی به ما نمی دهند.

نگارنده این سطور متأسفانه در جنگ مابین ایران و عراق در طرف ایران نبود که امروزه این نبود را به جد احساس می کنم و عذاب وجدان دارم. خلاصه ای از ماوقع آنچه که چرا در طرف ایران نبودم به شرح زیر است.

کشور عراق که در 31 شهریورماه سال 1359 به ایران حمله کرد با آن که با حکومت ایران مشکل داشتم اما راضی به پیروزی عراق در جنگ با ایران نبودم. یکی از روزهای مهرماه همان سال یکی از دوستانم به نام ابراهیم نزد من آمد و دلیل آورد که جنگ آغاز شده و این درست نیست جوانانی مثل من و تو در خانه بنشینیم و کشور و مردم ما در مخاطره باشند. منطقش را قبول کردم و از ابراهیم پرسیدم که تجربه نظامی ات چیست؟ او پاسخ داد که رانندگی تانک بلد است.

با تمام کارشکنی ها و سنگ اندازی های سران فرقه تروریستی رجوی در آلبانی و دشمنی آنها علیه جداشدگان، تعدادی از آنان موفق گردیدند که با تهیه شغل و تشکیل خانواده به زندگی خود در آن کشور سر و سامان بدهند. اما رجوی ها که سر و سامان گرفتن جداشدگان را پیامی شیرین و امید بخش برای اعضای باقیمانده در اسارت خود می دانند، وقتی دیدند نتوانستند این دسته از جداشدگان را خانه خراب و بی آینده بکنند، با روشی شیطانی قصد دارند زندگی آنها را مخدوش جلوه دهند. از این رو «کمیسیون امنیت فرقه» که یکی از نام های مستعار رجوی ها می باشد در اطلاعیه ای به جیغ و فغان بر علیه آنان پرداخته است.

امروز اگر بدنه ی اصلی سازمان و تشکیلات از او جدا شدند و در مقابلش ایستادند، محصول خط و خطوط غلط مسعود رجوی و خیانت هائی است که او طی سالیان به مردم ایران کرد. این فقط مردم ایران و جوانان ایران نبودند که از این فرقه آسیب های جدی دیدند، بلکه مردم عراق نیز زخم های فراوانی از این مهمانان ناخوانده بر روح و جسم خود دیدند، کردکشی در عراق فقط یک نمونه از جنایات این فرقه در عراق بود که در ویترین ضدبشری این سازمان به چشم دیده می شود! شهر بعقوبه در نزدیکی پادگان مخوف اشرف، شاهد جنایات متعدد این فرقه علیه شهروندان خود بوده است .

بدین ترتیب، مرگ در تشکیلات تبدیل به امری روزمره و مبنایی برای ابراز هویت می‌گردد. چریک خود را قهرمانی می‌نامد که چریک شدن را برای مواجهه با بحران بی‌هویتی انتخاب می‌کند و چنانچه زال میگوید، «بازی مرگ نیروهای مشوش و سرکوفته را انتخاب می‌کند». به طوری که تا نیمه دهه پنجاه شمسی بسیاری از نیروهای مجاهد خلق به کام مرگ و شکنجه فرو می‌روند.

پس از انقلاب 57، مسعود رجوی همین مشی مغشوش را ادامه داد. با پناه بردن به صدام حسین که دشمن در حال جنگ با ایران بود و اجرای نقش ارتش خصوصی برای حکومت بعث، مسعود رجوی توان پذیرش آتش بس میان دو کشور را نداشت. رجوی در نتیجه عدم مواجهه با شکست استراتژی خیانت به وطن و همدستی با صدام، بازی مرگی به نام فروغ جاویدان به راه انداخت که بیش از هزار نفر از نیروهایش را به کام مرگ فرستاد.

وحشت سازمان مجاهدین خلق حتی از کودکانی است که شاید در حیاط آن کافه بخواهند بازی کنند! که ادعا شده است : “در حیاط محل بازی کودکان ترتیب داده اند” که لابد می خواهند کودکان آلبانی را از مسیر مبارزه با جمهوری اسلامی ، منحرف کنند!

محل استراحت در طبقه ی سوم نیز به ” مرکز جدید برای جاسوسی و جمع آوری اطلاعات و زمینه سازی اقدامات تروریستی در تیرانا علیه مجاهدین” تعبیر شده است!

حتما قهوه هائی هم که در این رستوران سرو می شود، آلوده به سم است که می خواهند مردم آلبانی را ترور کنند! تا به مجاهدین نپیوندند!

همچنین ” موقعیت این ساختمان طوری انتخاب شده است که در مسیر ترددات و نزدیک به برخی محل های مراجعه ی مجاهدین و ساکنان اشرف 3 باشد”، تا حتما از دور مجاهدین را با موشک های آرپی جی و یا تک تیراندازها مورد هدف قرار بدهند!

لازم به ذکر است که فرقه رجوی طی سالیان مانع از ارتباط اعضا با خانواده هایشان شده و حتی در همین آلبانی یکی از شروط فرقه با اعضایی که جدا می شوند این است که اگر می خواهید کمک مالی دریافت کنید حق ارتباط با خانواده خود یا دیگر اعضای جدا شده را ندارید. اما همین فرقه طی ماه های اخیر برای برخی از اعضا خود امکان ارتباط پیامکی با خانواده هایشان برقرار کرده تا از طریق آنها اخبار دروغ و خواب و رویاهای غیرعملی خود را به خانواده های اعضا القا کند، تا شاید آنها هم به نحوی آن را در سطح جامعه پخش کنند.

از دید فرقه رجوی قهرمان ملی شاخصه های دیگری دارد که می توان به مواردی از آن اشاره نمود: ابتدا خون هموطنان بیگناه خود را بریزد ، دست به اقدام تروریستی بزند ، اقدام به اغتشاش و خراب کردن اموال مردم کند ، با سازمانهای بیگانه همکاری داشته باشد و حاضر باشد حتی وطن خود را بفروشد ، برای جنایت کاران غربی به خوش رقصی بپردازد و برای پیشبرد اهداف شان در داخل کشور غلام حلقه بگوش باشد . این ملاک و شاخص فرقه تروریستی رجوی برای معرفی نمودن قهرمان ملی است. بارها دیده ایم که چگونه از افراد قاتل و جنایتکار با تبلیغات قهرمان می سازد تا اهداف خود را پیش ببرد.

اما چرا نامی از علی لدنی نمی برد؟ نوجوانی که به حق باید قهرمان ملی نامید. نوجوان 15 ساله ای که از جان خود گذشت و سیاوش وار به دل آتش زد تا جان دو انسان را نجات دهد . کمک به هموطن از شاخص های بارز ایرانیان متعهد می باشد که در نوجوان 15 ساله ایذه ای دیده شد . خصوصیتی که در سران فرقه رجوی دیده نمی شود و هر چه که هست خیانت ، جنایت ، کشتار و ترور در حق هموطنانشان بوده است.

خواهر خوبم واقعیت این است دنیایی که تو در آن قرار داری با دنیای ما بسیار تفاوت دارد. تنها خواسته ما این است که تو از آن مناسبات جهنمی آزاد شوی . باور کن آن چیزی که سالیان سران فرقه رجوی به شما در مورد من و خانواده ام گفتند دروغی بیش نیست . ما مانند بقیه افراد به زندگی خود مشغول هستیم و این را بدان تا روزی که زنده هستیم از فعالیت برای رهایی تو خواهر خوبم دست نخواهم کشید، چون به این اعتقاد دارم که سران فرقه رجوی چیزی جز دروغ به شما نمی گویند .

نسل کشی مدرن رجوی  نیاز به سلاح و درفش ندارد زیرا منع انسانها از امر مقدس ازدواج  از مصادیق بارز نسل کشی بشمار می رود . در یکی از نشست های درونی فرقه در سال 1372 در اشرف با حضور مسعود و مریم رجوی نفری از حاضرین در جلسه از مریم قجر سئوال کرد که انقلاب ایدئولوژیکی مورد ادعای شما تعارض جدی با مفاهیم قرآنی و راز بقاء بشر دارد، چرا که شما حتی غریزه خدادادی انسانی را هم منکر می شوید . چگونه می توان این واقعیت را نفی کرد ؟

باز هم امسال خانم مریم رجوی ، رئیس جمهور مادام العمر خود منتسب در فرقه ی رجوی، دیگران را به آشوب و قیام برای آزادی ترغیب و تشویق کرده و چنین گفته است:

“درس اول هم‌چنان درس آزادی و قیام برای آزادی است…”

طوری از آزادی و قیام صحبت می کنند، گوئی واقعا برای آزادی ارزشی قائل هستند! این مگر همان فرقه ی رجوی نیست که طی سالیان 90 درصد اعضای وفادارش را زندانی و شکنجه کرده است؟ مگر این بی دین ها، معنای آزادی را می دانند؟

در فرقه رجوی اساسا برنامه های اعضا به گونه ای برنامه ریزی می شود که همواره فرد در هر زمینه ای خود را وابسته به فرقه بداند. مثلا حتی برای تهیه مایحتاج اولیه باید از مسئولش آن را درخواست کند ، در مناسبات فرقه اعضا هیچ تخصصی که بعدا بتوانند از آن در جامعه برای امرار معاش خود استفاده کنند آموزش داده نمی شود ، کسی نباید رنگ پول را ببیند! خلاصه اعضا فرقه طی سالیان در یک مناسبات بسته که درآن فرد هیچگونه اختیار فکری و اراده ای از خود ندارد و به غیر از فراگیری تفکرات فرقه ای آموزش دیگری داده نمی شود. کسی حق ارتباط با دنیای بیرون را ندارد. اصلا آداب زندگی درجامعه را کسی یاد نمی گیرد و در مجموع اعضا در هر زمینه ای اختیاری از خود نمی توانند داشته باشند. به همین خاطر وقتی کسی از فرقه جدا می شود اولین مشکل او وفق دادن خود با شرایط جامعه عادی است.

قنادباشی ادامه داد: اگر به این 14 اقدام اشاره کنم یکی کمک کردن به گروه های مسلح تروریستی است که یکی از این گروه ‌ها، مجاهدین هستند. یعنی همه هزینه‌هایی که مجاهدین در آلبانی و جاهای دیگر صرف می‌کنند بخش بزرگی از آن را عربستان می‌پردازد. علاوه بر سمینارها و همایش‌هایی که در پاریس برگزار می‌کنند! غیر از آن گروه ‌های جدایی طلبی که در بخش‌های مرزی کشور ما هستند باز عربستان هزینه آنها را می‌دهد و از آنها پشتیبانی می‌کند که این گروه ‌ها بسیار مرتکب قتل شدند و درصدد بودند این جمله بن سلمان که «ما جنگ را به داخل ایران می‌بریم» را اجرایی کنند.

والدین چشم انتظاراسماعیل پور محمد علی بازکیایی

و خطاب به اسماعیل چند جمله ای گفت شاید که به گوش اسماعیل برسد:

اسماعیل جان بیا که خیلی دلتنگت هستیم و به تو نیاز داریم . قربانت برم تو بیا تا با هم دلخوش باشیم تا رجوی هم بفهمد کارش تمام است و باید که دست از سر اسیرانش بردارد و به فکر جوابگویی باشد در پیشگاه عدالت .

اسماعیل جان چشم براهت هستم یا علی بگو و تصمیم آخرت را بگیر و نزدمان برگرد.

رجوی برای اینکه او را تا حدودی راضی کند به عضویت شورای مقاومت مجاهدین درآورد. ولی در عمل او هم مثل مهدی افتخاری بدون هرگونه درجه تشکیلاتی و صرفا به عنوان یک عضو ساده در یگانهای «رزمی» سازماندهی شده بود. رجوی او را مجبور کرد در عملیات ضد ایرانی آفتاب، چلچراغ و فروغ شرکت کند.

مدرسی فر سالها بعد که با من در یک ستاد قرار گرفته بود و رابطه خوب و صمیمی باهم داشتیم می گفت: رجوی هم خانواده ام را از من گرفت و هم مبارزه را، بدتر از همه اینها، او بعد از سی خرداد ۱۳۶۰ و از زمانیکه مطمئن شد که دیگر از سرنگونی خبری نیست، به ترورهای کور روی آورد، و وقتی هم دید از این همه کشتار نتیجه ای نمی گیرد نهایتا بُرید و به یک مهره خائن و وطن فروش تبدیل شد که پناه بردن به صدام تنها راه ادامه حیات ننگینش بود.

در ادامه باز هم مثل سال 1350 ، این بار در سال 1360 با رئیس جمهوری در حال عزل، بزدلانه راه فرار را گزید و باز هم سر حرفهای خود نایستاد! کسی که امروز از مشق آتش ، می گوید ! انگار یادش رفته است که به وقت رزم، همیشه فرار و نجات جان بی مقدارش را ترجیح داده است!

چون هیچ مقبولیتی در جوامع سیاسی نداشت، خیلی زود رئیس جمهور فراری را نیز از دست داد و این بار ننگی دیگر را بجان خرید تا ادامه ی حیات بدهد! با دشمن بالفعل مردم ایران ، صدام حسین دست دوستی داد و به عراق در حال جنگ با ایران رفت! این پرواز را هم پرواز صلح نامید!