پرسش صریح ساناز پرورش، دختر یکی از اسیران فرقه رجوی از رهبران این فرقه

پدر من فریدون پرورش به مدت ۳۶ سال است که در قرارگاه اشرف تحت اختیار کامل شما قرار دارد. پدرم متاسفانه هیچ گونه تماسی با من و خواهرم که سالهاست در غم و دوری او می‌سوزیم و می‌سازیم نداشته است زیرا شما رهبران مجاهدین بر خلاف همه شعارهایی که در دفاع از حقوق و آزادی انسان‌ها می‌دهید امکان و اجازه تماس با پدرم و خانواده‌اش را در طی این مدت طولانی ندادید پس در نتیجه تمام این حرف‌ها و شعارهای شما دروغی بیش نبوده و نخواهد بود.

این هدیه ها در یک مراسم خاص به افراد داده می شود تا آنها آن را بعنوان یک خاطره نوید بخش در اذهانشان نگه دارند. در حقیقت هدف از این کار ایجاد یک تعهد و یادآوری مسئولیت هایی است که افراد در هنگام ورود به تشکیلات خود را متعهد و مسئول کرده بودند،

نمیشد که جواب ابلهان را نداد. چند وقت پیش فرقه رجوی با وارد کردن دو زن از دور خارج که مشخص است برای آنها نوشتاری گذاشته اند بیایند در رابطه با واقعیتهای که جدا شدگان گفته اند حرفی بزنند تا کمی دل مریم را خوش بکنند که مشخص است وقتی حرفهای جدا شدگان به جای اصلی خورده بلافاصله فرقه در تلویزیون به اصطلاح آزادی که فقط موضوعات فرقه در آن نشخار میشود .

من در تشکیلات رجوی که بودم در نشست‌ها به‌خصوص نشست غسل همواره بایستی لحظات زندگی‌طلبی را می‌نوشتم و خود را نکوهش می‌کردم. دوست داشتن خانواده را بایستی می‌نوشتم و نکوهش می‌کردم. دوست داشتن زندگی و خانواده در تشکیلات رجوی یعنی اینکه که جرمی شما مرتکب شده‌اید که زندگی و خانواده را دوست دارید. وقتی‌که از تشکیلات رجوی جدا شدم یک شعف و شادمانی به من دست داد. و بارها و بارها با مشکلاتی که داشتم این لحظات خوشحالی و شعف تکرار شد. ولی وقتی که در تشکیلات رجوی بودم همواره درخودم بودم و لحظه به لحظه در رنج بسر می‌بردم.

حمید عرفا و یاسر اکبری‌نسب هر دو از کودک سربازان مجاهدین خلق بودند. نوجوانانی که به واسطه خط فکری والدین مجاهدشان ناخواسته درگیر مجاهدین خلق شده بودند. سرنوشت مشترک و تلخ هر دوی این نوجوانان خودسوزی بود که امیر یغمایی اخیرا به آن پرداخته است.

یاسر اکبری نسب فرزند مرتضی اکبری نسب از اعضای باسابقه تشکیلات بود. او مادرش را در عملیات فروغ جاویدان از دست داد. یاسر به همراه برادرش موسی و خواهرش فاطمه و دیگر کودکان مجاهدین خلق در سال 1991 به اروپا قاچاق شد.

روایت وکیل شکات پرونده مجاهدین خلق از روند دادگاه

تاکنون ۱۲ جلسه از دادگاه رسیدگی به اتهام‌های ۱۰۴ نفر از اعضای سازمان مجاهدین خلق موسوم به مجاهدین خلق و همچنین ماهیت این سازمان به‌عنوان یک شخصیت حقوقی، در شعبه یازدهم دادگاه کیفری یک استان تهران به ریاست قاضی حجت‌الاسلام والمسلمین دهقانی و مستشاران دادگاه مرتضی تورک و امین ناصری و وزیری، نماینده دادستان در مجتمع قضایی امام خمینی به‌صورت علنی برگزار شده است.

برگزاری این دادگاه نقش مهمی در تبیین جنایت‌های این گروه تروریستی داشته است.

د

من با سرگذشت همسرم و همچنین سرگذشت فردی که ناصر نامیده می شد و با همسرم زندگی می کرد، آشنا شدم. من در جریان رنجی که متحمل شده بودند قرار گرفته و واقعا این رنج را شخصا احساس کردم. وقتی سرفراز با من در خصوص آن سازمان صحبت می کرد، غم و اندوه و احساس پشیمانی در چهره اش نمایان بود چرا که حدود 20 سال از عمرش را در آنجا هدر داده بود.

امیر وفا یغمائی، پروین حسین نیا، عاطفه سبدانی ، حنیف بالی ، چهار کودک سرباز سابق سازمان مجاهدین خلق هستند که شمایی از زندگی پر رنج و شکنج شان در مستند کودکان کمپ اشرف با کارگردانی سارا معین، شرح داده می شود.

گویا این مسئله به مذاق رهبران سازمان مجاهدین خلق خوش نیامده است. و البته طبیعی هم هست چرا که آنها همیشه از برملا شدن خقایق پشت پرده سازمان مخوفشان ترس داشته و دارند.

ابتدا دستور داده شد شن های ریخته شده در محوطه لیبرتی را جمع آوری کنیم و این کار از ساعت شش صبح تا هفت و نیم عصر ادامه داشت و ساعت 9 شب هم به نشست های تشکیلاتی رفته و تا ساعت 11 این کار ادامه داشت. وقتی به محل استراحت می رفتیم به واقع افراد مانند جنازه روی تخت به خوابی عمیق فرو می رفتند و کسی حتی حوصله حرف زدن هم نداشت.

خیلی ناراحت کننده است که افراد داخل کمپ مجبورند در نشست‌های تفتیش عقاید و سرکوب روانی حضور داشته باشند و مجبورند هرچه از ذهنشان می‌گذرد را روی کاغذ بنویسند و در نشست بخوانند تا به لحاظ روحی شکسته شوند.

علی زرکش پس از این انتصاب از ایران خارج و در پایگاه تشکیلات در اورسوراوآز، در حومه پاریس مستقر شد. کمال رفعت صفایی در این باره می‌نویسد: “علی زرکش به عنوان قائم مقامِ مسئول اول سازمان و فرمانده سیاسی-نظامی سازمان مجاهدین و تحت امر مسعود رجوی مسئولیت استراتژی نظامی سازمان را به عهده داشت. این استراتژی که در سازمان از طرف مسعود رجوی به به نام “خلق جدید، فرماندهی از دور” نامگذاری شده بود حیاتی دوسال و نیمه داشت. پُلی که “خلق جدیدِ” آن سوی را به “فرماندهی از دورِ” این سوی وصل می کرد یا قرار بود وصل کند، سیم تلفن بود!”

به عقیده رفعت صفایی در “پشت پرده ایدئولوژیک” که رهبر را از اعضاء جدا می‌کرد، داستان جدال علی زرکش و مسعود رجوی بر سر تقسیم قدرت تشکیلاتی ادامه داشت. چند ماه پس از هم پیمانی مسعود رجوی با رژیم بعث عراق و استقرار او در عراق، از محاکمه علی زرکش در پاریس پرده برداشته شد.

علت جدایی من از سازمان مجاهدین خلق از اردوگاه این سازمان در منطقه مانز در کشور آلبانی نقض پایه‌ترین حقوق انسانی، فقدان حداقل مناسبات دموکراتیک و آزادی بیان و حتی آزادی فکر و اندیشه برای اعضای داخل تشکیلات سازمان بود.

سوء استفاده از باورهای مذهبی برای مقاصد سیاسی یکی از عملکردهای ضد بشری سازمان مجاهدین خلق است. مجبور کردن اعضا و جدا سازی جنسیتی بین زنان و مردان که به تدریج در طول سالیان اجرا شد، اینک به طور کامل اجرا می‌شود. در تنها پارکی که داخل اردوگاه مجاهدین خلق وجود دارد، دو روز مخصوص گردش زنان و روزهای دیگر مخصوص مردان است. همچنین روزهای رفت و آمد به تنها فروشگاهی که در آنجا موجود است بین زنان و مردان تقسیم شده است. زمانی که در عراق بودیم روزهای استفاده از پمپ بنزین هم به همین شکل بین زنان و مردان تقسیم شده بود.

من بعد از فرار از فرقه توانستم از طریق اینترنت، خانواده ام را پیدا کنم. با شنیدن خبرهای شوکه کننده بسیار از خانواده ام فهمیدم که آنان دارند لحظه شماری می کنند برای روزی که آنها را ببینم. امید به زندگی را نباید از دست داد. فرقه تا کجا زندگی ام را نابود کرد و به انزجار از فرقه رسیدم که خیلی دیر شده بود اما خاطرات با خانواده به من زندگی می بخشد.

فرقه نسبت به خانواده در جنگ بود. میخواستند ما را از زندگی دور کنند و الان آنهایی که اسیر فرقه هستند باید روزانه در غسل فلاکت خانواده را بیان کنند و مختصات خودشان را بگویند تا آنها روی فاکت نفرات در نشست خودشان حرف بزنند.

آیا واقعاً در تاریخ این‌گونه ضدیت هیستریک با مادر و پدر و خواهر و برادر و … زن و بچه را سراغ داریم که باید چند دهه در انتظار دیدار و حتی یک خبر و تماس با عزیزانشان باشند.

اعضای سازمان سال ها در تنگنای دیدار با خانواده و حتی تماس تلفنی به سر برده بودند.در واقع ورود خانواده ها نقطه عطفی بود در آگاهی بخشی که توانست مغزهای زنگ زده اعضا را روشن کند. رجوی همانند همه تحلیل های اشتباه خود باز فکر می کرد می تواند از ورود خانواده اعضا استفاده کند اما به محض ورود خانواده ها و ملاقات چنان لرزه ای به تشکیلات وارد کرد که خود رجوی ها انتظار این موج ریزش نیرو را نداشتند.

مسعود رجوی چنان آثار و بدنامی در تاریخ ایران ایجاد کرده که ننگ این بدنامی ها ، او را به رو سیاه ترین فرد تاریخ معاصر مبدل کرده است، چه جوان های صادق و ساده دلی که به اسم او جان های خود را فدا کردند، چه کسانی که به اسم او جلای وطن کردند و همه چیز خود را از دست دادند، شعارهای روز اول این سازمان کجا و زندان ها وشکنجه های اعضای سازمان به دست مسعود رجوی کجا؟

بدتر اینکه او خود را مبارز نامید و پا در میدان مبارزه گذاشت، اما همه ی ارزشها را به قربانگاه برد و به روح و عمق الفاظ سیاسی تجاوز کرد.

برای بررسی ابعاد و آثار حقوقی و اجتماعی دادگاه رسیدگی به اتهامات بیش از 104 تن از سران مجاهدین خلق در شعبه 11 دادگاه کیفری یک تهران به کمی عقب تر مورخ17 و 18 اسفند ماه سال 1399 بازمی گردم. در آن ایام شعبه 55 دادگاه حقوقی روابط بین الملل تهران بنا به تقدیم دادخواست ، طرح دعوی 43 تن از اعضای سابق مجاهدین خلق را مورد رسیدگی قرار داد.

از بهار 1361 تا بهار 1403، بیش از چهار دهه گذشت و در این مدت رخدادهای بسیار پر فراز و نشیبی برای مجاهدین اتفاق افتاد که البته بی تأثیر از رویدادهای جهانی و منطقه ای نبود. با ورود نابخردانه مجاهدین به اقدامات تروریستی که در 30 خرداد 1360 با توهّم مسعود رجوی برای نشستن به کرسی قدرت در ایران آغاز شد، حوادث خونینی در تابستان و پاییز همین سال بوقوع پیوست که اثرات مخربی در سرنوشت کشورمان داشت و سیر عدالتجویی را (با ترور انسان های وارسته، در صدرشان آیت الله بهشتی و شهید رجایی) برای ده ها سال به تأخیر انداخت.

نمونه معروف آن حذف عبدالرضا نیک‌بین از ترکیب بنیانگذاران و کناره‌گیری او از ترکیب سازمان در اواخر دهه ۱۳۴۰ بود. محمد حنیف‌نژاد و سعید محسن علی‌اصغر بدیع‌زادگان که تقریبا یک سال بعد از تأسیس به سازمان پیوست را جایگزینش کردند.

خیلی‌ها از من در مورد مسعود رجوی سوال می‌کنند. اکثرا هم اینکه آیا هنوز زنده است یا نه. ابتدا باید تاکید کنم که نوشته‌های من در مورد مجاهدین از مشاهدات و تجربیات شخصی خودم است. اگر چیزی را ندیده و نشنیده باشم، تحت عنوان مشاهدات بیان نخواهم کرد.

صحبت در مورد اینکه رجوی کجاست، در تشکیلات مجاهدین ممنوع است. به ما میگفتند وزارت اطلاعات دنبال این اطلاعات است و هرکی سر این موضوع صحبت کند دارد خط وزارت را پیش میبرد. این موضوع “مرز سرخ” بود و نباید به آن نزدیک میشدیم. نوشتن من در این باره حتما سگهای رجوی را هار خواهد کرد.

هر چه سران فرقه رجوی وعده داده بودند خیال واهی بود. سرابی که از مجاهدین در ذهن تجسم و ترسیم کرده بودم بر اثر شکست افکار ذهنی به درجه ای از واقعیت رسید که لحظه ای با خودم خلوت کنم و به جای تصمیم گیری احساسی که متاسفانه در گذشته بر پایه اعتمادی ساده لوحانه مسیر زندگی ام را تغییر داده بود، به رهایی خویش از قید و بند رجوی بیندیشم. این قوت قلب وقتی در من به اوج رسید که برای اولین بار پس از 20 سال اسارت، مادر و خانواده ام را در مقر اشرف ملاقات کردم .

در پی حمله موشکی ایران به اسرائیل، زمزمه‌هایی از نگرانی در اردوگاه فرقه رجوی در آلبانی به گوش می‌رسد. بنابه گزارش خبرگزاری ها چندتن از مقامات سیاسی و نظامی دولت آلبانی به عنوان میزبان این فرقه ابراز نگرانی کرده اند. به نظر میرسد که دولت آلبانی موضع احتیاطی اتخاذ کرده و حمایت خود از مجاهدین خلق را کاهش داده است. این تغییر رویه، جنبه های مختلفی دارد که در این مقاله به بررسی آنها می‌پردازیم.

1403

خاطرات غلامعلی میرزایی، لحظه به لحظه شگفتی خانواده فنودی را بر می انگیخت. آنها تا حدی با مناسبات بسته سازمان آشنا بودند اما شنیدن برخی نکات و خاطرات از زبان کسی که تمام این لحظات را تجربه کرده و از سر گذرانده است، عمق بیشتری به این دانسته ها می داد.

آقای فنودی می گفت اکنون بهتر از قبل درک میکند که چرا خواهر و دامادشان هنوز موفق به جدایی از سازمان نشده اند. ایشان می گفت حالا بیشتر به عمق ظلم و ستمی که رهبران سازمان در حق اعضا روا داشته اند پی برده است و در کنار این ، عزمش برای کمک به خواهرش برای رهایی از محبس رجوی ، جزم تر از قبل است.

بعد از دیدن صحنه های جنایات سازمان مجاهدین در عملیات مروارید، مصمم شدم که هر طور شده از این سازمان جدا بشوم. مدام صحنه های به خاک و خون کشیدن مردم بی گناه کرد در ذهنم مرور می شد و با خود می اندیشیدم که جای من واقعاً در این سازمان نیست.

من برای عقیده ای متفاوت و برای آزادی به سازمان پیوسته بودم، مفاهیمی که هیچ رده پایی از آن ها را در سازمان ندیدم. هر روز که می گذشت به ابعاد بیشتری از چهره واقعی سازمان پی می بردم. پرده های جنایات هولناکشان بیشتر و بیشتر بر من آشکار می شد و من بیشتر و بیشتر به هم می ریختم.

مریم رجوی دستور داد تا با تانک از روی کردهایی که به اسارت گرفته بودند رد شوند

من مسعود دریاباری هستم. در رابطه با خیانتی که رجوی علیه کردهای عراقی انجام داد، مطالبی را خواستم بیان کنم.

من در عملیات موسوم به مروارید در سال 70 در قسمت فرماندهی گروه ضربت سازماندهی شدم و مسئول مستقیم من فردی بود با نام مستعار صمد و فرمانده بالا دست ما هم عذرا علوی طالقانی بود .

با توجه به این واکنش‌های فوق، سوالی که به ذهن متبادر می‌شود این است که چرا همزمان با عملیات وعده صادق مسئولین آلبانیایی چنین واکنش‌هایی داشته و نگران از حمله قریب الوقوع موشک‌های ایرانی بودند؟

همه ساله در آستانه روز معلم و روز جهانی کارگر، مریم رجوی با فریبکاری خاص خود برای فرهنگیان و زحمتکشان جامعه اشک می ریزد و از حقوق پایمال شده آنان سخن می گوید. باید توجه داشت که زوج رجوی طی چهل سال علاوه بر هزاران دانش آموز و دانشجو، صدها معلم و کارگر و کارمند را در آشوب ها و فعالیت های نظامی و اجتماعی به کشتن داده است و یا مستقیماً دستور ترور اقشار زحمتکش جامعه و معلمان و فرهنگیان را به جرم دگراندیشی صادر کرده است. ی

چند ماهی می شد که سازمان توسط ارتش آمریکا به طور کامل خلع سلاح شده بود. تابستان و روزهای داغ عراق، نزدیکی های ظهر فرماندهان یگان ها کار را تعطیل و همه را به سالن غذاخوری فرا خواندند.

فرمانده زن مسئول قرارگاه پشت میز نشست و بطور تصنعی خودش را به گریه زد و سپس بیانیه ای را قرائت نمود مبنی بر اینکه پلیس ضد تروریست فرانسه به پایگاه این فرقه در اورسودواز حمله و ۱۶۲ نفر حاضر در آنجا از جمله مریم رجوی را دستگیر نموده است!؟

اینکه در این جلسه ی دادگاه و جلسات قبلی ، مستندات بسیاری از کروکی کشی مسعود رجوی در زندان شاه علنی شده است مبنی بر اینکه مسعود رجوی کروکی منزل بنیانگذار سازمان محمد حنیف نژاد را برای ساواک رسم کرده و خود نیز سوار بر خودروی ساواک منزل محمدآقا(حنیف نژاد) را از نزدیک نشان داده است که منجر به دستگیری های گسترده ی مرکزیت سازمان در شهریور سال 1350 گردید. این مسئله به دروغ در پیام سخنگو عنوان شده است: “وکیل شکات هم در این جلسه گفت بنا بر اقرار نیروهای ساواک مسعود رجوی عامل معرفی صمدی لباف و شریف واقفی به ساواک و شهادت آنها بوده است.” شاید آنها هم بوده است اما خیانت اصلی مسعود رجوی لو دادن محمد حنیف نژاد بوده است.

فرمانده زن مسئول قرارگاه پشت میز نشست و بطور تصنعی خودش را به گریه زد و سپس بیانیه ای را قرائت نمود مبنی بر اینکه پلیس ضد تروریست فرانسه به پایگاه این فرقه در اورسودواز حمله و ۱۶۲ نفر حاضر در آنجا از جمله مریم رجوی را دستگیر نموده است!؟

او فکر می کرد با دادن این خبر، همه نگران و ناراحت شده و حتی شاید غش هم بکنند. اما مسئله اینجا بود که دهان همه باز مانده بود از اینکه مگه فروردین ماه ۸۲ در ارتفاعات حمرین این پدر سوخته ها اطلاعیه ندادند که برادر! و خواهر! (مسعود و مریم رجوی) در قرارگاه پارسیان از حمله موشکی و بمبارانهای ارتش آمریکا جان سالم بدر برده اند!!. یعنی هر دو تای آنان همچنان در عراق اند.