بشارت رهایی

قصد ندارم آنچه بر اسیران گذشت را بیان کنم چون این موضوع طولانی است و در فرصتهای دیگر به آن خواهم پرداخت. بلکه می خواهم در این جا به موضوعی بپردازم که دیگر به اسیران جنگی مربوط نمی باشد. در سال 1369 در زمان اشغال کویت توسط صدام حسین و سپس تهدید آمریکا برای حمله به عراق، بنا بدستور سرکرده فرقه تعداد زیادی از بچه هایی که همراه خانواده هایشان در اردوگاه اشرف بودند را به اجبار از خانواده جدا کردند و بطور مخفیانه به کشورهای اروپایی فرستادند، خودم شاهد بودم که خانمی بنام شهین که خوزستانی بود و همسرش محمد تقی ساکت (مصباح) همشهری خودم بود در قرارگاه عملیاتی سازمان بنام حنیف همراه با دو خانم دیگر به نامهای معصومه و اعظم کارهای خدماتی انجام می دادیم که فرزندان خرد سالشان را از آنان جدا و به خارج فرستاده بودند.

یکی از مسئولین فرقه به نام ابراهیم سعیدی چندی پیش در مصاحبه با سایت فرقه از توطئه رجوی ها برای ممانعت از احراز هویت مستقل اعضای فرقه پرده برداشت و ناخواسته افشا نمود که کمیساریا قبل از انتقال اعضای فرقه به آلبانی، طبق سیاستش خواهان دادن پناهندگی به تک تک اعضای فرقه و انتقال آنها به کشورهای مختلف بود. اما رجوی ها این طرح را ناکام گذاشتند و لابد در ازای قول هایی که به اربابان غربی خود دادند، انتقال جمعی اعضاء به آلبانی و ندادن کارت پناهندگی به آنان را بدست آوردند. اینکه رجوی ها در مسیر احراز هویت مستقل اعضا کارشکنی کردند به این دلیل بود که هویت مستقل و قانونی برای اعضاء، بی شک جدایی و رهایی آنان را تسریع می کرد. فرد ذکر شده بطور مشخص این جمله را گفت:

در سازمان سرکوبگر مجاهدین خلق زندان، داستان دیگری دارد. اولا ، هیچ کس نباید بداند که این زندان وجود دارد و فرد آزاد شده هم ، بعدا حق ندارد بگوید که در زندانی حبس شده بود و آنجا چه بلاهائی سرش آورده اند! ثانیا، هرگز توضیحی داده نشد که علت چه بوده است و چرا زندانی شده ای! همه چیز هم برای زندانی فقط در حد چند گمانه زنی و حدس بود.

واقعیت این است که سازمان مجاهدین، همه جایش نوعی زندان و بازداشت است، همه چیز هم جبر و اجبار است، اما زندان های رسمی سازمان، ضوابط و قانونمندی های خودش را داشت، هیچ زندانی حق هواخوری و صحبت را ندارد، هیچ صدائی از زندانی نباید شنیده شود، زندان اسکان که من در آن زندانی بودم، از چندین سلول انفرادی تشکیل شده بود که در چند ساختمان مجزا از هم تشکیل شده بود و همه ی سلول ها هم پر بود، در هر سلول یک نفر .

به نفر همراه ما پول می دادند تا در جهت درمان یا هر کار دیگر خرج کند. ما حق نداشتیم بپرسیم سفارتخانه ها در کجای بغداد واقع شده اند. به شدت افراد را کنترل می کردند. فرقه رجوی حتی به بالاترین نفر خود اعتماد نمی کرد. واقعاً می ترسیدند از این که یکی خودش را پناهنده سفارتخانه ها کند. من موضوعی را تعریف می کنم و شما می خوانید و می شنوید اما مطمئنا هرگز به ذهن تان خطور نمی کند تا این حد محدویت و کنترل فیزیکی وجود داشته باشد. اما متاسفانه اینها واقعی است. من نمی توانم همه آن مشکلات را بیان کنم. به قولی شنیدن کی بود مانند دیدن ، در گفته هایم ذره ای اغراق نیست با این وجود شما چه فکر می کنید؟ آیا قرارگاه اشرف به مثابه یک زندان بزرگ محسوب می شود یا خیر؟

لحظاتی بعد ما چهار نفر سر یک میز شام غرق در گفتگو و بیان خاطرات از ماهشهر شدیم . در جمع آنها بهمن عتیقی از همه خجالتی تر و کم حرف تر بود. در خلال صحبت با آنها فهمیدم اصلا با مجاهدین خلق و اصولا مقوله سیاست هیچگونه آشنایی و شناختی ندارند و همین بهانه ای شد تا دلیل حضور آنها در اشرف را بپرسم. هر سه نفر جواب دادند که شرایط کار در ایران مناسب نیست و از طرف دیگر عشق ور ویای زندگی در خارج را داشتیم. یکی از کانال ها که همشهری و از هواداران مجاهدین خلق بود گفت یک قاچاقی را می شناسد که از طریق عراق افراد را به اروپا می برد. ما خیلی مشتاق شدیم و برق شوق و امید در چشمانمان دمید. از او خواستیم ما را به آن قاچاقچی معرفی کند. به همین سرعت و یک هفته بعد خودمان را در پادگان اشرف دیدیم.

و حال سوالم این است که چگونه شکنجه گران فرقه رجوی مثل مهری حاجی نژاد و احمد واقف و … ادعا می کنند که در ایران شکنجه شده اند و در دادگاه آلبانی به عنوان شاهد حاضر می شوند؟! پس برای این همه جنایت که شما در اشرف خلق کردید، چه زمانی مورد حساب رسی قرار می گیرید؟ آیا به این فکر کردید در آینده نزدیک خودتان هم باید جوابگو باشید؟! فکر کردید با بازی در دادگاه آلبانی و برای سرگرم کردن اعضای دربند می توانید برای خود زمان بیشتری بخرید؟ اگر این فکر را می کنید سخت در اشتباه هستید .

به او پیشنهاد کردم درخواستش را برای فرمانده گردان شان بنویسد و تحویل بدهد. بعد از چند روز پرویز کریمیان فرمانده گردان سه با وی جلسه ای گذاشته و گفته بود: مشکل تو عدم درک و فهم ایدئولوژی مجاهدین نیست. شما ترس از مسئله شهادت داری که این هم وقتی به صحنه عملیات رفتی حل میشود. ابهامات خطی شما هم در جریان عمل و حضور در صحنه به مرور بر طرف میشود.
علیرغم توضیحات فرمانده گردان مهران، مشکل و ابهامات او هیچگاه حل نشد وهمیشه در خود بود. او هیچگاه با اشتیاق و علاقه وارد آموزش ها نمیشد و دل و دماغی برای شرکت در مانورهای نظامی نداشت و عمده وقت خود را در کتابخانه و مطالعه کتاب برای شناخت بیشتر مجاهدین خلق صرف می کرد. وی همچنین دوبار دیگر مسئله قولی که به او برای اعزام به اروپا داده بودند را پیگیری کرد، ولی پاسخ مشخصی دریافت نکرده بود.

همه قراین گواه این است که پاسخ مثبت و درخوری برای این سوال وجود ندارد. بنابراین گزافه‌گویی نیست اگر نتیجه بگیریم که سران مجاهدین خلق اعضای خود را در شرایطی قرون وسطایی نگه داشته‌اند. می‌دانیم که اساساً استقلال اندیشه و آزادی فردی در ذیل تعریف انسان مدرن تجلّی می‌یابد. این فردیّت که با رنسانس ظهور کرد، موقعیتی برای افراد جامعه پدید آورد تا بتوانند خواستار استفاده از قدرت یا کفایت خود برای آزاد زندگی کردن و رهایی از محدودیت‌های دینی یا سیاسی جامعه خود شوند. به عبارت دیگر، این فردیّت بیشتر نوعی تلنگر به انسانی بود که به تازگی قرون وسطی را پشت سر گذاشته بود و در پی دست‌یابی به مفهوم گسترده آزادی و تصمیم گرفتن برای شیوه زندگی خود بود. در حالی که اعضای مجاهدین خلق حتی در انتخاب شیوه زندگی از قبیل پوشش، خورد و خوراک، تفریح، آموزش و مطالعه آزاد نیستند.

همین اکبر صمدی که در عکس پشت سر بقیه ایستاده است و اصغر مهدی زاده نفری که با کت و شلوار روشن تر در وسط عکس و در جلو ایستاده است، از جمله ی کسانی بودند که در جمع نفرات سازمان برخوردهای فیزیکی متعددی با آنان می شد. همین اصغر مهدی زاده در اثر برخوردهای فیزیکی، دیگر تعادل روحی خود را از دست داده بود و به فردی شکسته شده و خرد شده مبدل گشته بود که حتی توان سر پا ایستادن و صحبت در جمع را نداشت. همین الان هم اگر یک روانشناس از طرف دادگاه ، با این فرد و دیگر شاهدان صحبت کند، به روشنی مشخص می گردد که آنان تعادل روحی خود را به کل از دست داده اند و نیاز به مشاوره و روان درمانی دارند. همه از شکنجه گران و بازجوهای رجوی به شدت می ترسند و در هراس هستند.

رحمان منانی در سال 1358 در خانواده‌ای که بیشتر اعضای آن هوادار مجاهدین خلق بودند به دنیا آمد. پدرش محمدرضا منانی و مادرش معصومه بلورچی چند تن از اعضای خانواده خود را در نبرد با حکومت نوپای جمهوری اسلامی از دست داده بودند. اما رحمان در شرایطی در اوج جوانی در سن 34 سالگی کشته شد که می‌توانست زندگی سرشار از امنیت در خارج از فرقه رجوی داشته باشد.
در مطالبی که رسانه‌های مجاهدین خلق مدعی هستند به دست خود رحمان نوشته شده است، او فاش میکند که از بدو تولد زندگی تشکیلاتی داشته است به طوری که در سن سه سالگی یعنی «در سال 1361 به اتفاق مجاهدین به ترکیه می‌رود. در حالی که مادرش معصومه بلورچی که پزشک عمومی بود در فرانسه به سر می‌برد و برای بردن آن ها به ترکیه آمد.».

فرد بعدی دخترک دیگری به نام نسرین یا ندا تهمتن بود.
او هم به لطف رجوی در کودکی پدر و مادرش را از دست داده بود و سرنوشتی مشابه لیلا داشت. او در غربت نزد خانواده های مختلفی بزرگ شده بود. نسرین هم با همان روش مشابه از هلند به عراق و کمپ نفرین شده اشرف برگشت داده شد.
این دختر نسبت به سایر دختران و نوجوانان وضعیت حادتر و خاص تری داشت.

اصولا توان انجام هیچ کاری را نداشت و نمی خواست کاری انجام دهد. او در سال های اول مستمر گریه می کرد و درخواست برگشت داشت ولی سرکرده های وحشی فرقه به دستور مریم قجر شیاد به او فهماندند که از رفتن خبری نیست.

آزادی احسان بیدی یکی از نشانه های افول فرقه رجوی در این کشور می باشد که سعی داشتند با فشار به مقامات دولت آلبانی او را به خارج از آلبانی بفرستند که موفق نشدند و آقای بیدی بعد از یک سال بالاخره از زندان آزاد شدند و امروز مانند سایر آزاده های جهان به زندگی خود ادامه می دهد.

سازمان مجاهدین علیرغم همه ی حمایت هایی که از طرف آمریکا و برخی دولت های اروپایی می شوند قادر نیستند که اعضای خود را حفظ کنند و هر روز از تعداد آنان کاسته می شود. این کاهش یا به علت جدا شدن افراد از این سازمان اتفاق می افتد و یا فوت آنان به علت کهولت سن و وجود بیماری های صعب الاعلاج حادث می شود.

فکر کردن به خاطرات گذشته ممنوع بود! این یک ضابطه بود. پرنده ای را در قفس متصور کنید که هرگز هیچ آینه ای هم نیست که خود را در آن ببیند، به تدریج شاید حتی فراموش کند که چیست و کیست؟ درون همه ی ما غمگین و افسرده شده بود، اما بدتر هم اینکه باید خود را شاد نشان می دادیم. باید به زور می خندیدیم، این کار از صد بار شکنجه هم بدتر بود! وقتی هم اعتراض می کردیم می گفتند شما فرم را رعایت کنید، محتوا هم خواهد آمد.

ما در تشکیلات رجوی، هیچ بازتابی را از خود نمی دیدیم، هیچ عکسی نبود، هیچ بازگوئی از گذشته نبود. هیچ چیز!

رجوی این تهدید را احساس کرده بود که سوابق زندانی بودن این افراد برایشان تبدیل به سرمایه شده است و تهدید سر برداشتن این افراد در تشکیلات وجود دارد، زیرا این افراد به واسطه سوابقشان در آشنایی با سازمان و بطور خاص میزان زمان زندانی بودنشان در ایران، در درون فرقه رجوی همواره مورد احترام بودند. رجوی مطلقا نمی خواست که چنین فضایی ایجاد گردد، زیرا در مناسبات فرقه ای و تشکیلاتی عنصر مهم و قابل احترام فقط “راس هرم” است و همه اعتبار و تعریف و تمجید خاص رهبری فرقه و نه کس یا کسان دیگر!

صاحب این عکس ها، همه به اجبار در آلبانی نگه داشته شده بودند و حق خروج از اسارتگاه و زندان اشرف 3 در آلبانی را نداشتند. هیچ کدام به ترتیبات رسمی دفن نشدند و مراجع رسمی مرگ طبیعی آنان را تائید نکرده است، همه در گورستان مانز آلبانی دفن شدند، اما علت مرگ اغلب این کشته شده ها توسط مزدوران فرقه ، سکته ی قلبی و … اعلام شده است! بعنوان مثال : آرش غلامی ورزشکاری بود که از فیزیک بدنی خیلی خوبی هم برخوردار بود که اعلام شد سکته کرده است، یا مالک شراعی بچه ی دریا بود و نجات غریق که علت مرگ او را غرق شدن در استخر اعلام کردند!

واقعیت تلخ این است که نزدیک به هزار تن از کودکان قرارگاه اشرف که در آن جا می زیسته اند و از ژانویه سال 1991 به کشورهای غربی کوچانده شدند، از ابتدا مثل هم نبوده و هم اکنون نیز مثل هم نیستند.

سال 1366 که به قرارگاه اشرف رسیدیم و در آن جا برای کودکان مهد کودک و باغ وحش و وسایل بازی احداث کردند یکی از روزها مربی مهد اطلاع داد که از این پس باید اسم فرزندتان از سعید به محمد تغییر کند. سعید اسم اصلی خودش بود و محمد احتمالاً اسم محمد حنیف نژاد بود. وقتی اعتراض کردم، گفتند که این جا دو کودک به نام های سعید داریم چون آن یکی پدرش مسئول و عباس داوری است لذا نمی توانیم اسم او را تغییر بدهیم لاجرم شما باید اسم فرزندتان را که پدرش مسئول نیست از سعید به محمد، تغییر بدهید.

در مورد خانم هومریش نویسنده مطلب در دیتسایت باید گفت که او تازه به گوشه ای از واقعیت های درونی مناسبات در مصاحبه اشاره نموده است.

چرا این مصاحبه تمام تشکیلات فرقه رجوی را به لرزه انداخته است؟ اگر ریگی به کفش ندارید چرا سئوالاتی که خانم هومریش برای دریافت جواب به شما داده بی پاسخ گذاشتید؟ اگر شما در حرفهایتان محق هستید می توانستید مانند بقیه سازمانها و گروهها به سئوالات مربوطه پاسخ می دادید نه اینکه با فحش دادن و مارک زدن سعی کنید که خودتان را مبرا از هر گناهی بدانید ؟ اگر آقای امین گل مریمی به گوشه ای از جنایت هایی که رجوی در مورد کودکان و بقیه انجام داده اشاره نموده ولی باید گفت که این همه داستان و ستم هایی که رجوی علیه اعضای خود انجام داده نیست و در آینده به ابعاد دیگری از ماهیت پلید رجوی پی خواهیم برد .

اما چون خورشید حقیقت را نمی توان با ابر و غبار دروغ و تزویر مدت طولانی پوشاند و نور حقیقت را خاموش کرد، هرچه بیشتر به لات بازی و تهدید و توهین می پردازند بیشتر از قبل ماهیت ضد انسانی خود را رو نموده و سیاهی درون شان را بیرون می ریزند.
فراموش نکنیم رجوی ها همین چند روز قبل به خود می نازیدند و می گفتند: «ما آنیم که یکی از ضد ایرانی ترین اعضای کابینه ترامپ یعنی «مایک پنس» به برنامه مان آمده است». حالا با رو شدن حقیقت و افشاگری جنایات شان توسط یک جوان که از خودشان بوده و نوشتن یک مقاله توسط یک خبرنگار خارجی، آن چنین بادشان خالی شده است که همه چیز را ول کرده و با تمام توان به جان این جوان و آن خبرنگار خارجی افتاده اند!!! این امر بهترین دلیل بر بی پایه و رو به فنا بودن این فرقه جهنمی است که حتی با حمایت ضد ایرانی ترین سیاستمداران سابق غربی هم به محض دمیدن باد حقیقت ریشه های خود را در حال کنده شدن می بینند.

اینکه بر سر آن چند صد کودک چه آمد، دقیقا مشخص نیست. گزارش‌های مختلفی حاکی از آن است که برخی از این کودکان، بعدها در سنین نوجوانی و جوانی از نزد خانواده‌هایی که زندگی می‌کردند فرار کردند، تعدادی خودکشی کردند، تعدادی از آنها به دلیل ضربات روحی شدید به بزهکار تبدیل شدند، تعدادی از آنها به خانواده‌های خارجی در کشور محل سکونت یا به مراکز نگهداری از کودکان و نوجوانان سپرده شدند، تعدادی از آنها با وجود همه سختی و محرومیت‌های عاطفی درس خوانده و در کشور محل سکونت خود موفق شده و بعدها تشکیل خانواده دادند.

محمد رجوی، یاسر عزتی، امیر یغمائی ، یاسر اکبری نسب، موسی اکبری نسب و … امروز کجا هستند؟
همه می دانند که بسیاری از بچه ها با حقه و کلک به عراق کشانده شده بودند و همه بعد از چند روز کاملا پشیمان بودند. این بچه ها اغلب با ترفند های خونخواهی، دو ماه بیا اشرف آموزش ببین و برگرد، بیا مادرت را ببین و برگرد، بیا پدرت را ببین و برگرد، بیا دوستانت را ببین و برگرد، بیا عراق را ببین و برگرد، بیا رهبری را ببین و برگرد، بیا قرارگاه اشرف را ببین و برگرد و صدها و هزارها ترفند دیگر به عراق قاچاق شده بودند.
اکنون که طاهر و اقبال و انگشت شماری از صدها کودک ربایش شده، در مناسبات ماندند، می خواهند از دست دادن عمر و جوانی خود را توجیه کنند. وگرنه چه کسی نمی داند که در درون مناسبات فرقه ای این سازمان چه خبر است؟

البته بودند زنانی نیز که در شقاوت و بیرحمی همتراز مسعود رجوی بودند:فروغ پاکدل (بخوانید فروغ سنگدل)، هیچ کم و کسری از مراتب جنایتکاری مسعود نداشت. او بی هیچ ملاحظه ی انسانی ، برگه های بازداشت اعضای بیگناه سازمان را برای ماهها سلول انفرادی و شکنجه ، امضاء می زد و حکم به تنبیه و شکنجه ی دیگران می داد. این همان محصول ناب انقلاب ایدئولوژیک مریم رجوی بود که شکنجه ، زندان های طویل المدت ، حبس و خرد کردن شخصیت انسانی اعضای در اسارت سازمان را تجویز می کرد.

همزمان با شروع جنگ خلیج فارس در سال ۱۳۷۰ فرصت خوبی به دست آمد و با این بهانه تمام کودکان و نوجوانان زیر ۱۴ سال را از خانواده هایشان جدا کردند. با این ترفند که وضعیت عراق خطرناک است و دیگر جای زندگی نیست آنها را به اردن و سپس به اروپا فرستادند. بسیاری از این کودکان در بین خانواده های اروپایی هوادار تقسیم شدند و بعضا سرنوشت های دردناک و غم انگیزی پیدا کردند که در حوصله این گزارش مختصر نیست.

در بین آنها حدود ۳۰ کودک ۱۴ سال به بالا را هم لباس فرم رزمی پوشاندند و به مقرهای نظامی بردند که تعدادی از آنها را هم در عملیات به اصطلاح فروغ قربانی کردند؛ از جمله ندا زنجانی و فریده قیطانی ۱۴ ساله.

نگارنده مقاله ضمن بیان خاطرات امین به بیان ماهیت فرقه ای سازمان مجاهدین خلق نیز می پردازد و می نویسد:
“بر اساس تحقیقات مجله تسایت، گفته می شود که مجاهدین خلق حداقل 40 کودک و جوان را که به عنوان پناهنده بدون والدین خود به کلن آورده بودند، در اواسط دهه 1990 مجدداً به عراق قاچاق کرده اند. بر اساس اظهارات مجموعا هشت نفر از جداشدگان این سازمان، بسیاری از آنان به عنوان سرباز در عراق آموزش دیده و سال ها در انزوا از دنیای بیرون زندگی کرده اند.

رسانه‌های تبلیغاتی مجاهدین خلق هم از نسرین پارسیان و هم از فرزندش سیاوش نظام الملکی با عنوان شهید یاد می‌کنند. جالب آنکه در یادنامه‌ای که درباره سیاوش در وب‌سایت آن‌ها در دسترس است در مقابل عنوان «تحصیلات» خط تیره درج شده است چرا که سیاوش نیز مانند بسیاری دیگر از اعضای میلیشیا از کلاس درس و مدرسه بیرون کشیده شده و به عراق فرستاده شد. در گزارش مفصل مجله زیت آلمان از زندگی امین گل مریمی (کودک دیگری که قربانی مجاهدین خلق بود) آمده است که معلمان آلمانی در آن دوران به خاطر دارند که کودکان ایرانی یک به یک از کلاس‌ها ناپدید می‌شدند و دیگر به مدرسه نمی‌آمدند.

آیا زنان در تشکیلات مجاهدین ، واقعا در مناصب تصمیم گیری نقش موثری ایفاء می کنند؟
این مسئله را باید از جداشدگانی پرسید که سالها در این مناسبات زندگی کردند، در این مقال انجمن نجات آذربایجان شرقی مصاحبه ای ترتیب داده است با یکی از این جداشدگان که قریب به 10 سال در این مناسبات حضور اجباری داشته است و در یک فرصت طلائی ، موفق به نجات خود و ترک اسارت 10 ساله ی خود نموده است.

در این گفتگوی صمیمی با آقای محمدرضا مبین، از اعضای سابق این سازمان صحبت کردیم که در دو قسمت منتشر خواهیم کرد:

صد البته این مهم به این معنا است که شکایت و خواسته اعضای جدا شده در قالب شاکی کاملا به حق و درست بوده و فرقه هیچگونه جوابی برای بیان ندارد. نکته مهم دیگر اینکه، با توجه به اینکه مریم قجر در اروپا تلاش می کند تا با اقدامات پوششی همچون دادگاه حمید نوری، شوهای تلویزیونی اخیر در واشنگتن و استفاده ابزاری از بازنشستگان و از کار افتادگانی همچون مایک پنس چهره واقعی و کریه ضد انسانی خود را مخفی نماید لذا صدور حکم محکومیت اخیر شاکیان علیه فرقه رجوی، تمامی نقشه های شوم ایادی این فرقه ارتجاعی را بر ملاء خواهد کرد و دست خون آلود سران باند را در مجامع بین المللی و آمریکایی رو خواهد کرد . لذا از کوچکترین اظهار نظر و اتخاذ موضع عاجز و درمانده شده اند .

پیام سخنگوی فرقه تروریستی رجوی نشان می دهد منفوریت رجوی ها در بین مردم ایران تا چه حد وسیع است و معلوم می کند که شرکت کنندگان در برنامه های این فرقه ی ضد ایرانی تا چه حد در بین ایرانیان بی اعتبار می شوند.
تنفر مردم ایران از این فرقه تروریستی آنچنان عقده ای در رجوی ها ایجاد کرده که سخنگوی فرقه برای معکوس نشان دادن حقیقت و اینکه بگویند حامی دارند، به استدلالهای احمقانه متوسل می شود و می گوید: “مایک پنس از جانب دهها میلیون مردم آمریکا صحبت کرده است.”!

نویسنده این مقالات گفته که نیروهای سازمان روز انتخاب مریم عضدانلو را روز مریم و روز سیمرغ می نامند. دراینجا ابتدا باید عرض کنم که بالاترین جرم زوج رجوی خیانت به ناموس و حرمت واژه ها هست و سازمان مجاهدین و بطور خاص رهبری سازمان متخصص شناور ساختن واژه ها و خارج کردن آنها از معنای حقیقی شان هست واژه هایی نظیر: انقلاب و اسلام و شهید و آزادی و دمکراسی و انتخابات و غیره و همچنین این سازمان و سرانش و بطور خاص رجوی ها متخصص وارونه جلوه دادن حقايق هستند و ید طولایی در دروغ پردازی دارند و چنان در دستگاه‌های دروغ پردازی فرو رفته اند که بعضی وقتها متناقص حرف می زنند و به قول معروف می گویند دروغگو کم حافظه هست

اختناق حاکم بر تشکیلات، زندان، تسویه حساب های خونین و خودکشی اعضا و از همه مهم تر عدم اجازه خروج و تماس با خانواده که طی سالیان بزرگ ترین ابهام و سوال ذهنی آنها بود! آنها ناخودآگاه به خاک کشوری پا گذاشته بودند که با حمله به خاک کشورشان به ناموسشان تجاوز و هزاران نفر از هموطنان آنها را شهید و مجروح کرده بود. آنها برایشان عجیب می نمود که همدوش ارتش و سربازان دشمن سلاح هایشان را بسمت سربازان هم وطن مدافع سرزمین پدری گرفته بودند! که گناهی به جز دفاع از ناموس و شرف هموطنان و دفاع از خاک نداشتند.

آقای کریم اسد خان
دادستان محترم دادگاه کیفری بین المللی لاهه
با سلام

اینجانب اردشیر درویشی ساکن لرستان می باشم. من به مدت 13 سال از عمر و جوانیم را در سازمان مجاهدین به سر بردم و حاصل آن درد و رنجی است که به صورت زخم بر جسم و روحم جامانده و هنوز آثار شکنجه ها توسط سازمان مجاهدین بر پیکرم نمایان می باشد. این فرقه مخوف، من و بسیاری از امثال مرا سالیان دراز به اسارت فکری و جسمی  خود درآورده و مانند بردگان با ما رفتار می کردند و حاصل آن بیماری های جسمی، روحی و روانی است که  تاکنون گریبان گیر ما می باشد .

حال با توجه به شکایت مطرح شده ما جداشدگان از آن مقام محترم دادگاه بین المللی لاهه، خواستار رسیدگی عاجل به این پرونده  هستیم تا التیامی بر روح و روان ما جدا شدگان و مانعی برای جلوگیری از آزار و اذیت دیگر اسیران این فرقه باشد.

با تشکر
اردشیر درویشی