همه این تلاش ها باز هم جلوی ریزش را نگرفت و برخی از جداشدگان نیز با تلاش و زحمت بسیار موفق شدند شغل مناسب تهیه کنند و با یاری همدیگر روی پای خود بمانند و از زیر فشار سازمان خارج شوند. این پیشرفت ها در حالی بود که مجاهدین دست از هیچ توطئه و بی اخلاقی برنداشته بودند و مریم رجوی با هزینه های هنگفت درصدد خفه کردن آنان بود. در همین رابطه احسان بیدی (منتقد فرقه) را نیز با یک سناریوی غیراخلاقی و مغرضانه بازداشت کردند تا دیگران حساب کار دستشان بیاید و از ترس، دست به افشای مناسبات ضدانسانی در تشکیلات مجاهدین نزنند.

نوید دانافر

خلاصه نوید از بس که جنگ می کرد سر این مکان و زمان برای تمرین اینها کاری کردن که از این مقر فرار کند و به مقر دیگر رفت. بجای اون رحمت آمد مقر شش و اون هم همکار نوید در برنامه هست. وقتی رسید، به اون بنگال دادن و زمان دادن و هر روز که از بنگال رد می شد صدای ستار و سنتور به گوش می رسید. اینجا به فکر رفتم و گفتم خدایا چرا به اون بنده خدا که اینقدر فعال هم هست و خانواده ش اینجا هستند ولی به اون اصلا اهمیت نمیدادن ولی این نیامده بهش این همه امکانات دادند. اینجا فهمیدم که تبعیض در این فرقه زیاد هست.

اسیران به جان آمده در فرقه ی مخوف رجوی ، اغلب کسانی هستند که در سنین بازنشستگی بسر می برند و هیچ کارایی مثمر ثمری برای رجوی ندارند و افسرده و خمیده ، منتظر وقایع بیرونی هستند که فرجی شده و از فرقه بیرون بزنند!
افرادی که توانستند پس از سالها تحمل سختی و رنج مناسبات خود را از این فرقه برهانند، در جهت افشای سران جنایتکار فرقه و همچنین نجات جان افرادی که همچنان در چنگال فرقه اسیرند، شکایت جامع و کاملی را علیه رهبران این فرقه ی قرون وسطائی مطرح کردند و مراحل قانونی آنرا پیش بردند و به دادگاه کیفری بین المللی لاهه رساندند.

سلام عباس جان

برادر جان ما تا کی دوری تو را تحمل کنیم. خودت را از دامی که در آن افتاده ای نجات بده. تو تنها برادر ما هستی جایت در کنار خواهرانت همیشه خالی است. خودت را نجات بده و جایت را پُر کن. برادرجان ما همگی دوستت داریم و دلمان می خواهد در کنارمان باشی. ما همیشه دعا می کنیم که هر چه زودتر خودت را نجات دهی. خبر داری که ما چندین نامه برای تو ارسال کرده ایم؟! تو چرا هیچ تماسی با ما نگرفته ای . چرا عباس ؟! تو که خیلی به خواهرانت علاقه داشتی. تو که هیچ وقت از خواهرانت دور نمی شدی.
برادرم ما می دانیم که در محیط بسته ای زندگی می کنی و آزادی عمل نداری. می دانیم که اگر آزاد بودی حتما با ما تماس می گرفتی. پس از تو رنجیده خاطر نیستیم.
ای کاش آن زمان که در اردوگاه عراقی ها بودی فریب این ها را نخورده بودی. گرچه میدانیم روزگار سختی داشتی و این عوامل فرقه هم در فریبکاری استادند. تو را با فریب به کمپ خودشان بردند و مثل برده از تو کار می کشند و با تو رفتار می کنند. برادرجان بی صبرانه منتظریم خودت را نجات بدهی و به آغوش خانواده ات برگردی.
ما منتظر آن روز نزدیک هستیم .

دوستدار شما – خواهرانت

خواهران عباس گلریزان

مدیر «انجمن آسیلا» با انتشار نامه‌ای به نخست وزیر آلبانی، خواستار ورود وی به پرونده خانواده «دانافر» که تحت فشار شدید فرقه رجوی هستند، شد.
در نامه حسن حیرانی، مدیر «انجمن حمایت از ایرانیان مقیم در آلبانی» خطاب به ادی راما آمده است:

جناب نخست وزیر ادی راما
با سلام

متاسفانه «انجمن آسیلا» در روزهای اخیر خبردار شده که یکی از اعضای سازمان مجاهدین خلق مستقر در کمپ در روستای مانز به نام «شاپور دانافر» به دلیل فشارهای روحی و روانی تشکیلاتی سازمان اقدام به خودکشی و زدن رگ دست خود نموده و الان در بیمارستان مادر ترزا در تیرانا تحت مراقبت های ویژه بستری می باشد. سازمان مجاهدین اخیرا با فشار به خانواده وی که جدیدا کمپ را ترک کرده اند آنها را مجبور کرده که بگویند شاپور در بخش روانی بیمارستان مادر ترزا بستری می باشد.

امیر یغمایی در متنی که زیر پست خود منتشر کرد نوشت:
سازمان مجاهدین برای انکار حقیقت فرستادن کودکان زیر سن قانونی به عراق در سایتهای خود و در کلاب هاوس بطور مضحکی وجود این کودک سربازان را انکار کرده و میگوید که هیچ کودکی زیر سن {قانونی} را به ارتش آزادیبخش نفرستاد، آنها فقط برای دیدار خانواده خود به عراق رفتند و در آنجا هیچ آموزش نظامی ندیدند. معلوم است که سازمان مجاهدین از باز شدن این کلاف و عواقب آن در دادگاه های آینده به اتهام نقض حقوق کودکان به شدت میترسد. در عکس‌العمل به این دروغ آشکار تعدادی از کودک سربازان سابق که توسط سازمان اواخر دههٔ نود و ابتدای قرن بیستم با فریب و مغز شویی به عراق فرستاده شدند در این برنامه شرکت کردند و حقیقت را به زبان خود بیان کردند.

اگر چه امروز حلقه رهبری و فرماندهان مجاهدین را اکثرا زنان تشکیل می‌دهد اما تا سال 1348 هیچ زنی در سازمان وجود نداشت. بهمن بازرگانی در کتاب «زمان بازیافته» می‌نویسد: «فکر می‌کردیم که انقلابی حرفه‌ای نباید عاشق شود یا بدتر از آن ازدواج کند. در واقع انقلابیون آن زمان ازدواج را باعث عقیم شدن مبارزه می‌دانستند. اصلا تصور این نبود که زن‌ها هم می‌توانند مبارز باشند.» همچنین، ایرج قهرمانلو در خاطراتش می‌گوید که وقتی ازدواج کرد سازمان تا دو ماه روابطش را با او برید و ازدواجش عملا نکته‌ای منفی در پرونده او در سازمان شد.

فشار خانواده چنان برای تشکیلات سنگین بود که رجوی های ضد دین، با سنگ و آهن تیز به خانواده های خواهان ملاقات حمله کردند و این نقطه عطفی برای شناخت خانواده ها از فرقه رجوی بود و انگار چیزی در درون آنها تغییر نمود و دریافتند که اعضای گرفتار تا کجا در منجلاب خیانت فرقه رجوی فرو رفتند و باید کمک شان کرد تا از این جهل و ناآگاهی خارج شوند .
آری این گونه بود که کم کم ماهیت فرقه ای رجوی در مورد داشتن به اصطلاح پایگاه اجتماعی برای همه مشخص شد و اکنون باز هم با دریدگی خاص خود مدعی داشتن پایگاه اجتماعی هستند!

آنها مجبور بودند روزانه دهها بار بر لحظات سرشار از عشق و امید به تشکیل خانواده مشترک خاک پاشیده و این آرزوهای زیبا را در وجودشان به خاک بسپارند. روز پنجشنبه 18 آذر ماه در وجود مرتضی و سمرا تصادم و جنگ تناقض با واقعیت بود. آنها که مدت کوتاهی است پا به عرصه دنیای آزاد گذاشته اند می بایست تناقض میان عشق و تشکیل فریضه مقدس ازدواج و باور غلط و تعهد اجباری طلاق علی الدوام انقلاب نکبت بار مریم را برای خودشان حل می کردند.

در بیدادگاه رجوی آنها مرتکب بزرگ ترین جرم و گناه شده بودند و انقلاب کذایی مریم را مخدوش کردند. سالیان در تشکیلات رجوی دل بستن و انتخاب زوج و ازدواج رویایی خطرناک و دست نیافتنی می نمود. کانون خانواده متلاشی، فضای خانه و خانواده سرد و سوت و کور و فرزندان یعنی تنها یادگاران زندگی مشترک گذشته آواره در دیار غربت بودند و بی شک سمرا و مرتضی در این چند وقت مبارزه ای بی امان را در درون خودشان آغاز کرده بودند تا آن باورهای غلط و سنت های زشت که تنها کینه و نفرت و فراق و جدایی را تداعی می کرد کنار زده و به زندگی لبخندی دوباره بزنند.

زنان بیچاره باید از صبح تا شب جان می کندند و شب ها در نشست های عملیات جاری به خود انتقاد می کردند که در فلان جا دلم برای یک تحت مسئول مرد سوخت و برای او دلسوزی کردم که زیاد کار می کند.
مریم رجوی می گفت : دلسوزی شما زنان مسئول، برای تحت مسئولان مردتان ، عین هم خوابگی با آنان است.

حال این مریم رجوی که اینقدر ساده بودن، ساده زیستی، بی آلایش و بی آرایش بودن را تبلیغ می کرد، آیا خود نیز به هیچ مردی رخ نمی نمود؟ آیا برای هیچ مردی عشوه گری نمی کرد؟ آیا در برابر هیچ مردی آرایش نمی کرد؟ گونه سرخ نمی کرد؟!

نیمه های گمشده ای را می بینیم که سالهاست توسط رجوی ها از هم جداشده اند، آیا حق این مادر و فرزند و سایر مادران و فرزندان این است که از دیدار هم، از عشق و محبت محروم شوند؟
آیا این مادر رنجدیده و فراق کشیده ، بعد از سالها اسارت، حق یک مرخصی یک ماهه را ندارد که به دیدار فرزند بشتابد؟
اگر رجوی ها مدعی داشتن عناصر پیشتاز و آگاه هستند که مبارزه را با آگاهی و تمایل انتخاب کردند، آیا این عناصر آگاه و آزاد حق یک ملاقات ساده با فرزندان خود را ندارند؟

این ارگان های حقوق بشری ، سازمان ملل، کمیساریای عالی پناهندگان، صلیب سرخ جهانی و … کجا هستند؟

حنیف کفایی: متولد 1361 در تهران از پدر و مادری مجاهد. پدر او دو ماه پیش از به دنیا آمدن حنیف اعدام شده بود. به نوشته رسانه‌های مجاهدین حنیف سایه مادر را نیز نداشت و توسط اقوامش نگهداری شد. او از چهار سالگی به مقرهای مجاهدین در عراق منتقل شد و در 1369 همانند دیگر کودکان اشرف به اروپا قاچاق شد. کودکی و نوجوانی را در سوئد نزد خانواده‌های گوناگون سپری کرد تا 21 سالگی که به تشویق سازمان به خونخواهی پدرش به عراق بازگردانده شد. در کمپ اشرف تحت آموزش‌های ایدئولوژیک قرار گرفت تا در سحرگاه نوزده فروردین 1390 تحت القائات سران مجاهدین چنانکه رسانه‌های سازمان خود اعتراف می‌کنند حنیف بی سلاح خود را به زیر خودروهای زرهی ارتش عراق انداخت و جان خود را فدای رسانه‌های تبلیغاتی مسعود رجوی کرد تا از او با عنوان «قهرمان مجاهد خلق، شهید حنیف کفایی» محتواهای اسطوره‌ای بسازند؛ مادرش را در تلویزیون‌شان نشان بدهند که با خونسردی از قربانی شدن فرزندش در راه کیش رجوی سخن می‌راند.

هر موقع مسئله ای برای مسعود رجوی مفقود الاثر و سران سر درگم فرقه اش پیش می آید، مثل جدا شدن یک فرد از تشکیلات وا رفته شان، یا اعلام جدایی رسمی یک فرد، بسرعت تشکیلات رجوی بسیج می شود تا هر آنچه در توان دارد علیه آن فرد فرافکنی کرده و بقصد نابودی طرف واکنش دیوانه وار نشان بدهد و یاوه سرهم کند .
در این سلسله واکنش های هیستریک و عصبی و در واقع خارج از نُرم های عادی، تعدادی بقول خودشان “سند” هایی در سایت هایشان به نمایش میگذارند که عمدتاً ساختگی و جعلی هستند یا در مقاطعی در عراق با فریب و تحت فشار گرفته شده اند. هدف از انتشار این اسناد این است که طرف مقابل را در صحنه مرعوب نمایند و همچنین حرف او را بی اعتبار سازند. این اقدامشان یک جنگ روانی است که به زعم رجوی و سران بزهکارش در حال ضربه زدن به طرف مقابل می باشند .

چیزی که برایم بسیار تعجب آور بود نحوه ی برخورد اعضای سازمان با خانواده ها بود! اصلاً فکر نمی کردم که این طور با سنگ زدن و فحش و ناسزا گفتن از خانواد ها که ما هم جزیی از آنها بودیم پذیرایی کنند. حتی بعد از مدتی منی که بیشتر عمر خود را به هواداری از رجوی ها پرداخته بودم مزدور و مهره اطلاعات نامیدند و این مسئله برایم بسیار گران تمام شد. به این ترتیب کسی که سالهای سال برایم همه چیز بود و برایش از جان و مالم مایه گذاشته بودم این گونه مانند یخ در ذهنم آب شد و از بین رفت.

این مجله دانمارکی می‌نویسد: اگرچه حنیف در دوران کودکی مانند یک تروریست آموزش داده می‌شد اما امروز او یک پلیس است. حنیف در ۶ سالگی در عراق، در سال ۱۹۸۸ اسلحه سنگین به دست می‌گرفت. او با همه قدرتش کلاشنیکف را بالای سرش می‌برد و این را یک موفقیت می‌دانست. معلم‌اش می‌خندید و بچه‌های دور و برش برای او کف می‌زدند. چنین روزی با چنین صحنه‌ای، یک روز معمولی مدرسه در «کمپ اشرف» در عراق بود.

با شکست ماجراجویی مسلحانه رجوی و فرار وی به پاریس بخش باقی مانده به عراق متواری شدند و در آنجا با فراگیری آموزش های نظامی و طرح های تروریستی از نظامیان صدام برای انجام عملیات به ایران اعزام شدند. ترورهای کور، خمپاره باران اهداف غیرنظامی، بمب گذاری در میادین عمومی که منجر به شهادت و مجروح شدن تعدادی از شهروندان عادی شد و در نهایت شرکت در عملیات مشترک نظامی با ارتش صدام حسین؛ دیکتاتور معدوم عراق بخشی از بیلان جوانانی بود که روزی در توهم محقق کردن آزادی و رفاه اقتصادی و اجتماعی برای خلق شان به این فرقه پیوسته بودند.

محمدرضا صدیق

تا اینکه تمامیت فرقه توسط کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل به آلبانی آمدیم.
در کشور آلبانی باز دیدم فرقه همان خط و خطوطی که در عراق پیش می برد را جاری و ساری می کرد.
و با همان ضوابط و به قول خودشان با همان مرز سرخ ها که داشتند پیش می برند.
و من که دیگر طاقت این همه فریب کاری فرقه را نداشتم و اینکه احساس کردم ۱۶سال از جوانی ام و حتی سلامتی جسمی و روانی ام به هدر رفته و فقط و فقط به خاطر اینکه در این مدت فریب مسعود رجوی و تشکیلات آنها را خوردم و دیگر نمی‌توانستم خودم را سرزنش کنم.

در همان ابتدای کار، او با تعداد زیادی افراد مواجه بود که در اردوگاه لیبرتی اعلام خروج از سازمان را کرده ولی منتظر انتقال به کشور ثالث بودند تا به دنبال زندگی خود بروند .
او از جمله کسانی می باشد که در تحریک جدا شده ها علیه همدیگر در آلبانی بشدت فعال بوده و نشست هایی با معدود افرادی که از سازمان مواجب دریافت می کنند میگذارد و به آنان خط برخورد داده و راهنمائیشان میکند که چگونه برای سازمان، از جدا شدگان اطلاعات جمع آوری کنند یا تضاد بین نجات یافتگان را تشدید نمایند.

این سند حاکی است که دو عضو سازمان مجاهدین خلق، به همراه همدستان آلبانیایی و یونانی خود، به دلیل دست داشتن مستقیم در قاچاق انسان دستگیر شده اند. در 11 ژوئیه 2021 (20 تیر 1400)، پلیس آلبانی یک خودروی حامل شهروندان سوری، عراقی و کرد را متوقف کرد. تحقیقات بعدی منجر به دستگیری اعضای اصلی باند شد.
بر اساس این سند، مشخص گردید که بین سال‌های 2019 تا 2021، همین باند قاچاق اقدام کرده است تا حدود 400 عضو مجاهدین خلق را از آلبانی به فرانسه منتقل نماید.

اما این همه ماجرا نیست. در 18 ژوئیه 2021 (27 تیر 1400)، یک محموله مواد مخدر توسط پلیس کشف و ضبط شد و دو مقام ارشد سازمان مجاهدین خلق – نرگس ابریشمچی و حسن نایب آقا – دستگیر شدند. در این سند رسمی گزارش شده است که آنها به نقش محوری خود در سازماندهی و حمل محموله مواد مخدر به ایتالیا اعتراف کرده اند.

این انجمن که به عنوان حافظ منافع ایرانیان مقیم آلبانی به رسمیت شناخته شده است، نمی تواند شرایط کنترل ذهن مخرب فرقه ای و برده داری نوین را در خاک این کشور در خصوص هموطنان تحمل کند و لازم است از مراجع قانونی شرایط جدیدی را بر پایه حقوق انسانی مطالبه نماید.

طی این روزها خانواده های داخل ایران با مراجعه به دفاتر انجمن نجات در استان های مختلف و همچنین با ارسال پیام و برقراری تماس مراتب خرسندی خود از تأسیس این انجمن را ابراز داشته و آمادگی هرگونه حمایت و کمک به این تشکل نوپا را اعلام کرده اند.
همکاران من در انجمن نجات نیز آمادگی ارائه هرگونه پشتیبانی از این اقدام بشردوستانه و خداپسندانه را دارند. برای اعضا و مسئولین این تشکل پیشتاز، خصوصاْ مدیر اجرایی آن آقای حسن حیرانی، آرزوی موفقیت و بهروزی روزافزون دارم.

چند روزی گذشت اما از آن زن خبری نشد. فکر کنم یک هفته ای گذشت. بعد از چند روز به مقر آمد و مشغول کارش شد. رفتم به او سلام کردم. می خواستم ببینم چه اتفاقی برای او افتاده که این قدر بهم ریخته است! به او گفتم چند روز نبودی و این موضوع را از مسئول نشست پیگیری کردم که در جواب گفت مریض است و نیاز به استراحت دارد.

در جوابم گفت کاش مریض بودم. اینها دردی به جان من انداختند که تا آخر عمرم بایستی این درد را با خودم یدک بکشم. به او گفتم اتفاق خاصی افتاده؟ در جواب گفت مگر تو خبر نداری!! رجوی دستور داده است که تمام کودکان را جمع کنند و به خارج از عراق بفرستند. بچه من هم جزء آنها بود. هر چه التماس کردم و اصرار کردم که بچه من شیرخوار است فعلا او را منتقل نکنید، از بین می رود. به گوششان نرفت. حرف، حرف خودشان است.

همچنین به خاطر داریم که به مدت دو سال سران فرقه رجوی، با کمک عناصر فاسد در دستگاه انتظامی و امنیتی آلبانی، به هر شکل ممکن، برای متهم کردن آقای احسان بیدی به همکاری با اطلاعات ایران و اخراج وی از آلبانی تلاش کردند و انبوهی مدارک ساختگی تحویل مسئولین آلبانیایی دادند اما نهایتاً مفتضحانه شکست خوردند و سرمایه گذاری دو ساله شان سوخت شد و احسان بیدی بدون قید و شرط سرفرازانه آزاد گردید.

نفرات جدا شده با تاسیس انجمنی به نام آسیلا زنگ خطر برای فرقه رجوی در آلبانی را به صدا در آوردند و همه نفرات مسئله دار می دانند که وقتی از مناسبات جدا شوند دوستانشان در انجمن آسیلا به کمک شان خواهند آمد و دیگر محتاج پولی که از جاسوسی و خبرچینی نصیب شان می شود نخواهند بود .

اما مهمتر اینکه این انجمن می تواند جاده صاف کن خانواده ها برای دیدار با عزیزان خود در آلبانی باشد. خانواده ها به مانند طناب دار برای رجوی ها و تشکیلات پوسیده اش می باشند. چیزی که بسیار مشخص است دیگر دوران فریبکاری

سپس آقای حسن حیرانی که تحت تاثیر حمایت خانواده ها و برگزاری جشن تاسیس انجمن آسیلا قرار گرفته و به وجد آمده بود، حضور خانواده ها را پشتوانه خود و دیگر جداشده ها در آلبانی دانست و آرزوی ایجاد امکان دیدار خانواده ها با عزیزانشان را داشت.
حسن حیرانی در ادامه، توضیحاتی در مورد اساسنامه و اهداف انجمن آسیلا ارائه نمود و طرح ها و ایده های آینده انجمن آسیلا را به اطلاع خانواده ها رساند.

آقای غلامعلی میرزایی نیز صحبتی در رابطه با اهمیت تشکیل انجمن آسیلا در آلبانی و وضعیت جداشده ها در آلبانی ارائه نمود.

آنان که وارد مناسبات مجاهدین شدند و سپس بیرون آمده و بعضاً مقاومت کردند، نیک می دانند که رفتن و آمدن و مقاومت، هر سه مشکل و سخت است اما، به قول برتولت برشت، کسی که به جنگ می رود ممکن است روزی شکست بخورد ولی کسی که جنگ نرفته از قبل شکست خورده است. همه داستان همین است.

روزی که وارد مناسبات مجاهدین شدم، موقتی و برای کمک بوده و نه در داخل و در نه در بیرون مجاهدین، هیچ ادعا و ادعای پهلوانی نداشته و نخواهم داشت. در تشکیلات مجاهدین، بارها تنبیه شدید و زندانی شدم. گفتم آن چه می گویند مبارزه سخت است، لابد سخت است و شاید من اشتباه می کنم. اما زمانی که فهمیدم مسعود رجوی پس از استفاده از من مثل دستمال کاغذی، همچنین می خواهد جنگی از پیش شکست خورده را تحمیلم کند و به ریشم بخندد و در این راستا نیروهای درمانده را راضی و ترسان نگهدارد، دست به کار شدم.

– وادار کردن افراد برای موضوع گیری علیه اقوام و فامیل هایشان: این یکی از مهمترین موضوعات روز در فرقه است و فعلا هم ادامه دارد. در واقع رجوی هر جا که کم بیاورد دست به این راه حل زده و برخورد با خانواده را در بی‌حرمتی و بی احترامی می بیند، از دیدگاه متحجرانه او باید خانواده را با عبارات و واژه های زشت و زننده زیر فشار گذاشت تا آنها دیگر از خواسته های برحق خود کوتاه بیایند..

ولی رهبری فرقه مجاهدین در طول روند رایزنی های طولانی با آمریکا و مقامات سازمان ملل و همچنین تمایل آمریکا و برخی کشورهای اروپایی جهت حفظ پیکره این فرقه و فشار بر ایران تصمیم گرفتند همه اعضای این گروه را بصورت منسجم در آلبانی اسکان دهند. آلبانی که سالیان زیر سلطه و هژمونی قدرت سوسیالیستی بلوک شرق (اتحاد جماهیر شوروی سابق) بود دچار مشکلات عدیده اجتماعی، اقتصادی و زیربنایی است و نیاز مبرم به پیوستن به اتحادیه اروپا برای سرعت بخشیدن به رشد و رونق اقتصادی دارد. به همین دلیل با پذیرش پیشنهاد امریکا سعی کرد از نفوذ این کشور برای پیوستن به اتحادیه اروپا استفاده نماید.

در آلمان، انجمنی به نام کمیته همبستگی آلمان برای ایران آزاد (DSFI) سال‌هاست که برای مجاهدین خلق کمپین برگزار می‌کند. ریتا سوسموت، رئیس سابق بوندستاگ در هیئت مشورتی این کمیته حضور دارد و بعضی از اعضای بوندستاگ در همایش های این کمیته شرکت کرده اند .
به‌عنوان‌مثال، دو عضو CDU هامبورگ به نام‌های کریستوف پلوس و کریستوف دو وریس در یک کنفرانس ویدئویی در نوامبر 2020، شورای ملی مقاومت را یک جایگزین دموکراتیک برای حکومت ایران نامیدند. توماس ارندل(CSU)، لوکاس کوهلر (FDP)و برنهارد دالدروپ(SPD) ، نوربرت لامرت،(CDU) نیز در چنین کنفرانس‌هایی شرکت کردند.

مثلا با جداشدگانی که ارتباطشان را از سازمان قطع کرده اند، این افراد علی رغم این که بیرون هستند هیچ ارتباطی با تشکیلات ندارند و مسائل مالی خود را طور دیگری تامین می کنند.
افرادی که از فرقه هزینه نمی گیرند از نظر بنده بسیار قابل احترام هستند و یک حرف حسابی هم در حرف هایشان است و آن این که اگر به گدایی هم بیفتند دیگر به هیچ قیمتی حاضر نیستند که از فرقه رجوی دیناری بگیرند.
فرقه در واقع قصد دارد با یک مرز بندی که ایجاد می کند، اگر کسی از این خطوط قرمز عبور کند او را زیر پا له کند.

انجمن حمایت از ایرانیان مقیم آلبانی به همت جمعی از جداشده های فرقه رجوی فعالیت خود را به طور رسمی آغاز نمود.
حسن حیرانی در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری-تحلیلی فراق با اشاره به یک نمونه از مزایای صدور کارت شهروندی برای اتباع خارجی مقیم در آلبانی گفت: این انجمن به واسطه دارا بودن هیأت موسس از شرایط قانونی ثبت مؤسسه، به صورت رسمی ثبت شد تا از این پس افرادی که از فرقه جدا می شوند نگران امورات زندگی خود نباشند.

این فعال اجتماعی در آلبانی همچنین با اعلام اینکه روز گذشته اولین جلسه این انجمن برگزار شد، تصریح کرد: حمایت از جداشده های فرقه رجوی در راستای برخورداری از حقوق شهروندی، اشتغال یابی، پیگیری مشکلات اداری-حقوقی و حتی تشکیل خانواده در اساس نامه این انجمن تدوین شده است و ما تمام تلاش خود را به کار خواهیم گرفت تا افراد نجات یافته از چنگال فرقه تروریستی رجوی یک زندگی جدید و بدون دغدغه را تجربه کنند.

صدور کارت شهروندی به تمام اتباع خارجی مستقر در آلبانی که تحت فشار اتحادیه اروپا به دولت این کشور انجام گردید، نوید بخش رهایی بسیاری از افراد گرفتار در فرقه رجوی شده است.