بشارت رهایی

در این ارتباط تصویری خانواده های اعضای گرفتار در کمپ اشرف سه در آلبانی با آقایان داش آمیر مدیرعامل، حسن حیرانی مدیر اجرایی (آسیلا) و آقای رحمان محمدیان اهل لرستان و دیگر جدا شدگان در انجمن آسیلا به تبادل نظر پرداختند. خانواده ها با شرح درد و رنج سالیان دوری از عزیزانشان، ضمن حمایت از انجمن آسیلا در خواست کردند تا آنان کوشش نمایند مسیری باز شود تا خانواده ها بتوانند به آلبانی سفر کرده و با وابستگانشان دیداری داشته باشند. خانواده ها از آقای داش آمیر مدیر عامل آلبانیایی انجمن آسیلا درخواست کردند که صدای مظلومیت آنها را به گوش مسئولین دولت آلبانی و دیگر سازمان های بشر دوستانه و مردم آلبانی رسانده تا آنان به حقانیت خانواده ها واقف شوند.

یغمایی پیگیری موضوع جنایات مجاهدین علیه خود و دوستانش را از این رو مهم می‌داند که در حوزه حقوق بشر و جنایت علیه غیرنظامیان، مسئله زمان در سیستم‌های قضایی دنیا امری بی معنی است و جنایتکاران در هر زمانی که به دست عدالت بیفتند و مجرمیت آنها اثبات شود باید مورد محاکمه قرار بگیرند. وی در این خصوص مثال‌هایی نیز می‌آورد: «در سال ۲۰۲۱ زنی به اسم ایمگارد فورشنر که سابقا دبیر اردوگاه مرگ نازی ها بود، در سن ۹۶ سالگی محاکمه شد. این فرد در سن ۱۸ و ۱۹ سالگی در کمپ نازی ها فعالیت داشت و بعد از گذشت بیش از ۷۰ سال از جنگ جهانی دوم به میز محاکمه کشیده شد.»

از سال 2003 تاکنون که روند جداشدن از این فرقه تشدید یافته است، عمده افراد جداشده، به دلیل تمایلات عاطفی و تلاش برای دیدار با خانواده خود از این گروه خشن جدا شدند. بسیاری از آنها می گویند تنها یک بار صدای شنیدن یکی از اعضای خانواده شان در یک تماس تلفنی مخفیانه، انگیزه آنها برای بازگشت به خانواده هایشان را شکل داده است.
به اذعان جداشده ها، تمایلات جنسی در این گروه به شدت سرکوب می شود و حتی افراد در جلسات عمومی یا چند ده نفره باید درباره تصورات اروتیک خود به مسؤول ارشد گزارش روزانه ارایه دهند.

چندی پیش عکس‌هایی از باغ های اختصاصی، ویلا و استخرهای شخصی رجوی در فراق منتشر شد، در گزارش پیش رو نیز یک سری عکس ها از پناهگاه های ضد بمب شیمیایی و اتمی که رجوی دستور به ساخت آن داده بود منتشر می شود.
با رویت این تصاویر می توانید بیشتر با زندگی ننگین این مردک شیاد و جنایتکار آشنا شوید. این دجال با خودخواهی، قدرت طلبی و ظلمی که به زیر دست های خود می کرد اسم خود را رهبر عقیدتی هم می گذاشت.

حالا که این شخص با از دست دادن تقریبا نیمی از بهترین ایام زندگی اش، به وطن بازگشته و در مسیر تلاش برای بدست گرفتن سر رشته زندگی اش آرام و قرار گرفته، مورد هجمه ی شدید فرقه ی تروریستی رجوی قرار گرفته و شورای مقاومت رجوی این کار او در جدا شدن از این تشکل ضد مردمی را در سطح خیانت بزرگ دانسته است.

گفته اند که او توسط عوامل رجوی از اسارت رها شده و قدر این خدمت بزرگ رجوی را ندانسته و با مراجعه به سفارت ایران مقدمات آمدن خود به خانه ی خویش را فراهم کرده است!
تو گویی که او برای تهیه مدارک هویتی اش که از او ستانده شده بود، میبایست به سفارت مثلا اسرائیل مراجعه میکرد و آقا پرویز که از حق طبیعی خود استفاده کرده ، نمیبایست به سفارت ایران که تنها مرجع قانونی حل مسائل مربوط به مدارک هویتی اوست ، مراجعه میکرد.

طبق اخبار موثق دریافتی از درون تشکیلات فرقه رجوی، بتازگی سران این فرقه در مواجه با موج فزاینده درخواست جدایی اعضا، مجبور به عقب نشینی از شعارهای استراتژیکی خود که در گذشته برای آنها بار ایدئولوژیکی هم داشته، شده اند. در گذشته سران فرقه،  اعضایی که درخواست جدایی می کردند را در معرض اتهام پشت کردن به خون 120 هزار شهید، نقض عهد و شکستن سوگند جلاله و اتهامات واهی قرار می دادند. رهبران و مسئولین این فرقه همچنین افراد ناراضی را متهم به تاسیس شعبه ای از سپاه پاسداران در داخل تشکیلات و مزدوری برای وزارت اطلاعات می نمودند.

ارتباط تصویری ابتدا با صحبت های مسئول انجمن نجات استان آذربایجان غربی شروع شد.
ایشان ضمن عرض سلام به آقای حسن حیرانی مدیر آسیلا و سایر دوستانشان و تبریک تشکیل انجمن آسیلا (انجمن حمایت از ایرانیان مقیم آلبانی) گفتند: واقعیت این است که برای تشکیل آسیلا راه زیادی طی شده و طبعا سختی های فراوانی توسط دوستان در آنجا تحمل شده و اراده های زیادی به کار گرفته شده تا آسیلا در نقطه ی فعلی قرار بگیرد.

باید به این قربانیان کمک کرده که در مقام دادخواهی آمده و بر زخم های روانی موجود در اعماق جانشان مرهمی کارآمد زده و بقیه ی عمر خود را در حالت روحی بهتری تجربه کنند.

دیگر اینکه از مسعود رجوی باید پرسید که ایا به مثل ” کرم ازخود درخت است ” اطمینان دارد یا نه؟
اگر دارد ، باید بپذیرد که تمام تباهی و شکست های سازمان متوجه خود اوست که خود را درخت سازمان و سازمان را قائم بر وجود خود میداند.

روز گذشته اعضای جدا شده از تشکیلات مجاهدین خلق در آلبانی از بازگشت آقای پرویز حیدرزاده به وطن خبر دادند.

اعضای جدا شده از مجاهدین خلق در تیرانا پایتخت آلبانی روز گذشته برای بدرقه پرویز حیدرزاده گرد هم آمدند و او را تا فرودگاه تیرانا همراهی کردند. آن‌ها عکس‌هایی از آخرین دورهمی خود با حیدرزاده و مراسم بدرقه او در فرودگاه را در صفحات اجتماعی خود منتشر کردند.

پرویز حیدرزاده اهل مازندران، سی سال از دوران جوانی خود را در اسارت فرقه رجوی گذراند و پس از انتقال این گروه به آلبانی در پاییز سال 1396 تشکیلات را ترک کرد و در زمستان سال 1397 جدایی خود از فرقه رجوی را رسما اعلام کرد

پرویز حیدر زاده اکنون پس از 35 سال دوری، به وطن و آغوش گرم خانواده باز می‌گردد.

از منظر سران گروه مجاهدین، حقوق بشر چیزی جز اعمال خواسته های رهبر فرتوت آنها در جاری شدن بندهای انقلاب کذایی مریم قجر که تمامی بندهایش یک به یک در مقابل مبانی حقوق انسانی است، متصور نیست. از منظر انقلاب دست ساز مریم رجوی خانواده یعنی کانون فساد، تشکیل خانواده یعنی ضدیت با انقلاب مریم رجوی، ارتباط اعضا با خانواده یعنی فروپاشی تشکیلات، ارتباط با دنیای آزاد یعنی رد پای زندگی و صدها نمونه دیگر که مشخصا یک واقعیت را در اذهان عمومی روشن می کند که شعار حقوق بشر و عمل به آن در مناسبات وحشتناک مجاهین میلیونها سال نوری باهم فاصله دارد.

بعد از فوت شجریان تمام دستگاه تبلیغاتی رجوی ها شروع به کار نمود تا نشان دهند ایشان از فرقه حمایت می کرده و حتی با مسئولین و مریم قجر ملاقاتی داشته است و همه قلم بدستان اندر باب آن ملاقات شروع به روده درازی کردند و طوری وانمود کردند انگار شجریان از اعضای فرقه بوده است و به خاطر مسائلی حاضر نشده که این مورد را علنی کند! تا اینکه خبر فوت بکتاش آبتین از راه رسید. دستگاه تبلیغاتی رجوی شروع به کار کرد و اندر وضعیت وی حرفهای مختلفی ردیف نمود و طوری وانمود کردند تا همه فکر کنند وی طرفدار آنان بوده است. این چیز جدیدی نیست و انتظار داریم تعدادی از نفرات و اعضای هوادار و قلم بدستان فرقه پیدا خواهند شد و از خصوصیات بکتاش آبتین حرف بزنند و صفحه سیاه کنند و در نهایت خواهند نوشت که وی طرفدار فرقه بوده است. و همه این کارها در راستای ارتزاق از فرد فوت شده می باشد.

جواد خراسان (اسماعیل مرتضایی)

در فاز نظامی و حتی در اواخر فاز سیاسی به دلیل جو امنیتی معمول بود که جهت عادی سازی ترددات و جلوگیری از دستگیریها مسئولین بخشها و استانها و … به تنهایی تردد نمی کردند بلکه یک خانواده یا یک بچه و یا ترکیبی از اینها به همراه آنها تردد می کرد و یا در پایگاهی که محل فعالیت آنها بود همراهش حضور داشتند که بسیاری از این خانواده ها و کودکان در درگیریهایی که بوجود می آمد کشته شدند.

پس از آن من به کمک نیروهای امریکایی توانستم پس از بیست سال قطع ارتباط با خانواده صدای برادرم را بشنوم و با او حرف بزنم . سازمانی که من با هزاران امید و آرزو وارد آن شده بودم حتی اجازه یک تماس تلفنی به من نمی داد و حتی طوری فضای مناسبات را درست کردند که کسی جرات نداشت عنوان کند خواهان تماس با خانواده اش در ایران می باشد. وقتی با برادرم حرف زدم انگار دنیای دیگری به رویم باز شد، اینکه در ایران وضعیت خوبی دارند و حکومت برای آنان مشکلی ایجاد نکرده است.

اکثر اعضا سرخورده و مایوس شدند، جریان مسئله داری اعضا شروع و بدنبال آن درخواست آنها برای جدایی بیشتر شد. اکثر اعضا سرخورده و فقط می خواستند بدنبال زندگی خود بروند. اما متاسفانه بیان چنین تصمیمی در مناسبات فرقه رجوی به همین سادگی نبود! هرچند خیلی ها با پذیرش ریسک و به جان خریدن انواع تهمت ها و اذیت و آزارها در فواصل مختلف موفق شدند خود را نجات دهند.

جداشدن ها و جداشده ها به اصلی ترین مشکل تشکیلات فرقه ای رجوی تبدیل شده است. اعضای مجاهدین هرگز از جنس رهبران این فرقه نبودند. در حالیکه بیش از ۴۰ سال از فعالیت فرقه رجوی در سرزمین های مختلف می گذرد باز هم بزرگترین چالش و وحشت رهبران مجاهدین خروج نیروها از این فرقه می باشد. زندگی آزاد جداشده ها مانند تیری هست که هر روز بر پیکره نیمه جان این فرقه فرود می آید. به نحویکه رهبران مجاهدین دیگر قادر نیستند افراد محدود خود را نیز با حصارهای بلند در درون سازمان جهنمی مجاهدین نگه دارند.

دنیای آزاد یعنی واقعیت ، یعنی جایی که فرد جداشده می فهمد که مجاهدین یک فرقه است و ایدئولوژی آن ساخته ذهن بیمار سران فرقه می باشد. سازمان سالهاست سعی می کند این دنیای واقعی را از اعضای خود مخفی کند همان طوری که در عراق این کار را انجام می داد.

نامش را از نام عموی معدومش به ارث برد. او تنها یک سال داشت که به همراه مادرش به زندان رفت و پس از آزادی به همراه خانواده به عراق رفت و تا 9 سالگی در کمپ اشرف زندگی جمعی کودکان مجاهد را تجربه کرد. زندگی‌ای که در آن تنها آخر هفته‌ها والدینش را می‌دید و پس از نه سالگی وقتی که به کانادا قاچاق شد از محبت خانواده کاملا محروم شد. در پایگاه های مجاهدین و نزد خانواده های مختلف دوران سختی را گذراند. او در 1377، هنگامی‌که تنها 16 سال داشت برای پیوستن به ارتش به اصطلاح آزادی بخش به عراق باز گردانده شد و به او گفته شد که پدرش بر اثر ایست قلبی فوت شده است.
نادعلی درباره تنها باری که با برادر زاده‌اش در پادگان اشرف عراق دیدار داشت می‌گوید: « بعد از آن تنها یادگار برادرم یعنی محمدرضا پیشم آمد و از عملکرد مادرش عذرخواهی نمود و پیشم نشست و من در چهره او رخ برادرم را دیدم و خیلی ناراحت شدم و دیگر چیزی نگفتم.»
4 سال پیش محمدرضا سرانجام موفق شد که پس از 18 سال مجاهدین خلق را ترک کند. محمدرضا برای زندگی در جهان آزاد از آلبانی به آلمان رفت و پناهنده شد. او از جمله کودک سربازان سابق مجاهدین خلق است که به تازگی افشاگری‌هایی درباره تجربه زیستی پر از تهدید و آسیب در تشکیلات مجاهدین خلق انجام داده است. او در بخشی از افشاگری‌های خود به تجاوز جنسی فرماندهان مجاهدین خلق به کودکان مجاهد اشاره کرد. وی قصد دارد بزودی کتاب خاطرات خود را منتشر کند.

محمدرضا ترابی

تشکیل خانواده این افراد در ایران، ضربه ای بزرگ بر پیکره فرقه ضد خانواده رجوی است. آن ها یکی از بهترین تصمیمات زندگی شان را گرفتند و بر اساس گفته های خودشان، زندگی جدید را همانند کسی که تازه به دنیا آمده است آغاز کردند.
آقای علیزاده در شروع دومین سال ازدواجشان صاحب دختری شدند که باعث گرمی بیشتر زندگیشان شد. تولد این کودک شیرین ثابت کرد هر گاه کسی مصمم باشد که زندگی جدیدی را فارغ از فرقه شروع کند زندگی هم به او لبخند می زند.

رجوی بارها گفته بود که به هیچ کس غیر از خدا پاسخگو نیست. وی هیچگاه از خودش انتقاد نکرده است.
در مورد اعضای فرقه نیز تا زمانی که مطیع و برده او باشند وی صفت «گوهر بی بدیل» را برای آنها بکار می برد که همین صفت را نیز به واسطه مریدی او کسب کرده اند و چنانچه از او جدا شوند در بهترین حالت اگر آنها را «مزدور» و «خائن» نخواند، آنها را بریده می نامد.
او نه تنها بقیه مردم عادی، بلکه هیچ یک از نخبگان مردم را قبول ندارد و بارها و بارها گفته بود که خارج از مناسبات فرقه هرچه است تباهی و فساد است و همه غرق در مسئله جنسیت و فردیت هستند و هیچ خیر و نیکی غیر از تشکیلات او وجود ندارد.
او حتی مخالفین جمهوری اسلامی را نیز قبول ندارد مگر آن که در زیر رهبری و ریاست او باشند. به همین دلیل هم به جز چند فرد انگشت شمار، کسی در شورا وجود ندارد.

ما جداشدگان مدعی هستیم که تمام اعضای اسیر در این فرقه، با تکنیک های مغزشوئی و تهدید و زندان و شکنجه، نگه داری می شوند. بر این ادعای خود هم بسیار مصر هستیم، تجربه ی سالیان گذشته هم نشان داده است که اعضای سازمان فقط در حالت ایزولاسیون فرقه ای، به تعهدات اجباری خود پایبند هستند، به محض خروج از فرقه ، چشم هایشان گویا بینا می شود و حقایق را می بینند، همه زبان باز می کنند و از جنایات رجوی، ساعت ها و روزها سخن می گویند، اساسا در این فرقه هیچ نوع از آزادی، اعم از آزادی بیان، آزادی رفتار، آزادی پوشش، آزادی در اختیار خود بودن، آزادی فردی و اجتماعی و … وجود ندارد. در حقیقت هیچ مجاهد خلقی به معنایی که آنها می گویند وجود خارجی ندارد.

حالا این حکایت امروز مجاهدین خلق در باب نمایش از اعضای پیر و پاتالی است که در ظاهر از آنان تعریف و تمجید و به به و چه چه می کنند و در غیاب آنان را مورد تمسخر قرار می دهند که کم کار می کنند و زیاد می خورند. دخل شان از خرج شان بیشتر است. کارایی این جماعت در اصل مهار و انگیزانندن اعضای مجاهد و محصور در تشکیلات، است. لازم به ذکر است که در سازمان مجاهدین اگر اعضای درون تشکیلات عمر متوسط 60 سال دارند اعضای شورا بیشتر از 80 سال عمر می کنند.

او گفت من از آمریکا آمدم. در آمریکا در کنار پدر و مادرم زندگی خوبی داشتم. آزاد بودم. سازمان در آمریکا من را فریب داد و به عراق کشاند. پدر و مادرم به من گفتند نرو، ولی من به حرف پدر و مادرم گوش نکردم. چند روز پیش در مقر کار می کردم. هوا گرم بود و بنا به عادت روسری خود را بر داشتم. نیم ساعت طول نکشید که دو زن از مسئولین سازمان آمدند سراغم و با لحن خیلی بدی به من گفتند روسری ات را سرت کن و رفتند.

در بخشی از مصاحبه مسعود خدابنده با بخشعلی علیزاده در پادکست خاطرات، علیزاده به تشریح وضعیت دسترسی به اینترنت در کمپ مجاهدین در آلبانی می‌پردازد. علیزاده نقل می‌کند که در زمان حضورش در پایگاه مجاهدین وقتی در اخبار مجاهدین از محدودیت اینترنت در ایران انتقاد می‌شد، برای اعضا تناقض پیش می‌آمد که «ما که خودمان هم به اینترنت دسترسی نداریم» و پاسخ سران فرقه به این مسئله این بود که «ما با مردم عادی فرق داریم. ما مجاهدیم و انتخاب کرده‌ایم که عنصر مجاهد مبارز باشیم!». اما پس از انتقال به آلبانی، دیدن زندگی عادی مردم کوچه و بازار در آلبانی و کودکانی که گوشی‌های هوشمند در دست داشتند این نتاقض را در ذهن اعضای فرقه رجوی قوت می‌بخشید.

– چه شد که از گروه مجاهدین جدا شدید؟

جدا شدنم از سازمان خواست خدا و تابع شرایطی بود که کنترلی روی آن نداشتم. یک مأموریت در سوریه برایم تعریف شد که باید مبلغ دو میلیون دلار از عراق به فرانسه می‌بردم. در این مأموریت یکی از دوستان به نام جمیل بسام همراهم بود. با نام تاجرهای ایرانی در سوریه بودیم که هر دو دستگیر شدیم و به زندان افتادیم. بعد از مدتی هویتمان مشخص شد و ما را تحویل ایران دادند.

در زندان اوین ابتدا بنای ناسازگاری داشتم؛ چون خودم را متعهد به سازمان می‌دانستم و فکر می‌کردم پوست و استخوانم با نام رجوی عجین است و باید حسرت اطلاعات را به دل مأموران اطلاعات ایران بگذارم. رفته رفته رفتار بازجوها در من اثر و یادم رفت دریایی از خون میان ما و آنان بوده است. در یکی از جلسات بازجو به من گفت روال این است که من سؤال کنم و شما پاسخ دهید، اما اینجا مایلم شما سؤال کنید و من جواب دهم. از بازجو درباره اعدام زنان باردار در اوین پرسیدم که گفت؛ اگر ثابت کنم فردی که حکم اعدام داشته، به خاطر بارداری اعدام نشده است، دست از سازمان خواهی کشید؟

درمورد تبدیل سازمان مجاهدین اسبق به فرقه ی منحط رجوی، کتاب ها و مقالات متعددی نوشته شده است که نظر شخصی من بعنوان یک زخم خورده و داغدیده از مناسبات غیر انسانی رجوی این است که نوشته ی آقای احمد باران از لحاظ گفتن اصل مطلب و انشای خوبی که بکار برده ، جالب و مختصر و مفیدتر است.

انگیزه اینجانب از آوردن این متن و البته تایید کامل آن بلحاظ شناختی که در جریان مسافرت های ملاقاتی برای دیدن عزیزانم در اشرف بدست آورده ام، این است که این فرقه ی منحط و ضدبشری که ضربات سختی به خانواده ی من هم وارد کرده ، نوشتن مقاله ای توسط این گروه در رد فرقه گرایی در سازمان استحاله یافته ی مجاهدین خلق است و گروه خود را مجموعه ای از روشنفکران؟! نامیده و گفته است که در حق آنها از حیث فرقه نامیده شدنشان جفا شده است!

خانواده ها مدتها بود که بدلیل کرونا و ضرورت رعایت شیوه نامه های بهداشتی همدیگر را از نزدیک ندیده بودند و الان خوشحال بودند که همدیگر را می بینند. از نکات جذاب این دیدار حضور اعضای جداشده خوزستانی ساکن آلبانی در این مراسم بود. آنها با شور و ذوق و شعف وصف ناشدنی باهمان خونگرمی خاص مردم خوزستان در جمع هم استانی های خود حاضر شدند تا خاطرات سالیان گذشته در کوچه پس کوچه های خوزستان و دوران کودکی را یکبار دیگر برای خود زنده کنند. سالهای شیرین کودکی که با پای برهنه بر آسفالت داغ اهواز، آبادان و خرمشهر از صبح تا تنگ غروب اشکل کلی بازی می کردند،

اطلاعات موثق به دست آمده از برخی منابع، از جمله در داخل سازمان مجاهدین خلق، حاکی از آنست که حساسیت های فرقه رجوی نسبت به فعالیت های انجمن نجات، در مقایسه با سال های قبل، به میزان بسیار زیادی افزایش یافته است.
این اطلاعات نشان می دهند که سازمان مجاهدین خلق در ارتباطات سیاسی و لابی گری خود کارزار گسترده ای را علیه انجمن نجات و فعالیت های خانواده ها به راه انداخته و مذبوحانه تلاش می کند تا این فعالیت ها را تماما برنامه ریزی شده از جانب اطلاعات ایران به منظور زمینه سازی برای اقدامات تروریستی معرفی نماید.

به خاطر دارم که یک بار خودم در یکی از مناطق غرب بغداد همراه با یک سرهنگ استخباراتی عراقی که به عنوان راهنما همراه بود در تردد بودیم و در همان موقع دو دستگاه اتومبیل مدل بالا چند نوبت از ما سبقت گرفتند که در همین حین ما به هم نگاه کردیم که گزارش بدهیم. ناگهان افسر حاضر شروع به خندیدن کرد و گفت : می دانم شما الان چه فکری می کنید، اما اینها از خودروهای اطلاعات عراقی هستند که من گفتم در مسیر ما را همراهی کنند که مشکلی پیش نیاید. با این حال و با این توضیحات باز هم فرمانده ما شب هنگام بازگشت در گزارش جمع بندی که داشتیم این را به عنوان یک عملیات تروریستی که با هوشیاری نیروهای سازمان خنثی شده گزارش کرد و متعاقبا سازمان آن را به عنوان یک عمل تروریستی خنثی شده مخابره کرد.

در این گزارش حسین نژاد از علنی شدن موضوع تجاوز جنسی به پسران مجاهد میلیشیا در میان فرماندهان مجاهدین می‌گوید:

“در سال ۸۹ در قرارگاه اشرف، مژگان پارسایی یک نشست حدود پانصد نفری از رده های ما یعنی ام او و ام قدیم به بالا برگزار کرد. یعنی نشست عمومی نبود فقط برادران این رده‌ها بودند و من در آن حضور داشتم. موضوع نشست تجاوزات جنسی مسئولین پذیرش به کودکان در سال‌های قبل از آن، که پذیرش داشتند بود. چون آن بچه ها بزرگ شده و خاطرات آن موقع و تأثیرات تجاوزات در خودشان را در گزارش‌های معروف به «صفر صفر با خود» نوشته بودند. در این نشست که خود متجاوزین حضور داشتند نه هیچ اسمی از فاعل برده می شد و نه هیچ اسمی از مفعول. فقط اعضایی که در این رده ها بودند و آن موقع در پذیرش مسئولیت داشتند یا به آنجا رفت و آمد کاری می‌کردند و خودشان تجاوزی نکرده بودند و فقط شاهد آثار و نشانه‌های تجاوز و حالت‌ها و حرفهای کودکان بودند یکی یکی پشت میکرفن می‌آمدند

جرایمی که از نظر فرقه رجوی عبور از خط سرخ محسوب می شود برابر مطالبی که در سایت های رسمی این فرقه درج گردیده به قرار زیر است:

اولین جرم اعضا این است که آنان تصمیم گرفته اند زندگی آزاد داشته باشند و این آزادی از نظر سازمان جرم محسوب می شود چون سازمان معتقد است اعضا اگر آزاد باشند ممکن است بر علیه آنها فعالیت کنند و چنین نیز هست چون اعضا بعد از خروج از سازمان زندگی مردم عادی را می بینند و تازه متوجه می شوند که فرقه رجوی چه بر سر آنها آورده است.

دومین جرم آنها تلاش برای اطلاع یافتن از وضعیت خانواده هایشان است. سازمان خانواده ها را دشمن خود می داند چون هر وقت خانواده دنبال فرزندان خود بودند باعث جدایی اعضا از سازمان شده است.

سومین جرم آنها ایجاد ارتباط مخفیانه اعضا با خانواده هایشان در داخل ایران می باشد.

علیرضا در نوبت صحبت کردن خود در جلسه کلاب هاوس از شروع افشاگری هایش بلافاصله پس از خروج از تشکیلات و حضور در کمپ تیف آمریکایی‌ها در سال 2004 گفت. او در پاسخ به سوال مورد بحث در جلسه گفت: «در سازمان هر وقت به آگاهی می‌رسیدی و اراده می‌کردی که جدا شوی، دو محور را باید می‌پذیرفتی. اینکه قبول کنی یا مزدوری یا مشکل اخلاقی داری. به نظر من کسانی که قویتر بودند زودتر یکی از این دو برچسب یا هر دو را انتخاب کردند و زودتر بیرون آمدند و حرفشان را زدند.»