بشارت رهایی

خانواده های گلستانی در ادامه با تنی چند از افراد جدا شده از سازمان ضد انسانی مجاهدین که در آلبانی بسر میبرند هم صحبت شدند و خبرهای وابستگان خودشان را از آنها گرفتند و در نهایت برای رهایی تمام اسیران در بند فرقه رجوی هم قسم شدند تا تمام تلاش خود را به کار گیرند .

به علت محدودیت های کرونایی، تمامی خانواده ها امکان حضور در این نشست را نداشتند. خانواده های حاضر در جلسه عبارت بودند از : خانواده حمیدمحمد آتابای، خانواده مهناز بزازی، خانواده ترابی، خانواده احمد رحیم اربابی، خانواده رضا علی میرزایی و خانواده مهدی (پویا) سرایی .

علی اصغر بدیع زادگان، محمد حنیف نژاد و سعید محسن که به عنوان پایه گذاران سازمان مجاهدین خلق شناخته می شوند، هر کدام در مواجهه با تغییرات سبک زندگی و فرهنگ مردم و عدم تطابق با تضادهای اجتماعی و فاصله طبقاتی عنان گسیخته وقتی راه انقلاب و اعتراض مسالمت آمیز را مسدود می یابند، علم طغیان بر می افرازند و خود در جایگاه قاضی و مجری و جلاد به مبارزه رژیم حاکم می روند و در سال چهل و چهار با تشکیل گروه مخفی پایه های تئوریک جنگ مسلحانه علیه رژیم را بنا می کنند.

این دستاورد بزرگ حاصل تلاش‌ها و نامه نگاری‌ خانواده‌های چشم انتظار و پیگیری انجمن «آسیلا» در آلبانی بوده و امیدواریم به یاری خداوند مقدمات سفر سایر خانواده ها نیز به آلبانی فراهم شده و بتوانند پس از سال ها انتظار با عزیزان خود ملاقات نموده و آنها را از چنگال فرقه تروریستی رجوی نجات دهند.

بنابراین این نوع از دست و پا زدن ها حاکی از فلاکت و بن بستی است که در سایه وطن فروشی های این فرقه و خیانت به مردم ایران در طول سالیان دراز حاصل شده است. آنچه که اکنون ظهور پیدا کرده مشخص شدن طرف حساب جنگ مجاهدین است. جنگی که روزی با «شعار نبرد با آمریکا» بزک شده بود ولی اکنون مشخص میشود که طرف حساب جنگ مجاهدین نه امپریالیسم بلکه مردم ایران، جداشدگان و خانواده های اعضای گرفتار در این فرقه هستند. این همان جنگ واقعی مردک بدنام و فاسد و کوتوله ای به نام رجوی است که سعی داشت سالیان سال آن را از چشم خلق پنهان نگه دارد.

بعد از چند ساعت نفر مورد بحث را آوردند. رجوی از او خواست که بیاید مختصات خودش را بیان کند و او هم باز هم سر خواسته اش ایستاد و درخواست کرد اجازه دهند دنبال زندگی خودش برود. مسعود با یک مکثی او را صدا کرد و گفت بیا بالای جایگاه (همان سن)، معمولا افرادی که آن بالا می رفتند با مسعود روبوسی می کردند. مسعود رجوی هم با دجالیت عمدا از او خواست که بالای سن برود تا خودش وی را تعیین تکلیف کند.

دستور دفتر صدام به ریاست ستاد ارتش
ریاست محترم ستاد ارتش
موضوع: تحویل تجهیزات
موافقت آقای رئیس جمهور بر تحویل تجهیزات زیر به یک نهاد ملی و اقدامات مقتضی با هماهنگی سازمان امنیت صادر شد.
با تشکر

۱.(۳۰۰) سیصد گلوله نارنجک انداز توپ ۳۰ میلی متری S.P.G.۹) برای نفربر زرهی بی ام پی ۱)
۲.(۲۵۰) دویست و پنجاه گلوله توپ ۱۰۰ میلی متری برای تانک T۵۵)
۳.(۱۵۰) یکصد و پنجاه گلوله توپ ۹۰ میلی متری برای زره پوش کاسکاول)

رئیس دفتر ریاست جمهوری
گیرندگان دیگر:
سرویس اطلاعات- دفتر مدیر سازمان/ نامه شماره۳۵۹۱ مورخه۱۷/۸/۱۹۸۸ جهت اقدام مقتضی

خانواده های اعضای گرفتار در کمپ مجاهدین در مانز آلبانی با شوق و اشتیاق وصف ناپذیری جهت این تماس تصویری با اعضای انجمن آسیلا در آلبانی در سالن اجتماعات انجمن نجات یزد گرد هم آمدند.
در ابتدای این دیدار آقای ابوالقاسم یغمایی مسئول انجمن نجات یزد ضمن خوش آمدگویی به خانواده ها که از شهرستانهای دور و نزدیک دعوت انجمن را اجابت نموده، تشکر کرد و برخی از اقدامات انجام شده توسط انجمن نجات یزد از ابتدای تاسیس تا حال حاضر را بیان نمودند و در ادامه ضمن حمایت از اهداف انجمن آسیلا از آن بعنوان پل ارتباطی بین خانواده ها با آلبانی یاد کرده و از طرفی این پل را امیدی برای نجات یافتگان دانسته و از مجموعه انجمن آسیلا که امکان برقراری این دیدار را برای خانواده ها فراهم نموده بودند تشکر کرد.

مهدی ابریشمچی همسر اول مریم رجوی

بعد از ابریشم چی عباس داوری و مهدی برائی و دیگر مسئولین قدیمی پای میکروفن آمدند و بدنبال آن مسعود رجوی رشته کلام را بدست گرفت و خطاب به مینا گفت تو چکاره هستی که مدعی موسی شده ای؟ من صاحب اعتبار، جان و خون تمام مجاهدین و از جمله موسی هستم و اکنون در این نقطه تشخیص میدهم که منزلت و جایگاه ایدئولوژیکی مریم بسا و بسا بالاتر از موسی است و موسی اگر زنده بود باید افتخار می کرد تحت مسئولیت مریم کار کند و بدنبال آن از مینا سوال کرد خوب الان چه میگویی؟ تناقضت حل شد؟ مینا که معلوم بود هنوز قانع نشده جواب داد

مسعود خدابنده

زمانی که رجوی و بنی صدر به پاریس آمدند من در انگلستان در زندان بودم (بخاطر اشغال سفارت در لندن) و بعد از خروج مستقیم به پاریس رفتم. آنجا مدتی کارها و مسئولیت های خارج کشوری را منتقل کردم و با آقای سعید شاهسوندی که مأموریت پشت جبهه مجاهدین در کردستان را به عهده داشت به آلمان رفتم. آنجا به صورت فشره دستگاه رادیویی ده کیلوواتی زیمنس را که خریده بودیم را آموزش دیدم و با باری بزرگ از انواع فرستنده های دو کیلو واتی و دستی و کد سازها و تجهیزات دیگر (همراه این رادیوی ده کیلوواتی) عازم بغداد شدم.

اما سخنان ابراهیم مرادی درباره اجبار مذهبی در تشکیلات مجاهدین خلق تازه نیست. ادوارد ترمادو مسیحی ارمنی که به هنگام اسارت در عراق، فریب تشکیلات را خورد. او با آنکه به گفته خودش آشنایی با تشکیلات نداشت به این دلیل که بر سردر ارتش‌ مجاهدین خلق نوشته شده بود «ارتش آزادیبخش ملی ایران»، با تکیه بر واژه های «ملی» و «ایران» جذب این سازمان شد.

کریم علی یاری در مدت حضورش در سازمان مجاهدین خلق حداقل سه بار درخواست خروج داده بود و مطرح کرده بود که می خواهد به دنبال زندگی خودش برود اما سران تبهکار فرقه رجوی حتی اجازه رساندن خبر سلامتی به خانواده را هم به او ندادند. در سالهای 1372 تا 1374 و قبل از شروع نشست های شکنجه روانی موسوم به دیگ، به تدریج از اعضا تعهد گرفتند که حداقل تا سال 1380 در سازمان بمانند ولی او قبول نکرد. قبل از شروع نشست های دیگ در مقر باقرزاده، سه شب پیاپی او را نزد نسرین (مهوش سپهری) و شریف (مهدی ابریشم چی) و رحمان (عباس داوری) بردند و او را تهدید کردند اما حاضر به دادن تعهد نشد. او بعدها به یکان مهندسی منتقل گردید. در نشست ها فعال نبود و به کسی کار نداشت و در بازی کثیف رجوی برای اعمال فشار روانی بر همقطاران شرکت نمی کرد. او بی ریا بود و واقعیت ها را بیان می نمود. همه به نیکی از او یاد می کردند و به صداقت و مهربانی مشهور بود.

ابراهیم مرادی

در تشکیلات که بودم بخاطر اینکه من سنی مذهب بودم مرا وادار به شرکت در مراسم های مذهبی که خلاف عقیده و مذهب ام بود می کردند. برایم بسیار سخت بود ولی جبر حاکم در تشکیلات مجبورم میکرد که هر چه آنها میگویند اجرا و عملی کنم و نمیتوانستم آزادانه حرف خود را بیان بکنم.اینکه مستمر در نشستهای عملیات جاری وغسل هفتگی باشم و اینکه دایما به خانواده که به درب اشرف برای دیدار فرزندان خود می امدند میگفتند اینها خانواده های الدنگ هستند و بقول خودشان میگفتند خانه و خانواده ارتش آزادی بخش هست، خسته شده بودم.

رجوی ملعون با صراحت تمام در جواب من اظهار داشت: رفتن نداریم! و چنانچه برای جدایی پافشاری کنم ابتدا می بایست بمدت 2 سال در زندان قرارگاه مخوف اشرف محبوس باشم و پس از آن تحویل نیروهای عراقی می شوم تا مدت 8 سال را بدلیل ورود غیر قانونی به عراق در زندان ترسناک ابوغریب به سر برم. ( در اینجا لازم میدانم متذکر شوم بر خلاف ادعای این شیاد که بنده ورود غیر قانونی به عراق نداشتم بلکه در عملیات نظامی عوامل فرقه اسیر و به اجبار به مقرهای این گروه منتقل شدم). پس از تذکرات وی ، قرار شد تا یک شب نسبت به اراجیف رجوی فکر و سپس تصمیم نهایی خودم را در جمع اعلام کنم. علیرغم اینکه آن روز پایان سلسله جلسات حوض بود ولی بخاطر من و آن 4 نفر جلسه برای یک روز دیگر تمدید شد.

محمد محصل – کودک سرباز سابق

محصل از رفتار غیردمکراتیک عوامل مجاهدین چه در درون پایگاه‌هایشان و چه در فضای شبکه‌های اجتماعی می‌گوید و معتقد است که مجاهدین و هوادارانشان خود مزدور پروری و مزدوری می‌کنند. او به جریان امضاگرفتن عوامل مجاهدین در آلمان از اعضای جدا شده علیه امین گل مریمی به خاطر انتشار مصاحبه‌اش در نشریه دسایت آلمان، اشاره می‌کند. در زیر گزیده‌ای از گفته‌های او را در این جلسه بخوانید:

مجاهدین خلق از همان ابتدای پیروزی انقلاب در سال 58 وشروع فعالیت های سیاسی وتبلیغی مواضع دوگانه اتخاذ کرد ودر حالیکه در ظاهر از دولت ورهبری امام خمینی و به خصوص مواضع ضد امریکایی جمهوری اسلامی حمایت می کرد ودر رفراندم به جمهوری اسلامی رای مثبت داده بود ودر انتخابات مجلس شورای اسلامی شرکت واز تمامی استانها نماینده معرفی کرده بود و چنین وانمود می کرد ساختارها ونهادهای برآمده از انقلاب را به رسمیت می شناسد ولی از طرف دیگر و به خصوص در مناسبات درون تشکیلاتی هواداران، سمپات ها واعضا را به مخالفت با وضع موجود تشویق می کرد.

فیلم از همکاری محتوایی چهره‌های باتجربه سازنده آثار سینمایی با مضمون سیاسی امنیتی بهره برده و متکی بر تحقیق خوب است. در این همکاری به نظر می‌رسد درام قوی برعهده «حسین تراب‌نژاد» و طرح «مرتضی اصفهانی» فردِ پشت صحنه بسیاری از آثار سینمایی امنیتی از «امکان مینا» و «ماجرای نیمروز» گرفته تا «شبی که ماه کامل شد» است. تحقیق محکم فیلم، به خوبی با درام جذاب تلفیق شده تا مضمون را به مخاطب منتقل ‌کند.

پس از پرواز و رسیدن به فرودگاه بغداد تعدادی لباس شخصی مسلح منتظر ما بودند و با تشریفات و احترام خاصی از جانب افسران عراقی، فرودگاه بغداد را با اتومبیل ترک کردیم. در طی مسیر شاهد فرمانبری پلیس و دیگر نیروهای امنیتی دولت عراق مستقر در شهر به ما و دیگر سرنشینان خودرو بودیم.

رستگار با افسوس از آنچه بر آنها گذشته بود، گفت: در پایان مسیر وارد محلی به نام فرارگاه اشرف شدیم و پس از چند روز بیقراری و درخواست دیدار با فامیل خود، وی را مضطرب دیدیم و دیگر هیچ … و فقط اسارت دیدیم. اسارت همراه با کار اجباری طاقت فرسا، نشست های تشکیلاتی نامفهوم، نگهبانی های شبانه و شکنجه های روحی جسمی که در طول مدت 4 سال بر ما گذشت.

این پروژه چند هفته طول کشید و شکنجه ها و سرکوب های وصف ناپذیری رخ داد و در ته قضیه سران فرقه به این نتیجه رسیدند که مناسبات را آماده پذیرش رجوی کنند و تصمیم به مواجهه حضوری افراد با رجوی گرفتند.ناگهان از طرف فرماندهان و مسئولین فرقه دستور آمد که همه کارها تعطیل و همه افراد ملزم شدند که ظرف دو ساعت با کوله انفرادی در زمین های صبحگاهی وهر کس در هر قسمت خودش به خط شود. در نهایت همه را سوار بر پشت کامیون های چادر کشیده کردند و درب ها را قفل کردند و توسط رانندگان مورد اعتماد فرقه به نقطه ای نامعلوم به صورت شبانه منتقل شدند. تا چند روز هیچ کس نمی دانست کجا و برای چه آمده است و فقط دستور گزارش نویسی داده شد و همه باید گزارش می نوشتند.

یکی از شیوه هایی که اسرائیل در مورد عوامل خود در لبنان بکار می گیرد پرداخت پول از کشورهای مختلف برای فرد مزبور می باشد چون به لحاظ امنیتی کسی متوجه پرداخت کننده پول نمی شود . سران فرقه رجوی نیز از این شیوه استفاده می کنند و سعی می کنند فرد مزبور متوجه نشود و یا ماموران امنیتی متوجه پرداخت کننده پول به فرد نشوند.شیوه کارشان یکی است ابتدا افراد را در فضای مجازی به تور می اندازند و در مقابل دادن پول به افراد از آنها می خواهند که کارهایی مانند شعار نویسی، آتش زدن بنر انجام دهند و یا از اعتراضات مردم به طور نمونه گرانی گزارش تهیه کنند و برای آنان ارسال کنند .

در ادامه مطلب آمده است: “این هشدار در سال 2019 توسط اداره مالیات صادر شد که پرونده را به دادستانی ارجاع داد. در مجموع، مقامات آلبانی 48 انتقال به مبلغ بیش از 1 میلیون یورو را تأیید کردند”.

در این گزارش از قول دادستان انیسا قیلیمی مطرح گردیده است که: “جامعه ایرانی (منظور مجاهدین خلق) از حمایت ویژه برخوردار است و هرگونه اقدام یا موضوع امنیتی (در خصوص آنان) زیر نظر سفارت آمریکا و ملل متحد انجام می شود.”
موضوع کاملاً روشن است. پرونده یک پولشویی و کمک های میلیونی مالی بدون مشخص بودن منشأ از جانب دشمنان ایران و فرار از مالیات توسط مجاهدین خلق در آلبانی، با دخالت سفارت آمریکا و نمایندگان ملل متحد به بهانه “تهدیدات امنیتی” و تحت عنوان “حمایت ویژه” به راحتی بسته و کنار گذاشته می شود.

مسعود رجوی قبل از اینکه مسئله ازدواجش با مریم رجوی را علنی کند، تغییرات مهمی در کمیته ی مرکزی انجام داد تا در حد ممکن از مخالفت های طبیعی با این اقدام نامشروع خود جلوگیری نماید.

او با این کار موفق به انجام نیات پلید و ضدانسانی خود شد و بطوری که ذیلا ملاحظه میشود، حضار جلسه چنگ بر شخصیت خود انداخته و ضمن تایید این عمل نامشروع و به غایت زشت مثلث مسعود، مریم و مهدی ابریشمچی سخنانی بر زبان آوردند که مایه ی شرم هر انسان نرمالی است.

من چند نمونه ازاین سخنان شرم آور را که در کتاب دکتر یرواند آبراهامیان آمده که نامبرده هیچ رابطه و زد وبندی با حکومت ایران نداشته و بعنوان یک محقق برجسته و صاحب وجدان علمی از شهرت عظیم جهانی برخوردار است و در نقل این مطالب از نشریات و منابع خود مجاهدین خلق استفاده کرده ، ذیلا نقل میکنم:

موضوع قاچاق انسان توسط گروه های تروریستی از این رو اهمیت دارد که نوعی تاکتیک جنگی است که موجب ارعاب افراد، کاهش مقاومت آنها در برابر برده ‌داری و آزار و اذیت می‌شود. نمونه‌ای از قاچاق انسان توسط گروه های تروریستی که بسیار در رسانه‌ها و مطالعات دانشگاهی به آن پرداخته شده است، داعش است. ربوده شدن و به بردگی گرفتن و تجاوز به زنان ایزدی توسط عوامل داعش و سرنوشت تلخ زنانی که با متوسط سنی 18 سال در کشورهای غربی فریب عوامل داعش را خوردند و قربانی ارتباط با فرقه داعش شدند، به عنوان قربانیان داعش بحث داغ بسیاری از محافل رسانه‌ای و دانشگاهی بوده است.

وقتی مغز به وسیله‌‌ ی اطلاعات سمعی یا بصری بسیار به ناگهان بمباران می ‌شود، بلافاصله به حافظه خود جهت یافتن پاسخ مناسب برای اطلاعات تکراری مراجعه می ‌کند تا در نتیجه بتواند وقت و امکانات بیشتری را به تجزیه و تحلیل اطلاعات جدیدتر و ناشناخته ‏تر اختصاص دهد. همچنین مغز جهت صرفه‌ جویی در امکانات خود، از شیوه‌ های دیگری مثل دنباله‌ روی از دیگران که در زیر می ‌آید استفاده می ‌کند. شیادان به خوبی این شیوه‏ ها را می ‏شناسند و از آن ها حداکثر استفاده را برای مخدوش کردن ذهن ما می ‏برند؛ و جالب این است که در پایان ما احساس می‏ کنیم که تمام تصمیمات اتخاذ شده توسط خود ما و به طور آگاهانه گرفته شده‏ اند.

اما در این میان واکنش فرقه رجوی که کاملاً قابل پیش بینی بود شایان توجه است. سکوت رسانه های سازمان مجاهدین خلق در قبال شادی ملت ایران، که با هر عقیده و مرامی به جشن و شادمانی پرداختند، ناخرسندی فرقه رجوی از موفقیت های ورزشی ایران را همچون سالیان گذشته به نمایش گذاشت.
سران سازمان مجاهدین خلق همیشه نشان داده اند که ضدیت آنان نه تنها با حاکمیت جمهوری اسلامی بلکه با تمامی مردم ایران است. از فرقه ای که ابتدایی ترین حقوق انسانی اعضای خود را نقض می کند و خانواده های اعضا را از ارتباط با عزیزانشان محروم می نماید و صرفاً رنج و عذاب را برای آنان می خواهد، چگونه می توان انتظار داشت تا در شادی مردم ایران شرکت کرده و از بابت پیروزی های ملی خرسند باشد؟

اما او جرم دیگری هم داشت و آن بچه‌دار شدنش بود. وی در حالی ‌که باردار بود به دلیل مقاومت در برابر خواسته‌های سرکرده سازمان در انقلاب ایدئولوژیک به زندان رفت و به گفته اعضای جداشده، وی را در زندان تحت‌ فشارهای شدید روحی قرار داده بودند تا مسئله انقلاب ایدئولوژیک را پذیرفته و از همسرش جدا شود.
در همان زمان شوهر وی «کریم حقی» نیز به همین دلیل در زندان سازمان در اشرف به سر می‌برد تا اینکه کودک متولد شد. تولد کودک در زندان‌های پادگان اشرف قرار بود روح تازه‌ای به زندگی محترم بابایی بدهد، اما سران سازمان از همین کودک برای تحت‌فشار گذاشتن پدر و مادر استفاده کردند تا آن‌ها انقلاب ایدئولوژیک را بپذیرند.

مبنای اصلی تمامی فعالیت های سازمان مجاهدین خلق، بر پایه دروغ بنا نهاده شده است. حقیقتی که در تار و پود فرقه نفوذ کرده است. رفتار رهبران، آموزش های درون تشکیلاتی و پروپاگاندای رسانه ای. رهبران مجاهدین بهتر از هر کس دیگری به امر واقفند که سابقه ی ننگین فرقه شان، آبرویی برای آن ها باقی نگذاشته تا بتوانند مستقیما و  با نام خود با افراد ارتباط برقرار کنند. نه در میان  گروه های اپوزیسیون جایگاهی دارند و نه در میان مردم ایران. نام مجاهدین مساوی است با مزدوری. از مرزهای ایران هم که فرسنگ ها فاصله گرفته اند و عملا قدرت مانور آنچنانی ندارند. بحران کمبود نیرو و سالخورده شدن افراد باقی مانده در فرقه هم که از معضلات اصلی سازمان است. به این ترتیب چاره ای نداشته اند جز راه اندازی ارتشی سایبری با اعضای فرتوت ساکن کمپ اشرف 3 در آلبانی.

روزانه حدود 1000 نفر پشت سیستم های کامپیوتر می نشینند و با ده ها حساب کاربری جعلی مشغول دروغ پراکنی و جذب افراد هستند. این ها به خوبی توجیه هستند که نمی توانند با نام سازمان مجاهدین خلق با کسی ارتباط بگیرند در نتیجه از نام ها و شخصیت های جعلی بهره می برند. ذهن فرد را تحت کنترل در می آورند و به این ترتیب سعی می کنند بر روی افکار عمومی مسلط شوند و پروپاگاندای خود را به پیش ببرند تا شاید چند صباحی بیشتر نفس بکشند.

این انتقال تقریباً هم‌زمان بود با دستگیری مریم رجوی در ۱۷ ژوئن ۲۰۰۳ در فرانسه که به جرم پول‌شویی صورت گرفت. سران سازمان برای آزادی مریم رجوی و تحت‌فشار قرار دادن دولت فرانسه اعضای خود را مجبور به خودسوزی در خیابان‌های پاریس و دیگر شهرهای فرانسه نمودند. در این میان ندا حسنی که در آن زمان فقط ۲۶ سال داشت هم برای مرگ اجباری! انتخاب شد.
هرچند سازمان ادعا می‌کند که خودسوزی‌ها داوطلبانه و با تصمیم خود نیروها صورت گرفته، اما دلایل متعددی وجود دارد که اثبات می‌کند، این افراد برای خودسوزی مجبور شدند.

رجوی جنایتکار در هیچ زمان از برنامه ریزی برای جنگ و ترور و خشونت و خیانت باز نایستاده و تا آخر عمر کثیفش شاهد کینه توزی های سبعانه او خواهیم بود. اعضا سازمان بیشتر او را می شناسند؛ او که در عراق و فرانسه در هر زمان به فکر ساختن قصر و برج و بارو و حرمسرا بود و با کمترین احساس خطر به سرعت در می رفت و پنهان می شد. در همان حالت هم از راه دور عربده جنگ و ترور می کشید. تیم های عملیاتی مجهز به بمب و نارنجک و خمپاره و انتحاری تدارک می دید و روانه کارزارهای مسلحانه و کشتار مردم می کرد. این شخص ریاکار و روان پریش ترسو نمی تواند از سوراخ موش بیرون بیاید باز هم نقشه برای هواداران ساده لوح می کشد و آنها را به شوهای خیابانی و آوارگی در خیابان های اروپا ارسال می کند.

اینجانب چند ماهی بعد از این جنایت، شخصا به اردوگاه اشرف مراجعه کردم و خواستار بررسی پرونده ی پزشکی او و همچنین انتقال جسدش به ایران شدم که مورد هتاکی شدید دربانان و فرماندهان حاضر شده بر درب کمپ مواجه شده و ناچار به دادگاه جنایی عراق مراجعه نموده و موفق به صدور حکم جلب تعدادی از فرماندهان خونریز رجوی شدم که البته دخالت وقیحانه ی سفارت آمریکا مانع از حضور این جنایتکاران و محاکمه ی آنها در دادگاه جنایی عراق شد و پرونده همچنان مفتوح است.