بشارت رهایی

میرزایی: فرقه معمولا برای اینکه اعضا از این خبرها بی اطلاع بمانند این نوع اخبار خانواده ها را نشر و بیان نمی کند مگر موردی باشد که بخواهد آن را با روش منافقانه خود تغییر و یا با استفاده از اعضای اسیر خود واکنش نشان بدهد که در مورد نشست خانواده های لرستانی نیز این اتفاق افتاد. در این نشست آقای علی فرجی برادر دو تن از اعضای اسیر بنام های عباس و اصغر فرجی از خرم آباد نیز حضور داشت و با دوستان انجمن آسیلا صحبت و خواهان پیگیری وضعیت برادران خودش شد.

به دور از تجربه زندگی عادی خانوادگی، زهیر به نوعی دانش آموز تمام وقت مکتب رجوی بود و احتمالا از همین رو بود که در سال 1369 هنگامیکه مسعود رجوی دستور داد که همه کودکان مجاهدین به اروپا و آمریکای شمالی قاچاق شوند، زهیر چهارده ساله حاضر به ترک کمپ اشرف نشد. وقتی کاک صالح (ابراهیم ذاکری، پدر زهیر) از قصد زهیر برای ماندن به مسعود رجوی گفت، رجوی سلاح خود را از کمر باز کرد و به او داد که به عنوان هدیه به فرزند چهارده ساله خود بدهد و به این ترتیب زهیر نوجوان تبدیل به کودک سربازی شد که سلاح خود را از شخص مسعود رجوی دریافت کرد.

اجبار زنان به پوشیدن لباس‌های متحد الشکل و یکدست، طلاق دادن اجباری همه آنان از همسران خود، ممنوعیت ارتباط میان زنان و شوهران جداشده در داخل اردوگاه‌های مجاهدین، جداکردن کودکان از مادران خود در اردوگاه‌های مجاهدین و اعزام آن کودکان به اروپا به ویژه آلمان، ممنوعیت ازدواج دختران مجرد در داخل گروه، عقد اجباری همه زنان عضو گروه با مسعود رجوی، عمل جراحی تعداد زیادی از زنان عضو و عقیم کردن آن‌ها بنابر افشاگری زنان جداشده از این گروه، عدم امکان تحصیل علمی برای زنان و مردان عضو مجاهدین ، ممنوعیت دیدار زنان عضو با خانواده‌های خود که از ایران به دیدار آن‌ها می‌رفتند، بخشی از رفتارهای غیر قابل تحمل و تصور سرکردگان مجاهدین با زنان عضو در این گروه است.

اکنون سئوال این است که :
آیا برون رفتی از این بحران های لاعلاج برای رهبران فرقه قرون وسطائی رجوی در چشم انداز وجود دارد؟
جواب قطعا، نه می باشد، چرا که فرقه ای که در پروسه ی آدم ربائی نیروها، دست به شارلاتان بازی زده و از ترفند های رذیلانه با وعده و وعید افراد را به عراق کشانده است، پاسخی منطقی ندارد. فرقه ای مستبد که در عراق زندان و شکنجه ، تنها ابزار او برای بقای خود بوده است، چه حرف محکمه پسندی برای سازمان های حقوق بشری و دادگاهها دارد؟

اما این دوستان به زعم اینکه یک نماینده در شورا داشتند منتظر ماندند تا شاید از طریق آن نماینده که آقای سامع و خانم زینت میرهاشمی بودند اقدامی به عمل بیاید و به خارج از عراق بروند. ولی این کار هیچ وقت به سرانجام نرسید و از طرفی رجوی نیز به آنان اعتماد کامل نداشت و آنان را خطری برای دیگران میدانست و با این دید نگاه می کرد که آنان  ضوابط  فرقه را رعایت نمی کنند. (نماز نمی خواندند) واین باعث می شود که دیگران هم از اینها یاد بگیرند و به شعارهای فرقه پایبند نباشند. از اینرو در یک نشست عمومی به آنها گفت که شما در داخل مناسبات ما مانند علفی هستید که ریشه می دواند یا مانند بوی نامطبوعی هستید که دیگر ما نمی توانیم شما را با یگانها در یک مکان بگذاریم و بهتر است شما را جدا کنیم و همین کار را هم کرد. 

محمد رضا ترابی

مریم سنجابی در ادامه شهادت خود درباره خانواده ترابی می‌نویسد: «ایادی نابکار فرقه توانسته‌اند معصومه ترابی و زهرا سراج را وادار به سکوت نمایند. اما به خاطر بلاهایی که بر سر این خانم مظلوم {مریم} آوردند ایشان در همان سال حالت تعادل خود را از دست داد و روانی شد. تحقیر، توهین و آزارهای فرقه در حق مریم ترابی حتی بعد از پایان برنامه‌ها و پروژه‌های بند و زنجیر کشیدن پایان نیافت. وی پیوسته در فرقه تحت کنترل بود و به خاطر ناتوانی جسمی که بر اثر شکنجه‌ها پدید آمده بود قادر به انجام کاری نبود اما به اجبار و فشار او را وادار به انجام فعالیت می کردند.»

امیر نعمت اللهی که پدر و دایی مجاهدش در ایران اعدام شدند با انگیزه مبارزه با حکومت ایران در اوایل دهه 70 به مجاهدین خلق در عراق پیوست و خیلی زود پس از گرفتن آموزش های چریکی و بمب گذاری برای راه اندازی عملیات به ایران فرستاده شد. او شیوه‌های عملیات تروریستی را در پایگاه مجاهدین خلق زیر نظر افرادی چون ابراهیم ذاکری، فرزاد آشنا، مهری حاجی نژاد و افراد دیگری که نامشان را به خاطر نمی‌آورد، فرا می‌گیرد. اما هنگامیکه برای منفجر کردن ساختمان مرکزی ناحیه انتظامی تهران بزرگ به ایران اعزام می‌شود با تناقضاتی روبرو می‌شود. او انگیزه مسعود رجوی را متفاوت با انگیزه خود می‌یابد. انگیزه رجوی از عملیات های کور و بدون برنامه‌ریزی و پشتیبانی مناسب در ایران را چنین شرح می‌دهد: «هر دو طرفش برای مسعود رجوی برد برد است یا کشته می‌شدیم که به تعداد شهدای سازمان اضافه می‌شد یا عملیات انجام می‌شد.»

تلاش و فعالیت خستگی ناپذیر خانواده هایی که عزیزی در فرقه مجاهدین دارند برمی گردد به مقطع سقوط صدام. و تا کنون این تلاش خانواده ها در تلفیق با روشنگری جداشدگان، باعث بیداری بقیه خانواده ها و سپس شکل گیری یک تشکیلات منسجم در سراسر ایران برای رهایی اسیران در بند فرقه رجوی شد.

خانواده ها و بویژه مادران و همسران رنج کشیده و فرزندان اسیران دست به دست هم دادند و با کمک و همکاری بدون چشم داشت جداشدگان از فرقه که روزگاری خود قربانی رجوی بودند طی اقدامات و فعالیت شبانه روزی باعث شدند تعداد زیادی از فرقه جدا شوند و یا رفته رفته فرار کنند و یا خود را به نیروهای حفاظتی آمریکایی و عراقی معرفی نمایند.

روز یک شنبه مورخ 8 اسفند 1400 جمعی از خانواده های استان کردستان از شهرهای سقز، دیواندره، سنندج در انجمن نجات کردستان گردهم آمدند و با انجمن آسیلا با مسئولیت آقای حسن حیرانی در آلبانی ارتباط تصویری برقرار کردند و در رابطه با آخرین وضعیت فرقه رجوی در آلبانی و اعضای اسیر در فرقه به تبادل نظر پرداختند.

گزارش کامل این مراسم طی روزهای آتی منتشر خواهد شد.

میرزایی: شاید برای دوستان اسیر در فرقه این مطلب باور کردنی نباشد و فرقه آن را کتمان و نمایش بخواند اما واقعیت این است که من هنگامی که هواپیما در فرودگاه به زمین نشست با استقبال گرم و خوب همسر و فرزندم مواجهه شدم. همسری که 40 سال وی را ندیده و فرزندی که هنگامی که من اسیر شدم 35 روزه بود و الان چهل ساله و دارای همسر می باشد . الان و هیچ وقت نمیتوانم آن احساس را بیان کنم زیرا در کلمات نمی گنجد و آن حالی که من داشتم خارج از احوالاتی است که به زبان بیاید و این در حالی بود که ترسی نیز در وجود من بعلت تبلیغات چندین ساله سران فرقه وجود داشت و با اینکه تجربیات دوستان دیگر را که به وطن بازگشته بودند مشاهده کرده بودم

همواره دولتهای اروپایی درخواست آمریکا برای پذیرش اعضای این سازمان را رد کردند و آلبانی تنها کشوری بود که این درخواست را پذیرفت. در اوایل سال 1394 و با اعزام چهارده نفر از اعضای سازمان به کشور آلبانی، روند خروج مجاهدین از عراق آغاز شد. این در حالی بود که پیش از آن مریم رجوی اعلام کرده بود یا همه مجاهدین باید به آمریکا بروند یا به اردوگاه اشرف باز گردانده شوند. اما آمریکایی به رهبران سازمان که نوکر خود آنها بود، دستور دادند که عراق را ترک کنند.

سمیه محمدی در سنین نوجوانی عکس سمت راست- سمیه محمدی در سن حدود 40 سالگی در کمپ مجاهدین عکس سمت چپ

حجاب اجباری و پوشش یکدست در پایگاه های مجاهدین خلق در تصاویری که از رسانه‌های خود تشکیلات منتشر می‌شود نیز به روشنی پیداست. گویی که در میان صدها زنی که در تشکیلات مجاهدین خلق وجود دارند حتی یک نفر هم مایل نیست که روسری خود را بردارد یا دست کم اندکی عقب ببرد! همه اعضای زن چه در مراسم، چه در زندگی روزمره یونیفورم و حجاب دارند. این قانون هیچ استثنایی ندارد. خانم آن سینگلتون شهروند انگلیسی نمونه‌ای از زنان غیرمسلمان خارجی بود که پس از عضویت در تشکیلات مجاهدین خلق ملزم به رعایت حجاب و پوشیدن یونیفرم شد. او تنها پس از جدایی از تشکیلات توانست آزادانه پوشش خود را انتخاب کند.

اوقات سختی برای ما اعضای مجاهدین در عراق ایجاد شده بود. تعدادی از کشورهای اروپایی حاضر شده بودند که گروههایی از اعضای این سازمان را بپذیرند اما سران این سازمان از اینکه افراد از سازمان جدا شوند می ترسیدند و حاضر نشدند این پیشنهادات را بپذیرند چرا که می خواستد همه با هم باشند تا بتوانند مثل قبل افراد را در اختیار داشته و از آنان بعنوان سیاهی لشکر استفاده کنند. در نهایت با کمک آمریکا و کمیساریای عالی پناهندگان قرار شد که کلیه نفرات به کشور آلبانی برده شوند.

اما اسفند بعدی که باید از آن یاد کنیم مربوط به سال 1381 می باشد. غرب تصمیم گرفته بود به بهانه وجود سلاح شیمیایی به عراق حمله کند. رجوی در 23 اسفند 81 نشستی برگزار کرد و گفت که ما در این جنگ بی طرف هستیم و خود غرب هم از این موضوع اطلاع دارد و اگر حمله ای علیه قرارگاه های سازمان صورت بگیرد به معنی حرکت ما به سمت ایران خواهد بود و من به همراه مریم در کنار شما و جلودار ارتش خواهیم بود. این حرف شاید در نگاه اول خیلی انگیزاننده باشد و به نیروهای سازمان انرژی مضاعفی دهد ولی این شعاری بود که فقط رجوی ها می دانستند توخالی است و از آنان جنگی در نمی آید.

وی مکانیسم بررسی دوره‌ای حقوق بشر کشور‌ها تحت عنوان یو پی آر را بهترین روش برای ارتقای حقوق بشر کشور‌ها دانست که بر اساس آن، ایران علاوه بر ارایه گزارش خود در اجرای توصیه‌های حقوق بشری در سال ۲۰۲۰، اخیرا گزارش میاندوره‌ای نیز در مورد پیشرفت‌های حقوق بشری ظرف یک سال و نیم گذشته تهیه کرده است که به نشست جاری شورای حقوق بشر ارائه خواهد نمود.

*سعید محسن در بازجویی های ساواک (شهریور۱۳۵۰) می نویسد: «از همان اوان کار،ما[خودش و حنیف نژاد] با یکی از نهضتی ها به نام نیک بین آشنا شدیم. مطالعات وی کمک فراوانی به بالا بردن ما داشت. آقای نیک بین با من از دوره دانشجویی سابقه رفاقت داشت و در کوی دانشگاه من او را می شناختم. بعد از شروع کار ما، در حدود تابستان ۴۴، وی نیز گاهی به خانه ما رفت و آمد داشت و در حدود زمستان همان سال وی از کار ما مطلع شد.» سعید محسن ادامه می دهد: «از لحاظ مطالعات اقتصادی نسبت به ما جلو بود و من و محمد حنیف نژاد در این مورد از وی استفاده می کردیم….»(بازجویی های سعید محسن در ساواک، به نقل از کتاب سازمان مجاهدین خلق پیدایی تا فرجام)

سران سازمان مجاهدین که اربابان آنها در نسل کشی یمن نقش پر رنگی داشته و دارند در بحران اوکراین دیگر سکوت نمی کنند و عوامل خود را در دنیای مجازی به گذاشتن عنواینی مثل پایان دادن جنگ چند روزه اوکراین دستور می دهند و این در حالیست که در یمن به خاطر محاصره غیر انسانی برخی حکومت های فاسد فاجعه انسانی در حال به وقوع پیوستن است که متاسفانه تمامی ارگانهای بین المللی نیز در این مورد سکوت خفت باری را پیش گرفته اند.

زنان در فرقه رجوی در بند هستند. آنها از اولیه ترین حقوق انسانی محرومند. آنها اجازه انتخاب پوشش و حق ازدواج ندارند حال چه رسد به انتخاب همسر. با آنها مثل برده رفتار می شود. ایشان می گوید: وقتی من در تشکیلات آنها می دیدم زنها نمی توانند رفت و آمد تنها داشته باشند و افراد مرتب مراقب همدیگر هستند و باید همدیگر را گزارش کنند، بشدت بهم می ریختم. کسی جرات بیان چنین انتقاداتی را به تشکیلات نداشت و باید به قوانین سخت و ضد انسانی فرقه تن می دادیم. بسیاری از زنان بخاطر اعتراض و تن ندادن به دستورات تشکیلاتی در زندان فرقه بودند و مورد اهانت و کتک و آزار جسمانی قرار می گرفتند. حتی خودکشی های اجباری نیز برای زنانی که از قوانین فرقه پیروی نمی کردند در تقدیر آنان بود که با قرص سیانور انجام می گرفت.

سید محمد سادات دربندی با نام مستعار کاک عادل از بازجوها و شکنجه گران اشرف بود که ریاست زندان بدنام اشرف را در سوابق خود دارد. وی از زندانیان زمان شاه و با سابقه سیاسی طولانی از مردان قدیمی و مرکزیت در سازمان بوده است. وی همچنین در دوره های آموزشی در فلسطین در سال های ۴۸ و ۴۹ شرکت داشت. دربندی از زمان استقرار رسمی سازمان در عراق مسئول قسمت خروجی سازمان شد. نامبرده از نفراتی است که به طور مستقیم مسئول شکنجه و سرکوب جدا شدگان فرقه است و حدود ۵۰۰ نفر از مردانی که در سال ۷۳ زندانی شدند همه او را شناخته و بسیاری از نفرات به دست وی کتک خورده و شکنجه شده اند. در آن زندان ها تا کنون ۷ نفر هم مشخص شده که به قتل رسیده اند.

زهیر ذاکری یکی از بی شمار قربانیان سیاست های ضد انسانی و تروریستی رجوی هاست. در جهت مقابل نیز کودکان و نوجوانانی که به دستور رجوی از والدین شان جدا شده و به خارج فرستاده شدند نیز به نوعی دیگر قربانی جنایت رجوی ها شدند و هر روز از این جنایت هولناک عذاب کشیده و حتی می کشند.

فراموش نکنید مریم رجوی تحت هیچ شرایطی نگران سرنوشت و آینده شما نمی باشد و در سر فصل نیاز حیات سیاسی خود شک نکنید تمامی اعضا را قربانی اهدافش خواهد کرد. برای اثبات این واقعیت نیازی به یاد آوری نمی باشد چرا که تک تک شما با پشت سر گذاشتن تمامی  مصائب مختلف از نزدیک این حقایق را لمس کردید. در آستانه نوروز سال 1401 که پیام و نویدش دگرگونی و زنده شدن طبیعت و بیدار شدن سر سبزی است، وقت آن است که غبار رجوی را از تن و روح و جسم خود بزدایید و به زندگی سلامی دیگر کنید.

مسعود و مریم رجوی قانونی در فرقه خود دارند که برگرفته از روش های فرقه اسماعیلیه به رهبری حسن صباح است. در واقع آنها برای هر عضو خود چه در داخل تشکیلات و چه هنگام اعزام به ماموریت ها و عملیات ها یک سناریو برای تضمین کار دارند و در صورت سرپیچی سناریوی انتقام وجود دارد. این روشهای پیچیده و فرقه ای دقیقأ کپی همانی است که در قدیم در قلعه الموت برای اعضای فرقه بکارگیری و عملی شده است.

سام با اینکه رای دادگاه آلمان علیه مجاهدین در ماجرای مصاحبه امین گل مریمی با نشریه دیسایت را برای اثبات اتهام کودک سربازی در مجاهدین کافی می‌داند اما با نظر دوستانش اعلام موافقت می‌کند: «من هم موافقم اگر سازمان لطف کند همه را علنی کند تا هر کدام بتوانیم در کتاب‌هایمان از آنها استفاده کنیم. من فکر می‌کنم خود این اسناد گویای آنچه برما رفته است.»
سام از زمان حضورش در تشکیلات مجاهدین خلق در دورانی که جلسات فشار و سرکوب با عنوان «طعمه» و «دیگ»، برگزار میشد، می‌گوید. او به خاطر می‌آورد که سران سازمان برای تهدید به اعضای ناراضی می‌گفتند: « از این پس هر کسی که ادعای رفتن از سازمان دارد، 

چند روز بعد که همه منتظر رسیدن اجساد به قرارگاه اشرف بودند، تنها جسد علی مرادی به آنجا منتقل شد و زهرا رجبی را به پاریس بردند و آنجا دفن کردند. مریم رجوی گفت انتقال جسد به فرانسه بخاطر حضور خانواده وی در فرانسه است. این ادعا در حالی مطرح گردید که در جریان نشست های ایدئولوژیک گفته شده بود مرگ و زندگی (خون و نفس) مجاهدین متعلق به مسعود است و خانواده ها حق ندارند بخاطر کشته شدن کسی از سازمان طلبکاری کنند. عجیب تر اینکه روی قبر علی مرادی چیزی به نام «مجاهد خلق» نوشته نشده بود و او را تحت عنوان رزمنده ارتش آزادیبخش به خاک سپردند. البته در سال های گذشته سایت های فرقه رجوی از وی بعنوان مجاهد یاد می کنند که این بخشی از تبلیغات عوامفریبانه برای اهداف خاص سیاسی و حقوق بشری است.

پاسخ را زمانی گرفتم که در سال ۲۰۱۷ می خواستم مناسبات مجاهدین را ترک کنم. زمانی که زهرا سراج (مادر بیولوژیکی من) به قول خودش با من اتمام حجت کرد و گفت: اگر مناسبات مجاهدین را ترک کنی، دیگر پسر من نیستی و من با تو دیگر رابطه ای نخواهم داشت. و من با افتخار و سر بلند این فرقه رجوی پرست را ترک کردم. بله، ایدئولوژی کثیف رجوی این چنین پدران و مادران را مغزشویی داده که حاضرند نه یک بار بلکه هزار بار این سازمان و رهبری سوراخ موش قایم شده اش را بر فرزندانشان انتخاب کنند. چنان مغزشویی شدند که اکنون در دادگاه آلمان علیه ما شهادت های سراسر دروغین می نویسند. طنز تلخ داستان این است که این را افتخار خودشان می دانند!

دیگر سازمان از وی باصطلاح قطع امید می کند و ریل های نهایی جدایی را با وی طی می کند، سابقا در عراق در این مرحله فرد را به زندان انفرادی می بردند و شکنجه های روحی وجسمی شروع می شد، اما اکنون در آلبانی خوشبختانه سازمان مجبور به حذف این مرحله شده است، چرا که شرایط ایجاب نمی کند بصورت علنی زندان سازی بکند. پس فرد به قرنطینه و محل خروج منتقل می شود، در این مرحله هم باز سازمان امید خود را به در اسارت نگه داشتن فرد از دست نداده و باز هم با طولانی کردن این پروسه به بهانه های مختلف اعم از هماهنگی و آماده سازی و … کار را لفت می دهد،

بدین ترتیب است که با بازگشت آقای “پرویز حیدرزاده” به وطن در تاریخ 23 دی ماه 1400، شاهد جیغ های بنفش رجوی در سایت هایش هستیم که یک دم آرام و قرار نداشته و ندارند. فرقه رجوی در سایت خود به سوز و گداز پرداخته که چرا آقای حیدرزاده به نزد خانواده بازگشته است و آه و فغان راه انداخته است که او نمی بایست چنین کاری می کرد. از فرقه رجوی و مشخصا شخص رجوی باید پرسید که واقعا شما را چه میشود که از بازگشت یک نفر، فقط یک نفر، اینگونه به وحشت افتاده اید و هراسان شده اید؟ 

خانم بلالی در مورد تجربه حضورش در مقابل پادگان اشرف 3 گفت که به محض رفتن به جلوی درب اشرف 3 ، عوامل سازمان ضد انسانی مجاهدین خلق آن ها را به رگبار فحش و ناسزا بستند و سریعا هم با پلیس ضد تروریسم تماس گرفتند و وی و همسرش را به عنوان تروریست معرفی کردند!

خانم بلالی که بسیار  از طرز برخورد سازمان مجاهدین خلق در قبال این درخواست ساده یعنی ملاقات با سعید تعجب کرده بود گفت که تاکنون با چنین انسانی هایی با چنین ادبیات و طرز برخورد و تفکر برخورد نداشته است.