بشارت رهایی

اما مرز سرخ ها و محدودیت هایی که در این اشرف ها منجر به شکنجه روحی و محدودیت های ابدی شده در هیچ زندانی یافت نمی شود حتی در گوانتانامو! و باید از آن درس گرفت به شرح زیر است:

خانواده مرز سرخ است. فامیلی و خویشاوندی مرز سرخ است. تماس تلفنی با خانواده مرز سرخ است. داشتن گوشی تلفن مرز سرخ است. تماس با کامپیوتر مرزسرخ است. نگاه کردن به تلویزیون مرز سرخ است. ورزش انفرادی مرز سرخ است. خواندن قرآن مرز سرخ است. مطالعه کتب غیر فرقه ای مرز سرخ است. 

من این سوال را با مسئول وقت در سازمان مطرح کردم و جوابی که او به من داد خیلی عجیب بود. وی مدعی شد که رجوی این اختیار را دارد و او همانند یک آیت الله العظمی می تواند تصمیم گیری نماید. گفتم یعنی او از چنین توانی برخوردار است؟ و اگر آری، چه کسی این توان و قدرت را به او داده است، زیرا باید به درجه اجتهاد رسیده باشد که از این گونه توانمندی برخوردار بوده و اصطلاحاً حکم صادر نماید. حتی سوال کردم که کتاب ایشان کجاست و چه نام دارد تا بخوانیم و متوجه شویم، منظور رساله بود که هر مجتهدی می نویسد و احکام شرعی را برای مقلدین خود تکلیف می نماید. اما وی گفت که مسعود رجوی کتابی در این خصوص منتشر نکرده است.

اولین بار نیست که این مغزهای فسیل شده در شورای ملی مقاومت رجوی به دریوزگی روی آورده اند، سال گذشته میلادی نیز همین جریان به نامه نگاری دست زد تا بایدن را علیه ایران تحریک کند، غافل از اینکه خود بایدن از اساس هوش و حواسی برایش نمانده و کارهای شخصی او را هم دیگران کنترل می کنند. مریم رجوی که در دوران ترامپ دل به چند لابی فرتوت در کاخ سفید بسته بود و تصور می کرد می تواند آنجا را با کمک دوستانی چون «جان بولتون و رودی جولیانی» تحت کنترل بگیرد

ما آنچه در تصاویر و فیلم های منتشره از جانب سازمان مجاهدین خلق بارز است خواب آلودگی سران فرقه رجوی هنگام برگزاری این سیرک مضحک می باشد که به وضوح فلاکت و درماندگی و به بن بست رسیدن این فرقه را به نمایش می گذارد که اعضای رده بالای آن هم حوصله گوش دادن به مزخرفات مریم رجوی را نداشته و از شنیدن این همه دروغ و دغل خسته شده اند. تصاویر چهره های خسته و درهم شکسته سران فرقه رجوی هنگام استماع سخنرانی مریم رجوی بسا بیش از خود سخنان وی قابل توجه می باشد.

دسته اول کادرهای سازمان بودند که به خارج از ایران گریخته بودند که مسعود رجوی این گروه را تک تک جذب کرده و به عراق فرستاد که همه در اردوگاهی بنام پادگان اشرف تجمع کردند.

دسته دوم هوادارانی بودند که در ایران و در فاز سیاسی با سازمان همراهی کرده بودند و سازمان ضمن تماس های گسترده به آنان اعلام می کرد که حکومت مذهبی و ارتجاعی جدید در پی شناسایی، دستگیری و عاقبت اعدام آنان است و به سرعت باید شهر محل زندگی خود را ترک کنند و به نوار مرزی ایران و عراق و پادگان اشرف عزیمت کنند.

موضوع ماه رمضان و فشار فرقه بر افراد برای روزه دار شدن به همین جا ختم نمی شد. بلکه یک نوع کار تراشی و بیگاری گرفتن از نفرات هم شروع می شد. به این صورت که در روز اول ماه رمضان اعضای نگون بخت در رده های مختلف باید افطاری روزانه را به عهده می گرفتند و اینکار از صبح تا موقع افطار ادامه داشت. 

فراموش نکنیم که ابراز محبت ‏های گرم، صمیمانه و رفیقانه در بازیابی شخصیت صدمه دیده‏ افراد جدا شده از فرقه، سخت ضروری و از اولویت درجه اول برخوردار است. آن ها تقریباً اعتمادشان را نسبت به همه چیز از دست داده‏ اند. دشواری ‏ها، ناملایمات و به خصوص دروغ‏ ها و بی ‌صداقتی‏ هایی که در فرقه شاهد بوده و متحمل شده ‌اند، آن ها را با نوعی عدم اطمینان و حتی عدم تعادل مواجه ساخته و به همین خاطر توان ریسک پذیری را نیز در آن ها به حداقل رسانده است.

شنیدن رنج و مرارت هایی که این مادر دلسوخته طی سالیان متحمل شده بود واقعا برای هر انسانی دردآور و ناراحت کننده بود. به همین خاطر ما به بهانه اینکه زدن این حرف ها در بالای سر بیمار خوبیت ندارد از مادر اقبال خواستیم تا دقایقی در پذیرایی منزلشان با او نشسته و صحبت کنیم که او هم با خوشرویی پذیرفت. 

اگر بخواهیم دقیق و منصفانه به مسئله شهادت در سازمان مجاهدین خلق نگاهی بیندازیم، روزگاری واقعاً چنین بود. از فدا و صداقت گرفته تا شهادت، از بالا ساری و جاری می شد، سمبل و الگو از رهبران به پائین می رسید. برای نیروهای پائین خیلی خوب جا می افتاد که راه و رسم شهادت طلبی واقعی بوده و در دسترس است زیرا می دیدند که رهبران این سازمان با خون خود آرمان فدا و شهادت را زنده نگه داشته و همانند شعارهایی که در خصوص عاشورا میدادند عمل گرا می باشند .

با ورود و نزدیک شدن نیروهای عراقی به محل تعیین شده و دیوارگوشتی ناگهان نیروهای عراقی مورد تهاجم قرار گرفتند و از بین زنان به سمت آنها مواد آتش زا پرتاب می شد. در این محل و به خاطر پرتاب ها یک پلیس جوان عراقی کشته شد. تا قبل از وقوع این حادثه، پلیس عراق از درگیری با زنان پرهیز می کرد اما با کشته شدن این سرباز بقیه پلیس ها با زنان درگیر شدند.

روز 19 فروردین فرا رسید و مثل همیشه رجوی برای جان نیروهایش ارزشی قائل نبود. او حاضر بود صدها نفر بمیرند ولی آن قسمت از زمین ها را از دست ندهند. مسئولین فرقه از زمان حمله عراقی ها خبر داشتند. شب قبل به ما گفته بودند فردا ممکن است عراقی ها از قسمت شمالی به ما حمله کنند و ما آماده باش بودیم و آن شب را تا صبح بیدار ماندیم. صبح زود عراقی ها چراغ روشن وارد قرارگاه شدند و با مقاومت نیروهای فرقه مواجه شدند.

این ملاقات در دفتر فرقه تمام شد و گذشت ولی بعد هر چه به این موضوع فکر کردم که چرا باید بپذیرم و زیر بار زورگویی و فشار آنها بمانم و اجازه بدهم كه فرقه از این مستمری كه طبق قرارداد خودش با دولت آلبانی دارد من را برای مطامع رذیلانه خودش مورد سوءاستفاده قرار بدهد و بیایم علیه انجمن آسیلا به دروغ حرفهای آنها را بنویسم و امضاء كنم، وجدانم قانع نشد. بالاخره تصمیم قطعی خود را گرفتم که از انجمن آسیلا که حامی ایرانیان مقیم در آلبانی است کمک بگیرم و به آنها و سایر دوستان قدیمی خودم بپیوندم تا از بند و اسارت این فرقه بطور كامل خلاص شوم 

برگ برنده سازمان مجاهدین خلق برای حفظ و کنترل اعضای خود و ممانعت از جداشدن آنان اینست که این افراد را در شرایط غیرقانونی و بدون مدارک هویتی در آلبانی (درست مانند عراق در زمان صدام حسین) نگاه داشته است و آنان وابسته به سازمان می باشند.

در متن خبر جزئیات این شایستگی و معیارهای آن بیان نشده است اما برخی کارشناسان مطرح کرده اند که کسانی علی القاعده واجد شرایط هستند که صاحب حرفه بوده و شغل و کسب و کاری داشته باشند و فاقد سوء سابقه بوده و طی مدتی قانونمداری خود را نشان داده باشند.

کتاب «تلخی رهایی» روایتی است از یک شاهد عینی از زیست 14 ساله در سازمانی که از آن با عنوان «داعشی‌های دهه 60» یاد می‌شود.

کتاب «تلخی رهایی» هرچند به‌ تازگی منتشر شده، اما توانسته است نظر بسیاری از مخاطبان را به خود جلب کند. روایت بیگلری به‌ عنوان یک عضو جدا‌شده از سازمان از آنچه درون اردوگاه اشرف و ساکنان آن گذشته است، روایتی جذاب و خواندنی از بخشی از تاریخ معاصر ایران است. او به‌واسطه حضور 14ساله‌اش در اردوگاه اشرف، با وقایع مختلفی مواجه می‌شود؛ از انقلاب‌های پی‌درپی رجوی و تناقضاتی که بر ذهن برخی از اعضا چنبره می‌زند تا عملیات‌های مختلف سازمان علیه مردم عراق، ایران و… .

در مورد روز سیزدهم فروردین نوشتند: «موکب بهار و نوروزی را . . . در سیزدهمین روز، به‌ باغ و صحرا می‌بریم و به ‌زبان سمبلیک و زیبای سپردن ‌سبزه‌ها به ‌جویبارها، ‌آن ‌را به ‌دشت و صحرا، جنگلها و کوهها و رودها و گلها و پرندگان خوش‌الحان می‌سپاریم”

اما کسانی که این جملات زیبا را می نویسند سالیان مدیدی است که اجازه بیرون رفتن از قرارگاه و چارچوب مشخص شده را به اعضای فرقه نه تنها در روز سیزده بدر بلکه در کل سال نمی دهند. مگر ماموریت یا کار مشخصی در میان باشد که اهداف سران فرقه را برآورده کند یا چاره ای جز فرستادن چند نفر به بیرون قرارگاه نباشد.

آن چه مجاهدین خلق را از زمره مبارزین سیاسی خارج می‌کند و در گروه فرقه‌های مخرب قرار می‌دهد همین یک نکته است. در تشکیلات فرقه رجوی، نفس زندگی کردن ممنوع است. فرقه مخرب رجوی قربانیان خود را از زندگی فردی، معنوی، اجتماعی، تحصیلی و حتی جنسی محروم می‌کند؛ زندگی را مانع مبارزه کذایی‌اش می‌داند و برای این رویکرد خود عنوان «نفی فردیت و جنسیت» را در نظر می‌گیرد.

این مطلب جناب عالی که چون آمریکا در ساواک مستشاران یا نیروهایی داشته است پس بر ساواک اشراف داشته ممکن است برای مخاطب نسل جوان ما مقداری گنگ باشد و ممکن است برای جوانان این مرز و بوم این سؤال پیش بیاید که مگر امکان دارد که یک فرد یا سازمان از طریق وصل شدن به یک نهاد اطلاعاتی-امنیتی به نهاد اطلاعاتی کشور دیگری متصل شود دلیل شما برای این سخن چیست؟

ببینید ساواک از بدو تأسیس خود یعنی سال ۱۳۳۵ش توسط سازمان سیای آمریکا و MI۶ انگلیس به آمریکا وابسته بود. اصلاً این دو سازمان بودند که ساواک را در ایران تشکیل دادند و آموزش نیروهای آن را هم برعهده گرفتند در یک دهه اول تأسیس ساواک عمده آموزشی که به مأمورین ساواک داده می‌شد توسط سازمان سیا بود. به علاوه پایگاه سیا در تهران مستقیماً با مسئولین ساواک در ارتباط بود و همکاریهای مشترک اطلاعاتی به صورت وسیع و گسترده بین ساواک و این سازمان امنیتی-اطلاعاتی جریان داشت و به واقع پایگاه سیا در ایران بر اقدامات ساواک اشراف داشت و اینها با هم همکاری نزدیکی داشتند. 

در فرهنگ و اندیشه فرقه گرایانه رجوی همه ارزش ها و واژه های مقدس مذهبی خالی از محتوا بود. از نماز، روزه و مناسبات دیگر سو استفاده کرده و فرمالیته برگزار میشد. در این رابطه رجوی هر بار مصلحت می دید در داخل مناسبات اجباری میکرد و هر بار هم که با منافعش در تضاد بود یعنی بدنبال طراحی و اجرای عملیات تروریستی بود این اجبار را بر می داشت و اعلام میکرد انجام شعائر نیاز نیست و به اتمام عملیات موکول می کرد.

خلیل انصاریان می گوید : ۳۱سال در تشکیلات پوشالی آنها، بهترین دوران جوانی را از دست دادم پس از اینکه از اسارت صدام خارج شدم ، به اسارت فرقه مجاهدین خلق در آمدم. از سال ۱۳۵۹ هیچکدام از اعضای خانواده ام را ندیدم و در تشکیلات فرقه مجاهدین خلق هیچگونه اجازه تماس داده نمی شد و هر کسی حتی ولو زبانی هم دلتنگ خانواده می شد او را اذیت و آزار می دادند که چرا چنین چیزی به ذهنت زده است

روزی که صدام سقوط کرد، مریم قجر عضدانلو با لگد زدن به صدام و تمجید از اشغال عراق گفت: «نسیم دمکراسی در عراق در حال وزیدن است». وی تصور می کرد بزودی آمریکایی ها او را سوار بر تانک های خود به تهران خواهند برد و به قدرت خواهند رساند. 20 سال پس از آن (که آمریکایی ها هم او را تنها گذاشتند و رفتند) به دریوزگی اروپایی ها نشسته تا سرسپردگی اش را به رسمیت بشناسند و او را مورد حمایت قرار دهند، 

اعضا در ایام عید هرگز احساس شادی و خوشحالی نمی کردند چون برای آنان عیدی در کار نبود فقط کار، کار، کار. شب ها باید در نشست های به اصطلاح عملیات جاری کم کاری های خود را می خواندیم و از سوی جمع حرف های بی ربط می شنیدیم. دستمزد ماها که شب تا صبح کار می کردیم این بود که در نشست های عملیات جاری و غسل هفتگی باید خودمان را می خواندیم و به لحاظ روحی و روانی شکنجه می شدیم. اگر دقیق بخواهم بگویم این پروژه ای که قرار بود مجری آن ما باشیم در واقع بازخوانی خویشتن بود. 

همچنین، در بخش نظرات کاربران ذیل همین پست، فردی دیگر با نام فاطمه ایرانی از تجربه‌ای مشابه در فرقه رجوی می‌گوید: «ای وای درست میگید من هم پانزده ساله بودم و از من در یک نشستی خواسته شد وصیت نامه بنویسم و نوشتم چه روز دلهره آوری برایم بود.» در ادامه نظرات زیر همین پست، فاطمه ایرانی به درخواست سیامک نادری عکسی از 15 سالگی خود نیز ارسال می‌کند.

اکنون می خواهم نگاهی به سالیان گذشته که در فرقه رجوی بودم و لحظه تحویل سال در آنجا بیندازم تا مشخص شود که چه تفاوت هایی با هم دارند. در فرقه رجوی بعد از تحویل سال و حرفهای تکراری رجوی در مورد سرنگونی و روبوسی افراد با همدیگر و وعده دیدار در میدان آزادی، دیگر خبری از خوشحالی نبود و تنها یک روز می توانستی در اختیار خودت باشی و فیلم های مسخره و سانسور شده تلویزیون فرقه را نگاه کنی! روز بعد دوباره همان برنامه های سرکاری مسئولین شروع می شد و انجام نشست های روزانه و غسل هفتگی و … این معنی واقعی عیدی بود که در مناسبات برگزار می شد .

سالها نوکری رهبران این فرقه برای صدام حسین ، انقلابی درونی که آن را الزام سرنگونی می خواندند، ساعتها و روزها کیسه کشی زرهی های اسقاطی عراق ، حبس شدن برای سالیان در اسارتگاههای بسته در عراق و … سرنگونی را که محقق نکرد هیچ، حتی یک دستاورد کودکانه هم نداشت که امروز بدان مفتخر باشند، همه اعضای کنونی چند صدنفره باقیمانده از آن چند هزار نفر، امروز فاقد هر گونه تجربه اجتماعی هستند. اکثرا از مرز 60 سالگی عبور کردند، زندگی آزاد را تجربه نکردند، مدام زیر سرکوب مستمر تشکیلاتی بودند، همه به زنان و مردانی افسرده مبدل شدند، با انواع بیماری های سخت درگیر هستند، در این کهنسالی، حتی حق ارتباط با جامعه آزاد را ندارند،

در هر صورت، اصل پیام چیزی جز تراوش چرکین یک مغز وامانده در تابوت نیست. شنیدن صدای لرزان و در حال احتضار مسعود که در برخی نقاط بسختی نفس می کشد هم موضوع با اهمیتی نیست چون زنده و مرده او دیگر به حال کسی فرق نمی کند و مریم قجرعضدانلو سال هاست که ایل و تبار مسعود رجوی را از دور مناسبات و مسئولیت کلیدی خارج کرده و خاندان خونی خود را در پست های مختلف بکار گمارده است و چنانکه همگان مطلع هستند حتی پسرخوانده اش «محمد رجوی» را هم شخم زد تا در مقابل وی قد علم نکند… 

سلام به برادر مهربونم، علی جانم عيدت مبارک باشد در پناه امام زمان (عج)

انشاء الله سال خوبی در پیش رو داشته باشید و امیدوارم که سال نو و قرن نو تحول درونی و فکری برای تو و دوستانت باشد. علی جان پدر و دیگر اعضای خانواده هم سال نو را به تو تبریک می گویند و از راه دور صورت ماهت را می بوسند.

دوستت دارم و همیشه به یادت هستیم.

زهرا قلیزاده

سوء استفاده از برخی اعتراضات صنفی و گاها اجتماعی محدود ، همانند اعتراضات دامداران یا مالباختگان مؤسسات مالی، فرهنگیان ، بازنشستگان، کشاورزان بابت حق آبه و کارگران تعدادی از کارخانجات ، بزرگنمایی مشکلات اقتصادی ، بزرگنمایی گاها صف خرید مایحتاج عمومی ، ایجاد تهدید و ترس علیه مردم کشورمان ، لابی گری در مجالس برخی از کشورهای اروپایی و امریکا و استفاده از هیجانات نمایندگان آمریکایی در انتشار هربیانیه ضدایرانی توسط آنان ، برخورد پلیسی با جداشدگان حاضر در کشور آلبانی و تهدید جدی و حضوری جداشدگان ساکن در اروپا ، برنامه ریزی های لازم برای استفاده بیشتر از فضای مجازی جهت یارگیری و سوءاستفاده از افراد غیرمطلع داخلی، شمه ای از عملکرد مجاهدین در سال ۱۴۰۰ بوده است.

روناک دشتی، عضو جدا شده از مجاهدین خلق که همشهری فرخ فرهنگیان بود، به خاطر دارد که رضا و مادرش در ساختار فرقه رجوی چه شرایطی را متحمل شدند. روناک خیلی زود از تشکیلات فرار کرد و به ایران بازگشت اما فرخ تا امروز در حصارهای تشکیلاتی مجاهدین خلق گرفتار است. او در خرداد 1395 به آلبانی انتقال یافت و اکنون در کمپ اشرف سه به سر می‌برد.