سازمان مجاهدین خلق در آلبانی همان مزرعه ترول را با استفاده از تجربه اسرائیل و هزینه سعودی به وجود آورده و امنیت روانی ملت را به نفع دشمنان ایران و ایرانی نشانه گرفته است و همچنین تلاش دارد تا رد پای جنایات و خیانت های گذشته خود را پاک نماید.
عمده مطالبی که در فضای مجازی علیه مردم ایران منتشر می شود، تولید و منتشر شده از طرف همین افراد حرفه ای و آموزش دیده در آلبانی است.
به هر حال خاصیت این گونه دیدارها صرفاً حل تضادهای درون تشکیلاتی و پوشاندن ناتوانی در پاسخ به سؤالات و اعتراضات، خصوصاً زمانی که این تضادها شدت می یابند و درخواست خروج از سازمان اوج می گیرد، می باشد. مریم رجوی با صرف هزینه ای هنگفت که از جیب سعودی خرج می کند، و نمایش دادن یک عنصر هیچ کاره به نفراتش در آلبانی و دیگر کشورها که عنوان سابق را یدک می کشد، در اصل می خواهد تضادهای ذهنی آنان را به این شکل حل کرده و دهانشان را ببندد و همچنین بعد به آن ها بگوید که رژیم نسبت به این دیدار واکنش نشان داد و در رسانه ها منعکس شد پس ما خیلی مهم هستیم. همین و بس.
ریل بردن نفرات به اتاق شکنجه بدین صورت بود که چشم بند زده میشد و به اتاق شکنجه برده می شدند و اتاق شکنجه تاریک و گاها تختی در آنجا بود. پس از بستن نفرات با زدن کابل به پشت و کف پا مبادرت به شروع شکنجه می کردند. در چند شب که مرا به اتاق شکنجه میبردند نفراتی دیگر هم بعد از من به آنجا می آوردند که صدای ناله های آنان شنیده می شد. در یکی از این موارد برای بازجویی مرا بردند که بعد از کتک کاری، ناخن دست چپ من شکسته و درد می کشیدم و از فشار درد چند مرتبه از هوش رفتم و این بازجویی چندین روز طول کشید .
“یودیت نورینگ” خود کتابی با عنوان “شهیدان گمراه، مجاهدین خلق از مبارز تا تروریست” منتشر نمود.
در معرفی این کتاب آمده است: . . . این حکایت مجاهدین خلق است، که زمانی گروه مقاومت پر طرفداری بود ولی سال ها به رهبری مسعود رجوی از طریق کشور عراق به عملیات تروریستی در خاک ایران دست زدند. حکایت مبارزانی است که به تروریست تبدیل شدند، انسان هایی که زیر سلطه فکری و عقیدتی از همسرانشان جدا می شوند، فرزندانشان را از خود می رانند، دوستانشان را می فروشند و آنان را به زندان انداخته و شکنجه می کنند. انسان هایی که در غرب ظاهراً برای “قربانیان رژیم ایران” پول جمع آوری کرده اما در حقیقت با آن اسلحه می خرند. در حالی که مسعود رجوی با مریم جوان ازدواج می کند، می پذیرند که تمایلات جنسی برای دیگران ممنوع است و زمانی که پلیس فرانسه مریم را دستگیر می کند، دست به خودسوزی می زنند.
بتول سلطانی به عنوان اولین زن جدا شده از مجاهدین خلق که پرده از این مراسم برداشت چنین توضیح میدهد:
«گفتند که وسط را خالی کنید. وقتی وسط خالی شد، با اشاره شهرزاد صدر یک آهنگ تند از بیژن مرتضوی که هنوز طنین آن در ذهنم است، پخش شد و در برابر چشمان حیرانم متوجه شدم که زنان ارشد شورای رهبری به وسط ملافهها که خالی بودند، آمده و درحال درآوردن لباس هایشان هستند….مسعود رجوی گفت : بله لباس های شرک و جاهلیت را درآورید و این حوض شماست که بایستی درآن شیرجه بزنید و اینجا یگانه شوید تا دیگر در تمام صحنههای رزم و کار و مسئولیت مثل کوه استوار باشید!»
اعضای رهایی یافته از سازمان مجاهدین خلق در آلبانی، اکنون خانواده ای بزرگ را تشکیل داده اند و در کنار هم زندگی را زندگی می کنند. همانند هر انسان آزاد دیگری، به کار و تلاش و فعالیت و کسب در آمد مشغولند و در زمان مناسب دورهمی و تفریح و تبادل احساسات و عواطف انسانی. همدلی و همراهی که زندگی را زیباتر میکند و راه را هموارتر.
تک تک این لحظات، آرزویی دست نیافتنی است اگر دربند فرقه ای مخرب مانند مجاهدین خلق باشی. به امید روزیکه تمامی اسیران دربند فرقه مجاهدین خلق طعم زندگی واقعی را در کنار عزیزان شان بچشند.
از پاییز گذشته تا به امروز، مجاهدین بیشترین تلاش خود را برای برگزاری چندین دادگاه متمرکز کرده اند و برای آن میلیون ها یورو هزینه نموده اند که اینها بجز بیگاری گرفتن چندین ماهه از نیروهای اسیر در قرارگاه اشرف 3 بوده است که در طی این مدت برای ساختن موزه و ماکت زندان و پذیرایی از مردم آلبانی بکار گرفته شده بودند. بجز دو جلسه نمایش در سوئد و بلژیک (که دور نهایی آن در این چند روز برگزار گردید)،
واقعیت این است که شرایط بین المللی طوری شده است که چه خواسته و چه نخواسته، فرقه های تروریستی و وحشت آفرین و جنگ طلب دیگر نمی توانند موجودیت خود را حفظ کرده و به حیات آزادانه و ننگین خود زیر سایه حمایتی سازمان های جاسوسی بعضی کشورها ارتزاق نمایند. دنیا از تک قطبی دارد به سمت چند قطبی پیش می رود و یکه تازی و بحران آفرینی برای دیگران از ید قدرت مطلق آمریکای ظالم خارج می شود. همین امر هم رهبری فرقه رجوی را سوزانده است و می داند که آینده ای برایش متصور نیست و نخواهد بود.
فکر کردم با توضیحات صادقانه ام همه چیز حل خواهد شد ولی تصورم اشتباه بود. دیدم حتی مسئول تیم حفاظت هم فکر می کند که موشک بالستیک قاره پیما با کلاهک هسته ای از من پیدا کرده است. مرا به کناری کشیدند و سوالات متعددی از من پرسیدند که این سوزن را برای چه به نشست آورده ام؟ من هم واقعا داشتم عین واقعیت را توضیح میدادم ولی انگاری موثر نبود. دیگر حوصله ام سر رفته بود و نسبت به سوالاتشان بی تفاوت و البته مقداری عصبی شده بودم.
زنی که تمام عمرش را با پولهای کثیف صدام در بهترین شرایط سپری کرده و درهر بار ظهور در نمایشات فرقه، لباس های رنگارنگ هم ردیف ملکه انگیس پوشیده، چگونه می تواند از گرسنگان ایران حمایت کند! در طول یک ماه این ملکه دروغ و تزویر دوبار چنین ضیافتی را به راه انداخته و هر بار برای تهیه چنین ضیافتی میلیون ها دلار هزینه کرده است.
آنها در نفی زن ستیز بودن خود این ادعا را مطرح میکنند که گویا مریم رجوی بعنوان یک زن، رهبر تشکیلاتشان بوده و صدها زن دیگر بعنوان “شورای رهبری یا مرکزی” همکاران او میباشند و در نتیجه در این تشکیلات مخوف، زنان در مدینه فاضله ای زندگی می کنند و بر دیگران فرض است که این سنت حمیده؟! سازمان استحاله یافته مجاهدین خلق را الگو قرار داده و کرامت زنان را به شکل آنها توسعه داد !
در ادامه گفتم من رجوی جنایت کار را به خوبی می شناسم. او برای رسیدن به هدفش دست به هر خیانتی می زند و اصلا حرفهایش سر و ته ندارد. بهتر این اراجیف را به افراد خود تحویل دهد و آنها هم مجبورند به اراجیف هزار باره رجوی گوش کنند و دلشان را به این گونه مسائل راضی نگهدارند تا شاید تغاری بشکند و جهان به کام کاسه لیسانی مانند رجوی و گروه جنایتکارش شود.
در طی نزدیک به 18 سالی که به ایران بازگشته ام عمده وقت خود را صرف تحقیق و مطالعه و بررسی حول فرقه های مخرب کنترل ذهن کرده ام و مطالب بی شماری، حتی در دفاع از فرقه ها، مطالعه کرده و یادداشت های فراوانی در این خصوص نوشته و سخنرانی های بسیاری خصوصاً در دانشگاه ها برای دانشجویان انجام داده و به سؤالات آنان پاسخ گفته ام.
تا اینکه صدام یار غار رجوی سرنگون شد و رجوی ها برای اجرای برنامه هایش شیوخ و عوامل خود را به اشرف دعوت می کرد تا هم پولی به آنان بدهد و هم شکم شان را سیر کند تا از آنان در مقابل حکومت جدید حمایت کند و فکر می کرد می تواند با این بهانه در عراق ماندگار شود. و برای اینکه مسلمان بودن خود را نشان دهد تصمیم گرفت مسجدی حتی به صورت ظاهری درست کند. وی ابتدا سوله بزرگی که مربوط به تعمیرات وسایل مخابراتی بود را در محدوده لشگر 49 و ستاد و مقر زنان ایجاد کرد. این کار با فشار زیاد روی نفرات شروع شد و از بشکه های بزرگ نفت برای درست کردن گل دسته مسجد استفاده کردند تا هر چه سریعتر این مکان، شکل مسجد به خودش بگیرد.
من سمانه نوری هستم. من از کودکی پدرم را ندیدم. می خواهم بگویم از کودکی محبت پدری را به چشم ندیده ام. پدر من یک فرد عادی جامعه بود و سیاسی نبود. سرباز بود و برای دفاع از وطنش به جبهه های جنگ رفته بود. پدرم اسیر عراق می شود و بعد از چند سال اسارت، گروهی به نام مجاهدین خلق او را فریب می دهد و به پادگان اشرف منتقل می کند. از زندان عراقی ها آزاد می شود و به زندان مجاهدین منتقل می شود!
آنزمانی که رجوی ها بقول خودشان در “جوار خاک میهن” بودند، همه نیروها جوان و سرزنده بودند، اجازه نداشتند از حصارهای چندلایه رجوی ها پایشان را بیرون بگذارند، چه برسد که قدمی در راستای سرنگونی بردارند. اکنون که همه از سن 60 سالگی عبور کردند، فرسنگها از مرزهای ایران عقب نشینی کردند، در کشوری به سکونت اجباری واداشته شدند که حتی فکر کردن و تجسم ایران نیز برایشان بسی دشوار است، صحبت از سرنگونی و جنگ و نبرد … سخنی به گزاف است.
چنانچه در همه اسناد فارسی و انگلیسی تکرار شده است ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق آمیزهای از اسلام و مارکسیسم است در حالیکه این دو مکتب یک اختلاف اساسی با یکدیگر دارند: وجود خدا. سران مجاهدین خلق سعی کردند در جزوههای «راه انبیاء» و «تکامل» این اختلاف را به شیوه خود توجیه کنند.
اما وقتی متوجه میشوند معصومه به هیچ طریقی حاضر به کوتاه آمدن نیست و دیگر هیچ اعتقاد و اعتمادی نسبت به سرکردگان جنایتکار مجاهدین ندارد، جلسه به تنش کشیده شده و زنان شورای رهبری در همان نشست آنقدر با مشت و لگد بر سر و صورت معصومه میکوبند که از حال میرود. از آنجایی که در همان برهه زنان در حال قدرت گرفتن در تشکیلات مجاهدین بودند و بنا به خواسته مسعود رجوی قرار بود تا هژمونی زنان بر فرقه برقرار شود، جدایی هیچ زنی قابلتحمل و توجیه نبوده و درنتیجه در همان جلسه قتل معصومه نیز تصویب میگردد! بعداً تعدادی از همین زنان مأموریت پیدا میکنند و معصومه را در فرصتی مناسب به قتل میرسانند.
غیر از این، مجاهدین در طول تاریخ حیات خود بارها اثبات کردهاند که برایشان فرقی ندارد کارفرما چه کسی است! آنها برای هر کس که پول بدهد و حمایت کند، حاضرند هر کاری بکنند. پس همانطور که انتظار میرفت مدت زیادی از حضور آمریکا در عراق نگذشت که رجوی موفق به ایجاد ارتباط با نظامیان آمریکایی در عراق شد و همه دار و ندار و سازمانش را برای اهداف آمریکاییها به میدان آورد. از آن روز به بعد رجوی و سازمان مجاهدین در خدمت آمریکاییها بودند و در صحنه عراق مطابق با نظر و منافع آمریکا از انجام ترور و بمبگذاری تا جوسازیهای رسانهای دریغ نداشتند.
این افراد نه فقط به لحاظ روحی و روانی و مالی بلکه با یک تناقض بزرگ که چگونه توانستند نیم بیشتر عمرشان در این میزان از دروغ و دغل زندگی کنند روبرو میشوند. و روزانه با این سوال که چرا من ندیدم و نتوانستم متوجه میزان این همه حرفهای ساختگی قرار بگیرم. حال یک بار دیگر بروید پیام رجوی را بخوانید در سایت مجاهدین! این پیام اگر با دقت خوانده شود تمام آنچه او و سازمانش هست را بیان میکند. یک پیام روشنگر از لحاظ سطح سیاسی و فرهنگی و علمی و قلمی رهبری عقیدتی و سیاسی و تشکیلاتی و فرماندهی و الی آخر .. است .
سئوال مهمی که سازمان استحاله یافته مجاهدین خلق ابدا قادر به دادن جواب اقناعی بدان نیستند و با توسل به سفسطه و دروغ گویی است که مثلا از خودشان دفاع میکنند! ادعای دائمی آنها اعتقادشان به پلورالیزم ( جمع گرایی ) و برابری زن و مرد است که برای رد این ادعای کاذب و مزورانه میتوان از آنها سئوال کرد که شما با سپردن تمام امور زندگی جمعی و فردی تان بدست مسعود رجوی و سلب هر نوع مالکیت و حقوق از خود، چگونه میتوانید از پلورالیزم حرفی بمیان آورید؟
بر همین اساس نه تنها حقوق کارگری بلکه حقوق اولیه انسانی آنها را نیز نقض نموده است. این موضوع در گزارشهای انستیتو تحقیقات ملی امریکا (RAND) در سال ۲۰۰۹ و دیدبان حقوق بشر در می سال ۲۰۰۵ درباره سازمان مجاهدین و وضعیت آنها در عراق به تفصیل آمده است، که بیانگر اقدامات غیر انسانی این گروه تروریستی می باشد.
استفاده ابزاری فرقه تروریستی مجاهدین از نام کارگران نیز درست مثل سوء استفاده از نام دانشجویان، معلمان، بازاریان، زنان، دانش آموزان و در یک کلام سوء استفاده از نام مردم، امری معمول و متداول می باشد.
اعطای جایزه اول روزنامه نگاری به لوییزا هومریش برای مستند کودک سربازان مجاهدین خلق
لوییزا هومریش در هفتهنامه آلمانی «دیتسایت» در شماره ۴۴ مورخ ۲۸ اکتبر ۲۰۲۱ در یک گزارش تحقیقی مفصل به شرح زندگی امین گل مریمی پرداخت. گزارش تحقیقی او با عنوان «سرانجام رهایی» مبتنی است بر پنج جلسه مصاحبه با امین گل مریمی که از کودکی تا جوانی را درگیر تشکیلات مجاهدین خلق بوده است. همچنین در گزارش او مصاحبهها و اسنادی از اداره جوانان آلمان، وکلا و معلمین آلمانی که با کودکان مجاهدین خلق در آلمان مرتبط بودهاند، داستان امین را تکمیل میکند و ابعاد تازهای از موضوع کودک سربازگیری توسط عوامل مجاهدین خلق روشن میکند.
در دادگاه هامبورگ کسانی می توانستند شرکت کنند که شاهد نباشند به همین جهت امین گل مریمی و امیر یغمایی از تیم کودکان سرباز و از سوی فرقه مجاهدین دو تن از سرپرستان امین گل مریمی در کودکی و همچنین مادر وی( زهرا افسای) که قرار بود از طریق زوم در دادگاه شرکت کنند، نتوانستند در دادگاه حضور یابند.
عالیجناب
چرا یک جوان 34 ساله باید با این سرعت این همه پیر و فرسوده شود؟! با دندانهای مصنوعی و مواردی که خودتان مشاهده میکنید. دلیلش آیا همان شکنجه های روانی و بیگاری های شبانه روزی نبوده است؟ ما قصد سفر به کشور شما جهت ملاقات با بردارم را داریم اما جمهوری آلبانی برای ما خانواده های ایرانی ویزای سفر صادر نمی کند.
نکته مهم در اظهارات علی اکرامی مقدمه چینیهای مسعود رجوی برای راه انداختن پروژه قاچاق کودکان است. او که یکی از افراد حاضر در نشست خصوصی مسعود و مریم رجوی با فرماندهان و مسئولان رده بالا در قرارگاه بدیع زادگان بود، ماجرا را اینگونه شرح میدهد:
« مسعود و مریم هم وارد شدند با ظاهری ساده و لباسهای معمولی که مریم در ردیف جلو و در کنار مسئولین زن نشست و مسعود رجوی هم روی سن و میز مسئول نشست جای گرفت.
اعضای رهایی یافته از فرقه رجوی، از مکانیزم های انسان کشی و مغزشویی و… در فرقه توضیحاتی دادند و همچنین از ترفندهایی که رهبران فرقه برای ممانعت از خروج افراد اعمال می کردند. از جمله تعهدگیری و اعتراف گیری و سایر موارد در رابطه با بستن و خراب کردن پل های پشت سر آنها که فرقه علیه آنها بکار گرفته تا نتوانند از فرقه خارج شوند.
کتاب دیگری که به قلم یکی دیگر از جداشدگان به رشته تحریر در آمده است، کتاب ” قصه ای نا تمام برای دخترم ” نوشته علی اکرامی از نجات یافتگان فرقه جهنمی رجوی از خوزستان است. از نام کتاب می توان به محتوای غم انگیز آن که بر گرفته از ستم و ظلمی که رجوی بر تمامی اعضای جدا شده، اعضای گرفتار و خانواده های چشم انتظار روا داشته پی برد . در کنار کتابهای تازه منتشر شده میتوان به کتابهای گذشته با این موضوع اشاره کرد. کتاب سراب آزادی نوشته مریم سنجابی و کتاب زندگی بازیافته به قلم علی پور احمد از جمله این کتابها هستند که توسط این جدا شده ها تهیه و تنظیم شده است. نویسندگان و راویان تمامی این کتابها تلاش دارند یک قصه ، یک واقعیت و یک تجربه تاریخی را به مخاطب القاء نمایند. “تجربه گذشته را در آینده تکرار نکنیم.
تاکنون به این شکل و با این صراحت درد و رنجی که خانواده های چشم انتظار تحمل کرده و می کنند به رسمیت شناخته نشده بود که یکی از مهم ترین برنامه های ماه مبارک رمضان سیمای جمهوری اسلامی در شبکه ملی به آنان هدیه و تقدیم شود و دعای خیر بازگشت عزیزانشان بدرقه راهشان گردد.
همچنین آقای علی اکرامی در این برنامه همچون یک قهرمان که پیروزمندانه از جبهه نبرد بازگشته باشد مورد احترام و تفقد قرار گرفت و بازگشت او “با افتخار” و “زیبا” توصیف گردید و به خوبی و به عینه نشان داده شد که واقعاً آغوش خانواده ها و آغوش وطن برای بازگشت با افتخار همه اسیران گرفتار در فرقه رجوی باز است.
