بشارت رهایی

همایش از تیرانا تا تهرانهر چند در این گردهمایی جای بسیاری از مادران و پدران خالی بود زیرا بدرود حیات کرده بودند ولی بی تردید ارواح طیبۀ آنها حضور معنوی داشت و نظاره گر بود، بدین خاطر گردهمایی از شکوه خاصی برخوردار بود و هر ناظر بی طرفی را به فکر فرو می برد و دچار حیرت میکرد .

برخلاف گفته هایتان برای حقوق زنان ارزشی قائل نیستید

او سپس به موضوع کودکان و زنان اشاره می کند و می گوید: شما از کودکان نام می برید در حالیکه خودتان کودکان را از والدینشان جدا کردید! از زن حمایت می کنید و این در حالیست که دختران آلبانیایی را در شهر دورس مورد آزار و اذیت قرار می دهید.

او در ادامه عنوان می کند: شما از اعضای ایرانی انجمن آسیلا متنفر هستید و آنها را مورد اتهام قرار می دهید اما یادتان نرود که آنها بخشی از شما بودند. سازمان شما ثبت قانونی در هیچ کدام از دفاتر رسمی کشور آلبانی ندارد پس در کشور آلبانی عنوان پناهجو دارید.

این مستند محصول جدید شبکه پرس تی وی است که در راستای روشنگری سیاست‌های دوگانه غرب در قبال مسائل حقوق بشری و رساندن صدای بی‌صدایان به گوش افکار عمومی دنیا تولید شده است.

در ابتدای مراسم رونمایی ابراهیم خدابنده، مدیرعامل انجمن نجات گفت: مستند از تیرانا تا تهران اثری است که صحبت‌های نجات یافتگان را به نمایش می‌گذارد. به نظرم نمایش این مستند در فضای امروز ضروری است؛ به ویژه اینکه امروز سازمان مجاهدین خلق با فعالیت در فضای مجازی در ناآرامی‌ها نقش دارد، به این شکل که هر کدام از اعضای این فرقه با اکانتهای فیک، امنیت روانی ایرانیان را هدف قرار داده‌اند.

مراسم رونمایی از مستند “از تیرانا تا تهران”

سعادت، مادر دیگری که 3 فرزندش دربند سازمان مجاهدین هستند، طی سخنانی گفت: 35 سال است که فرزندانم را ندیده‌ام. روی صحبتم با مریم رجوی است: آیا اسلام تو، اسلام دیگری است؟ چرا تو باید سه بار ازدواج کنی اما بچه‌های ما را از پدر و مادر شدن محروم کنی؟ من سن زیادی دارم و شاید فرزندانم را دیگر نبینم. از آنها عاجزانه می‌خواهم تا کمک کنند یکبار فرزندانم را ببینم.
پس از پخش یک کلیپ، نوبت به بخشعلی علیزاده رسید تا به عنوان یکی از جداشدگان از مجاهدین سخنانی را بیان کند. او 27 سال از عمرش را در سازمان بوده است.

وی بیان داشت: 27 سال از عمرم را به نوعی هدر دادم، اما سال 2015 از سازمان مجاهدین جدا شدم و تلاش کردم تا به خانواده‌ام برسم. در نهایت، به کمک تعدادی از جداشدگان به ایران برگشتم.

در این بیانیه آمده است: “ادعاهایی مبنی بر اینکه ایالات متحده از سازمان مجاهدین خلق در آلبانی حمایت می‌کند یا آنها را آموزش می‌دهد، کاملاً نادرست است.”

ابن بیانیه افزود: “ایالات متحده آمریکا به سازمان مجاهدین خلق در مورد فناوری سایبری یا در مورد هر موضوع دیگری پشتیبانی یا آموزش نمی‌دهد، به این سازمان کمک مالی نمی‌کند، و تماس عینی فراتر از مسائل مربوط به اسکان مجدد آنان که در سال ۲۰۱۶ تکمیل شد، برقرار نمی کند.”

مسعود رجوی که با تمام انرژی برای تحقق این تغییرات دست به کار شد. تغییراتی که استحاله ی کامل سازمان مجاهدین خلق وتبدیل آن به چرخ پنجم دشمنان خارجی ایران را در پی داشت. او برای محقق کردن این امیال پلید و بوالهوسانه خود احتیاج به بادمجان دور قاب چین هایی داشت و بخاطر شناخت کافی اش از افراد تشکیلات، موفق به گردآوری آنها دور خود شد.

در این میان قرعه اول فال بنام مریم قجر عضدانلو افتاد .

تفکیک جنسیتی در مجاهدین خلق موضوعی غیر قابل انکار است چرا که رسانه‌های تشکیلات در تصاویری که از درون تشکیلات به اشتراک می‌گذارند بر تفکیک کامل جنسیتی و حجاب اجباری در درون حصارهای اشرف 3 صحه می‌گذارند. اما تبعیض‌های جنسیتی در کیش شخصیتی مسعود و مریم به تفکیک و پوشش اجباری ختم نمی‌شود بلکه به سرکوب جنسیتی یا آنچنان که تشکیلات می‌گوید “نفی جنسیت” و نهایتا تجاوز جنسی می‌انجامد. از این موارد اخیر صد البته که تشکیلات سند و تصویری بیرون نمی‌دهد اما اعضای جدا شده از تشکیلات مکررا درباره آن شهادت داده‌اند.

رهبران سازمان فرقه گون مجاهدین خلق تا آنجا پیش رفته اند که حق حیات و ممات اعضا را هم در ید خود می بینند و بر اساس شواهد اعضای سابق این سازمان ، این موضوع بارها توسط سران فرقه مورد تاکید قرار گرفته است.

اعمال خشونت و القاء اعمال فرقه گرایانه سازمان مجاهدین خلق بر اعضای تحت نظرش تاثیر مخرب و مستقیمی بر عدم بهره مندی از شمار بسیاری از حقوق انسانی اعضای گرفتار به ویژه حق حیات، آزادی و مالکیت جسمانی و فکری آنها گذاشته است و متاسفانه این مهم از دید جهانیان تا به امروز عمداً یا سهواً پنهان مانده است.

فاطمه سادات طالقانی سه ساله

پدر و مادر شهید سه ساله قصه ما، فاطمه‌سادات طالقانی که در مهر سال ۱۳۵۷ به دنیا آمد، هر دو از مبارزان پیش از انقلاب و فعالان فرهنگی پس از پیروزی انقلاب اسلامی بودند. پدر فاطمه‌سادات در سال ۱۳۵۶ و زمانی که دانشجو بود، به جرم طرفداری از نهضت امام خمینی به زندان افتاد و حدود یک سال را در حبس گذراند. او و همسرش، هر دو معلم بودند و پیش از آغاز جنگ تحمیلی، برای کمک‌رسانی به مردم محروم خوزستان، با داشتن فرزندی خردسال، خودشان را به بندر ماهشهر رساندند و در هوای شرجی و گرم آن، دست به فعالیت‌های فرهنگی و آموزشی زدند.

نکته بسیار تامل برانگیز و قابل توجه هم اینکه، اگر پای صحبت های تک تک این بچه های بلوچ جداشده از سازمان بنشینید، همه با ترفند های گوناگون اعم از رفتن به اروپا، کار در یک شرکت خارجی با حقوق های دلاری بالا، ترانزیت به اروپا و … آدم ربایی شدند، همه بدون استثناءسازمان مجاهدین را از قبل نمی شناختند و هیچ آشنائی یا سمپاتی قبلی به این سازمان نداشتند، برای همین هم در بدو ورود حتی حاضر نمی شدند لباس نظامی بپوشند، چرا که از قبل کسی به آنان نگفته بود که شما به ارتشی برای جنگ با حکومت ایران برده می شوید!

مینا خیابانی و مهدی ابریشمچی

من مدتی تحت امر مینا خیابانی در اشرف بودم، که این همراهی مصادف بود با ورود اولین سری خانواده ها به اشرف، سال 1382 که خانواده ام از تبریز به اشرف آمدند و آنزمان اوائل ورود خانواده ها بود. در هتل ایران، مینا و یکی دیگر از زنان، شب بعد از شام به دیدار خانواده ام آمدند و نوار ویدیوئی خانوادگی ما که دم درب از آنها گرفته شده بود را برای من پخش کردند. حین پخش این ویدئو من بارها، در چشمان آنها حسرت زندگی در جامعه آزاد را می دیدم. مادرم وقتی سئوال کرد که چرا اینجا زنان ازدواج نمی کنند؟ مینا حسابی به لکنت زبان افتاد و جوابی قانع کننده برای مادرم نداشت.

در طول چهار دهه گذشته ساختار بشدت فرقه‌ای، مزدور و ریاکار تشکیلات مجاهدین خلق موفق شده است تا حد زیادی از جنایاتی که درون تشکیلاتش مرتکب شده است را از چشم جهانیان پنهان نگه دارد. در حالی که جنایاتی که این فرقه مخرب تنها علیه اعضای خود مرتکب شده است در مقایسه با گروه های تروریستی چون داعش اگر بیشتر نباشد، دست کم برابری می‌کند.

اعضای جدا شده از تشکیلات مجاهدین خلق مسعود رجوی را عامل اصلی تئوریزه کردن مجازات‌های شدید برای افرادی که خواهان جدا کردن مسیر زندگی خویش از مجاهدین خلق بودند، معرفی می‌کنند. بر اساس اسنادی که در نشریات مجاهدین خلق منتشر شده است این موضوع به روشنی قابل اثبات است.

در سال 73 یکی از زنان فرقه بنام (مرضیه . ق) که در حال حاضر زندگی آزادی را در بیرون از این سازمان انتخاب کرده، یک روز در محل استراحت مخصوص زنان یک ترانه از خانم مرضیه با این مضمون: الهی خیر نبیند آنکس که مرا از تو جدا کرد، در حال گوش کردن بوسیله ضبط صوت بود که به مهوش سپهری (نسرین) خبر میدن که این خانم دارد ترانه گوش می کند و شعر این ترانه به طلاق بر می گردد. مهوش سپهری هم بلافاصله به محل رفته و دستور کتک کاری را صادر نمود. این خانم تا چند هفته در اتاقی زندان بود و بعد از چند هفته که در محوطه ما او را دیدیم هنوز کبودی زیر چشمانش از بین نرفته بود .

هر جور حساب می کنم، این نمایش مسخره دمکراتیک بازی، اصلا به قیافه مریم رجوی، نمی خورد و متناسب با ماهیت او نیست. چرا که در مناسباتشان من سالها حضور داشتم و هرگز ندیدم که برای سایر اقلیت ها پشیزی ارزش قائل شوند، اما الان که مریم رجوی آلبانی نشین شده است و در باتلاق آلبانی فرو رفته است و مسعود رجوی را هم که مرحوم کرده است، حالا یادش افتاده که می تواند با جمهوری خواهها ائتلاف کند، این کلی گویی یک ژست سیاسی ابلهانه است که فقط برای فرار از بن بست توتالیتاریسم رجوی بیان شده است، اگر او راست می گوید اسامی فقط دو سه نفر را بیان کند که قبولشان دارد و البته که این دو سه نفر از اعضای اسیر و دربند فرقه رجوی نباشد.

کتاب شرح خاطرات خدابنده توسط محمد جعفربگلو جمع آوری و تدوین شده است.
جعفربگلو در گفتگو با خبرگزاری آنا، درباره ویژگی های کتاب خاطرات مسعود خدابنده می گوید: به نظر من، دو ویژگی مهم مسعود خدابنده در روایت خاطراتش، اول حافظه مثال‌زدنی و دوم قدرت تحلیل بالاست که همین دو عامل خاطرات او را خواندنی‌تر کرده است. به گفته جعفربگلو این کتاب در سه گفتار تنظیم شده است؛ گفتار اول، در بردارنده خاطرات مسعود خدابنده از سال‌های پیش از عضویت در سازمان است. گفتار دوم خاطرات راوی از سال‌های حضور در جمع مجاهدین خلق را دربرمی‌گیرد و گفتار سوم به روند جدایی خدابنده از سازمان اختصاص دارد.

بدون شک خلق‌ و خو و وضعیت روحی و اخلاقی رهبری یک جریان در شکل‌دادن و مسیر و تغییر مسیر آن جریان بسیار مهم است، امری که معمولاً در بررسی و تحلیل کمتر به آن می‌پردازند و بیشتر اوضاع اجتماعی، شرایط سیاسی و شرایط بین‌المللی زمان در نظر گرفته می‌شود. شخصی مثل مسعود رجوی بدون شک بعد از تغییر ایدئولوژی خونبار سازمان مجاهدین خلق بیشترین نقش را در تبدیل سازمان به فرقه و همچنین چرخش‌های تاریخی این گروه داشته و دارد.

کمبود شخصیتی مسعود رجوی و دلیل همه تناقضات فکری و تصمیم‌گیری را در سه هدف می‌توان خلاصه کرد:

کسب مشروعیت
تثبیت جایگاه
کسب قدرت

کمبود شخصیتی مسعود رجوی

انزوای سیاسی فرقه مخرب رجوی، از زمانی به وقوع پیوست که مسعود رجوی تصمیم گرفت هم پیمان صدام حسین در عراق شود. از آنروز به بعد همه از اطراف این سازمان پراکنده شدند و عطای وطن فروشی رجوی را به لقایش بخشیدند. خروج ذلیلانه رجوی ها در پاریس از صف ایرانیان، بار دیگر نشان داد که رهبران این فرقه وطن فروش آلبانی نشین، هیچ جایگاهی حتی بین ایرانیان خارج نشین معترض به حکومت ایران نیز ندارند.

کسی که سال های زیادی از عمر خود را بر اساس باورها و اعتقادات غلط سپری نموده و در این راه متحمل هزینه و مشقت فراوان شده، حتی اگر صدها دلیل روشن مبنی بر نادرست بودن اعتقادش برای او بیان کنید، به سختی قادر است از اعتقاد خود دست بکشد و قبول کند که تمام رنج ها و زحماتی که در سال های طلایی عمرش متحمل شده، بی دلیل بوده است. شما هر چه در کاری بیشتر هزینه دهید در ادامه آن کار راسخ تر می شوید و ایمانتان به آن کار محکم ‌تر می شود.

پروفسور دکتر سالی بریشا

سازمان مجاهدین خلق در فقدان هرگونه نظارت بر اعمالش در خاک آلبانی توانست اولیه ترین حقوق انسانی اعضای خود و خانواده های آنان را نقض نماید و مواردی از جمله حبس، شکنجه، خودکشی و حتی قتل در داخل اردوگاه گزارش شده که توسط پلیس پیگیری نگردیده است.

همچنین این سازمان در ارتکاب به اعمال مجرمانه از جمله قاچاق انسان و اسلحه و مواد مخدر و همچنین پولشویی و کلاهبرداری دست باز داشته است. این سازمان تحت حمایت سفارت آمریکا در تیرانا و عناصر فاسد در دستگاه امنیت و پلیس کشور توانسته است امنیت و منافع ملی آلبانی را که خواهان عضویت در اتحادیه اروپاست به خطر بیندازد.

این فریب‌کاری مجاهدین در کشاندن ایرانیان به میدان رپوبلیک البته به سرعت آشکار می‌شود و برخی تظاهر کنندگان فریب خورده با تشخیص هویت هواداران مجاهدین از پوشش ظاهری و نوع شعاردهی آن‌ها، نسبت به آن‌ها واکنش نشان می‌دهند، علیه سران مجاهدین شعار سر می‌دهند و نهایتا مراسم به اغتشاش کشیده می‌شود. داود باقروند ارشد عضو سابق فرقه رجوی در حساب کاربری فیس بوکش با انتشار فیلمی از واکنش تظاهرکنندگان به هواداران مجاهدین می‌نویسد:

“شعار مرگ بر ستمگر چه مسعود چه مریم

در هنگامه اعتراضات اخیر در ایران خوب است که مقامات دولت آلبانی برای یک بار به این پرسش پاسخ بدهند که چرا به ایرانیان و به طور خاص خانواده‌های اعضای مجاهدین خلق اجازه ورود به کشورشان را نمی‌دهند؟ مگر نه اینکه آن‌ها بر مبنای قواعد بشردوستانه مجاهدین خلق را در خاک کشور خود پناه داده‌اند، کدام قاعده حقوق بشری مادر و پدری را از دیار با فرزندش محروم می‌کند؟

نمونه سایبری دنیای برساخته رجوی‌ها با احتساب انواع حساب‌های فیکی که توسط اعضای کمپ اشرف سه ساخته شده است و افرادی که از سر کنجکاوی این صفحه‌ها را دنبال می‌کنند، نهایتا به 450 هزار نفر می‌رسد. البته در صورتی که امکان خریدن فالوور فیک را نادیده بگیریم چرا که در تحلیل وضعیت هر حساب کاربری شمار لایک ها (پسندها)، ریت‌ها (همرسانی دوباره) و کامنت‌ها (نظرات) رابطه قاعده‌مند و تعریف شده‌ای با تعداد دنبال کننده دارند که این موارد درباره صفحات مربوط به مجاهدین خلق و به طور خاص مریم رجوی به هیچ عنوان مطابق استانداردهای تخصصی نیست.

هر چند دعوای مریم قجر با پسر شاه مانند دعوای همان دو فرزند است که بر سر یک رویا بیش از چهل سال است که با هم دعوا دارند. اما سوال این است که این مردم که به قول مریم قجر آنچه نمی خواهند را می گویند، چرا یک بار هم که شده شعار حمایت از رجوی را نمی دهد و آنچه که او می خواهد را نمی گویند؟

با نگاه به این سیر درمی‌یابیم که سازمان در سال ۵۸ با شعارهای ایده‌آلیستی و رویایی مثل آزادی فلسطین، مبارزه با آمریکا، گسترش عدالت در کشور، شورایی کردن کشور و ملی کردن تمامی شرکت‌ها و مجموعه‌ها برای رسیدن به جامعه بی‌طبقه توحیدی ظاهر شد، اما از سال ۵۹ اهداف سازمان تنها به گرفتن قدرت کاهش یافت و تمام اهداف قبلی خود را فراموش کردند. از سال ۵۹ تاکنون مهم‌ترین و آخرین هدف اعلامی سازمان دستیابی به قدرت و سرنگونی جمهوری اسلامی ایران است.

به مناسبت روز بزرگداشت کورش کبیر عضو جدا شده از مجاهدین خلق داود باقروند ارشد در صفحه فیس بوک خود خاطره‌ای را از قربانعلی حسین نژاد عضو سابق دیگری از فرقه رجوی نقل کرده است:

سال ۷۷ در عراق زمان صدام خانم مرضیه در جشنواره هنری سالانه بین المللی بابل که در روی ویرانه های کاخ بخت النصر پادشاه بابل برگزار می شد شرکت کرد. سازمان مجاهدین همه ما سه هزار اعضایش را از قرارگاه اشرف همراه خانم مرضیه آنجا برد؛ جایی که کورش تصرفش کرد و زندانیان یهودی آنجا را آزاد کرد. خود خانم مرضیه خیلی مایل بود که همین ترانه قدیمی کورش را آنجا بخواند ولی به علت اینکه صدام و حزب بعث بدشان می‌آمد و ضد حمله کورش به آنجا بودند مجاهدین نگذاشتند مرحومه خانم مرضیه این ترانه را بخواند. فقط چند ترانه عاشقانه اجرا کرد. بالای کاخ با خط درشت سراسری به عربی نوشته بودند از بخت النصر تا صدام حسین بابل همیشه می درخشد!….

این حقوق بشر که مسعود رجوی از آن دم می زند، کجاست؟ ما دقیقا کجای این حقوق بشر قرار داریم؟ اگر طبق ادعای آقای مسعود رجوی ، حق شورش و قیام در اعلامیه جهانی حقوق بشر تصریح شده است، آیا این آقای رهبر! 30 ماده اصلی حقوق بشر را نخوانده است؟ آیا در این کره خاکی ، یک نفر پیدا نمی شود که از این آقا! بپرسد که آیا خودت هم در مورد اعضای دست بسته سازمان ، به مفاد این اعلامیه جهانی ، پایبند بوده ای ؟ چه کسی پاسخگوی دهها سال اسارت تک تک ما جداشدگان ، در زیر چکمه های استبدادی مسعود رجوی است ؟

امیر یغمائی

در خصوص مجاهدین خلق، خاطراتی نیز از بیرون این سازمان در دسترس است. کودکان و نوجوانانی که قربانی حملات تروریستی مجاهدین خلق بودند. زهرا نوربخش هنوز اثر سوختگی ناشی از حمله عوامل مجاهدین خلق به اتوبوس شهری و به آتش کشیدن آن را بر چهره دارد. در آن زمان زهرا سه ساله و خواهرش لیلا تنها دو سال داشت که در مقابل چشمان زهرا سوخت. زهرا سال‌های نوجوانی را به دنبال احقاق حق خود در رفت و آمد به نهاد‌های بین المللی و نامه نگاری به آن‌ها گذراند.

مسعود و مریم رجوی بارها در تشکیلات مجاهدین خلق اعلام کرده اند که “زن سمبل فساد و تباهی برای مرد است”، “زندگی سمبل پوچی و انحطاط است و برای یک مبارز معنا و مفهومی ندارد”، “آزادی برای مجاهد خلق مترادف با ولنگاری و ولگردی است”.

مسعود رجوی معتقد است که: “عمر یک چریک مجاهد خلق حداکثر شش ماه است” و اگر کسی بیشتر از شش ماه دوام آورد صرفا خواست خدا بوده است. البته در برخی نشست های درونی سازمان به این موضوع هم با دیده شک و تردید نگاه می شود زیرا معتقد هستند که فرد باید در شش ماه جانش را به رهبری سازمان داده باشد و اگر این مهم انجام نشده قصور از طرف فرد بوده و در آنجایی که باید خودش را فدا میکرده اینکار را نکرده است.

اما مریم رجوی که روزی شوهر گور به گور شده اش، اگر می خواست حرفی بزند کلمه “خلق” لق لق زبانش بود و حتی شروع صحبتش با عبارت “به نام خدا و بنام خلق قهرمان” بود، نه تنها درباره این جنایت فجیع علیه خلق ایران، اطلاعیه ای صادر نکرد بلکه حتی اجازه نداد تا به اسم شورا هم اطلاعیه ای صادر شود. این در حالی است که او برای کوچکترین موضوعات که بر علیه ایران باشد، به اسم شورا اطلاعیه ای داده و بلافاصله موضع گیری می کند.

شعار زندگی !

آیا این شعار در مناسبات رجوی جایگاهی دارد! اگر جایگاهی دارد بفرمایید یک نمونه اش را نام ببرید. باور کنید از اساس زندگی در درون تشکیلات نه پایه ای دارد و نه زمینه ای برای زندگی، چرا که رجوی از ریشه زندگی را در داخل تشکیلات نابود کرده است، امید به زندگی را به بهانه انقلاب درونی و طلاق از بین برد، مریم قجر به زنان تشکیلات صراحتا می گوید باید زیر آفتاب کار کنید تا صورتتان آفتابزده شود و از حالت زنانه خارج شوید. ناگفته نماند زنان در درون تشکیلات حق ندارند از لوازم آرایش و عطر و ادکلن استفاده کنند.