بشارت رهایی

در حین جنگ، یکی از فرماندهان [مجاهدین خلق]، به نام رضا کرمعلی… پس از صدور دستور تیراندازی به سوی خانه اکراد در شهر”طوز”، توسط مدافعین کرد کشته شد؛ و بعد جسد او را به عنوان شهید در پادگان اشرف به خاک سپردند. علاوه بر رضا کرمعلی، ده‌ها نفر از اعضا نیز که بعضاً مخالف جنگ با کردها بودند امّا به علت اطلاعات غلطی که مجاهدین خلق به آنها داده بودند فکر می‌کردند که با [مأموران] رژیم که لباس کُردی به تن کرده‌اند می‌جنگندـ ناخواسته در مناطق کردنشین کشته شدند.

یاد روزی افتادم که بعد از سرنگونی صدام حسین و بعد از تسلیم شدن سازمان مجاهدین تحویل دادن زرهی و سلاح به ارتش آمریکا در حین بر گشتن از قرارگاه علوی به اشرف یک از کنار روستایی داشتیم رد می‌شدیم متوجه شدیم که یکی از چرخ‌های خودرو ما پنچر است. برای پنچر گیری مجبور شدیم توقف کنیم چرخ زاپاس داشتیم اما یک آقایی که اهل همان روستا بود و دست یک بچه کوچک قشنگی گرفته بود به سمت ما آمد و با ما احوالپرسی کرد.

آنقدر خسته بودیم که چند نفر از ما گفتیم به مراسم سال تحویل نمی آییم و می خواهیم استراحت کنیم. اما از آنجا که در فرقه منحوس رجوی شرکت در مراسم سال تحویل نه برای شادی و جشنی که در خانواده و جامعه مرسوم است بلکه برای بهره برداری تبلیغاتی بود، و در ضمن سیاهی لشکر هم می خواستند و یکی از اهداف شان این بود که نیرویی در حد سه تا چهار هزار نفر را به اندازه چند ده هزار نفر جا بزنند، به ما اجازه ندادندکه استراحت کنیم و مجبور شدیم در برنامه شرکت کنیم

ما خانواده ها به کرات برای ملاقات عزیزان خود به مقرهای فرزندان مان مراجعه نموده و از کم و کیف قضیه و وضع زندگی ساکنین این کمپ ها مطلعیم و در برابر ادعا هم نداریم که در کشور گل و بلبل زندگی میکنیم و مشکلاتی نداریم.

اما میتوانیم مسافرت کنیم، در بیرون از خانه قدم زده و اختیار خواب و خوراک مان را داریم و کسی قادر به قطع تماس تلفنی ما با دیگران نیست و…

چند خط گزارش نوشتم و به مسئولم دادم .در گزارش نوشتم که دیگر خسته شده ام. درخواست کردم مرا به ترکیه بازگردانند. وقتی گزارشم را به مسئولم دادم با خودم گفتم با درخواستم موافقت می کنند و مرا به ترکیه می فرستند. خبر نداشتم چه چیزی در انتظار من است. حدود دو روزی گذشت تا این که مسئولم مرا صدا کرد و گفت امشب ساعت 9 اتاق خواهر سودابه باش باهات کار دارد.

در ادامه علی‌نیا منتقد کتاب، از سوژه داستان پرسید و علت انتخاب آن .نویسنده در پاسخ به این سوال گفت که ابهامات و سوالات زیادی در این مورد در میان نسل جوان وجود دارد بخصوص اتفاقات دهه شصت و نقش گروه مجاهدین خلق،با اینکه این گروه بعنوان گروه تروریستی در جهان شناخته می شود اماز باز نوجوانانی هستند که هنوز بی خبر از جنایات این سازمان هستند.او علت دیگر انتخاب این موضوع را نبود کتاب داستانی با موضوع مجاهدین خلق در بازار نشر دانست.

علی مرادی رییس انجمن نجات استان سمنان نیز با اشاره به برگزاری نشست‌هایی با قشرهای مختلف از سوی این انجمن در سمنان، همکاری بیش از پیش رسانه‌ها برای افشای چهره واقعی گروه مجاهدین خلق و تبیین فسادها و خرابکاری‌های این فرقه را خواستار شد.

همچنین ثریا عبداللهی مادر یکی از افرادی که سازمان مجاهدین خلق (فرقه رجوی) آنها را ربوده و فیلم “سرهنگ ثریا” براساس زندگی او ساخته شده است در این نشست گفت: رجوی از عشق، محبت و عاطفه هراس دارد و بر این پایه اجازه نداد مادرانی که برای دیدار فرزندانشان در عراق حضور یافته بودند با آنان ملاقات کنند.

فرق دیدگاه را بنگرید. کسانی که زمانی را در زندان گذرانده بودند مثلا ده سال و بعد آزاد شده و مجددا به مناسبات سازمان بازگشته بودند توسط همرزمانشان ” قهرمان ” خطاب شده و قابل احترام بودند ولی در ذهن رهبری فرقه دقیقا عکس این بود! او معتقد بود که زندانی سیاسی آزاد شده خیانت کرده که زنده مانده است وگرنه مجازات کسی که علیه حکومت ایران اقدام کرده فقط اعدام است و نه چیز دیگر !

در پی ناآرامی های اخیر در ایران فرقه رجوی برخی اسیران بلوچ خود را وادار به تماس با خانواده هایشان کرده تا ضمن تخلیه تلفنی و کسب اطلاعات، با القاء و تحریک خانواده ها، آن ها را به جاسوسی و اقدامات خیانتکارانه و اظهار ادعاهای تجزیه طلبانه سوق دهند.
تعدادی از خانواده های هوشیار و غیرتمند بلوچ بیانیه ای در این خصوص صادر نموده و از انجمن نجات خواستند تا نسبت به نشر آن و رساندن این پیام به سرکردگان فرقه رجوی اقدام نماید.

در رابطه با فعالیتهای سیاسی و تبلیغاتی ضد رجوی در اروپا و امریکا، او همواره به همه آنها فحاشی میکرد و میگفت از رژیم پول میگیرند و لجن پراکنی میکنند! اما زیاد برایش مهم نبود و همیشه میگفت می آیند یک تلنگری میزنند و میروند و شجاعت رو در رو شدن با هواداران و سمپات های ما را ندارند و اصلا قابل بحث نیستند .

مریم ادعا دارد که لازمه دموکراسی اعاده حقوق سرکوب‌شدگان و درخط مقدم، آزادی‌ها و حقوق زنان ایران است که هیچگونه التزام عملی به این امر نشان نداده و صدها زن عضو تشکیلات را وادار کرده که از همسران خود طلاق بگیرند و به عقد نامشروع رجوی در بیآیند و این چیزی جز نقض خشن حقوق زنان نیست!

چند واقعیت در خصوص آلبانی قابل توجه است:

– حضور و فعالیت سیاسی و تروریستی مجاهدین خلق از پایگاه امن آلبانی علیه ایران موجب مشکلاتی شد که فراتر از توان این کشور بود.
– ناتو و غرب آنطور که انتظار می رفت از آلبانی در برابر ایران حمایت به عمل نیاوردند که دلایل خاص خودشان را داشتند.
– آلبانی در ورود به اتحادیه اروپا به دلیل فساد دستگاه قضایی و اجرایی و امنیتی تاکنون ناکام مانده است.
– تضادهای داخلی و اعتراضات عمومی در آلبانی علیه فقر و فساد به چالش جدی برای دولت ادی راما بدل شده است.
– عملا سفارت آمریکا در تیرانا موجب لغو برنامه مجاهدین خلق در تابستان گذشته شد و وزارت خارجه آمریکا اعلام داشت که مجاهدین خلق را نماینده مردم ایران نمی داند.
– این مسائل آلبانی را هر چه بیشتر به سعودی و اسرائیل که درک درستی از شرایط و مسائل خاورمیانه نداشته و فقط به دشمنی بی منطق با ایران فکر می کنند نزدیک و از اروپا و دموکرات های آمریکا دور کرده است.
– نهایتا “مجاهدین خلق” که به شکل فعلی (یعنی استقرار در یک مقر بسته و دورافتاده با اختیارات فراقانونی) به آلبانی تحمیل شد حالا خود به مشکلی افزون بر مشکلات دیگر تبدیل شده است.

کنایه آمیزترین بخش ادعاهای مریم رجوی به مناسبت روز جهانی زن هنگامی است که او از ندا و صدیقه و مرضیه ای صحبت می‌کند که برای اعتراض به دستگیری او توسط پلیس فرانسه –به اتهام تروریسم و پول شویی—خود را به آتش کشیدند. ندا حسنی و صدیقه حسینی جان خود را برای شخص مریم رجوی دادند.

زنان قربانی سازمان مجاهدین خلق

آیا به یک خانواده که سال ها در مقابل پادگان اشرف و در گرما و سرما هفته ها و ماهها التماس کرده و ضجه و شیون کردند که ما را برای چند ساعت به دیدن عزیزانمان ببرید گوش کردید؟

آیا به دهها عضو که به بیماری های مختلف دچار شدند و در بستر مرگ آرزوی دیدار با خانواده هایشان برای آخرین بار را داشتند اعتنا کردید؟

آنچه در قاموس مجاهدین خلق بی معنی است جریان سیال زندگی است که افراد را با چالش‌های تغییر مواجه می‌کند. به عبارت بهتر، در ساختار فرقه‌ای مجاهدین خلق، رفتارها و باور‌ها هرگز نباید دچار تغییر شود. افراد همواره باید پایبند به ایدئولوژی تشکیلات باشند و از قوانین و مقررات سختگیرانه فرقه پیروی کنند. این تعصب ورزی همراه با خشونت فرقه‌ای تاثیری به غایت منفی بر تجربه زیسته زن مجاهد می‌گذارد.

جداشدگان سازمان؛ شاهدان عملیات

افراد بسیاری از جداشدگان سازمان، روایت‌هایی از این عملیات بیان کرده‌اند. حتی تعدادی از افراد سازمان به‌دلیل حمله به کردهای عراق از سازمان جدا شدند، البته اینان افرادی بودند که از تصفیه سازمان در امان ماندند. شکرالله گرگی‌زاده از اعضای جداشده سازمان در این رابطه می‌گوید: “من خودم از ترس این که بلایی سرم بیاورند و یا مرا بدهند به اطلاعات مخابرات عراق، چیزی نمی‌گفتم.”

ادی راما برای نیویورک تایمز: ما از ایالات متحده برای حملات سایبری انتظار بیشتری داریم. ما سازمان مجاهدین خلق را از انجام فعالیت های برجسته منع کرده ایم.
https://newsbomb.al/edi-rama-per-nju-jork-times-presim-me-shume-nga-shba-per-sulmet-kibernetike-kemi-ndaluar-mek-te-beje-aktivitete-me-profil-te-larte/
***
این مقاله همچنین در نشریه تیرانا نیوز نیز به صورت کامل البته با عنوان دیگری درج شده است.

انعکاس مقاله نیویورک تایمز در رسانه های آلبانی

حمله چماقداران بنی صدر و مسعود رجوی به مردم

در این روز و در ادامه دشمنی‌های بنی‌صدر و گروه تروریستی مجاهدین خلق با طرفداران آیت الله خمینی و جمهوری اسلامی، در مراسمی که به مناسبت سالروز درگذشت دکتر محمد مصدق در دانشگاه تهران برگزار شده بود، بنی‌‏صدر در سخنرانی خود، به شخصیت‌‏های انقلاب و نهادهای انقلابی توهین کرد و در راستای اهداف استکبار جهانی سخن راند

دادگاه قانون اساسی بلژیک روز جمعه با صدور یک رای جدید معاهده مبادله زندانیان میان ایران و بروکسل را قانونی اعلام کرده است. بعد از چندین ماه که فرقه رجوی تمام تلاش و قدرتش را با تجمع و تظاهرات تعداد انگشت شمار هوادارانش در مقابل پارلمان و نخست وزیری بلژیک در بروکسل بکار گرفت و تمام سعی خود را به نمایش گذاشت تا بتواند دولت و پارلمان بلژیک را از تبادل زندانیان بین ایران و بلژیک منصرف کند،

در بخشی از این برنامه تفریحی اعضای بازگشتی ضمن بیان خاطرات گذشته اسارت خود در فرقه رجوی آرزو کردند که ای کاش دوستان اسیرشان هم در این لحظه در کنارشان بودند . همچنین اعضای بازگشتی در قسمتی دیگری از این برنامه جلسات سرکوب گرانه فرقه موسوم به “عملیات جاری” را در قالب یک نمایش به تمسخر گرفتند.

در بخشی از این برنامه تفریحی اعضای بازگشتی ضمن بیان خاطرات گذشته اسارت خود در فرقه رجوی آرزو کردند که ای کاش دوستان اسیرشان هم در این لحظه در کنارشان بودند . همچنین اعضای بازگشتی در قسمتی دیگری از این برنامه جلسات سرکوب گرانه فرقه موسوم به “عملیات جاری” را در قالب یک نمایش به تمسخر گرفتند.

بعد هم که اشرف جمع شد و فرقه به کمپ لیبرتی منتقل گردید نیز همین روش تکرار و رجوی ها به اعضای گرفتار اجازه ملاقات با خانواده های شان که برای دیدار فرزندان خود به درب لیبرتی مراجعه می کردند را ندادند. حتی اکنون که چند سال از حضور فرقه در آلبانی می گذرد خانواده ها اجازه ملاقات با فرزندان شان که در فرقه گرفتار هستند را ندارند.

کنایه آمیز است چون مجاهدین خلق ادعا می‌کنند که بزرگترین، مردمی‌ترین و دمکراتیک‌ترین گروه اپوزیسیون ایرانی هستند. عدم وجود حتی یک عضو مرتبط با مجاهدین در کل سیستم خدمات فدرال نمی‌تواند به سادگی یک ناهنجاری آماری باشد، بلکه نشان می‌دهد که این گروه خیلی کمتر از آنچه ادعا می‌کند، هوادار دارد و یا موانع دیگری برای ورود اعضایش به خدمات فدرال وجود دارد.

از ابتدای پیروزی انقلاب در سال 1357 مسعود رجوی با رویکرد به زعم خودش ایدئولوژی توحیدی! برای صیانت از حقوق عامه مردم ایران پا برعرصه سیاست گذاشت ولی طولی نکشید که ماهیت دوگانه و شاید هم چندگانه وی بر ملا شد و صحنه اجتماعی ایران را نه بخاطر حق مردم بلکه بخاطر حفظ قدرت به خاک و خون کشید.

روزهای سختی را در پادگان اشرف پشت سر می گذاشتم. روزهای تکراری و کارهای تکراری. امکانات رفاهی وجود نداشت. مثل برده از من و امثال من کار می کشیدند. شبها موقع استراحت وقتی سرم را روی بالشت می گذاشتم تمام بدنم درد می کرد اما از شدت خستگی خوابم می برد.

نیویورک‌تایمز حملۀ مزبور را، که ادی راما، نخست وزیر آلبانی، از آن با عنوان “تجاوز به حق حاکمیت آلبانی” یاد کرده است، نتیجه میزبانی این کشور از”گروه مرموز سازمان مجاهدین خلق” در خاک خود توصیف کرده است.

نگارنده یادداشتِ نیویورک‌تایمز همچنین از سیاست‌های مداخله‌جویانه واشنگتن در قبال ایران، به‌ویژه حمایت همه‌جانبه جنگ‌طلبان جمهوری‌خواه بدنه حاکمیت آمریکا از گروه منفور مجاهدین خلق، به‌عنوان دیگر عامل دخیل در بروز این حمله یاد کرده است.

درد جانکاه این است که رجوی در باطن خود هرگز دلش به حال فرزندان اسیر خانواده های دردمند که در دست این فرقه نمی سوزد و آنان را صرفا بعنوان یک گروگان بخاطر برملا نشدن کثافت کاریهای سالیان عمرش در اسارت نگه داشته است. اما پس از مرگ شان در اوج ریاکاری، آنان را “مجاهد” نامیده و سعی می کند از مرگ آنان نیز به نفع فرقه بهره برداری سیاسی کند و این در دنیا بی سابقه است.

زندگی ما در فرقه رجوی دقیقاً به همین صورت بود. خوابگاه ها تماما جمعی بود و در خیلی موارد و برای مثال وقتی در محور هفت بودیم آسایشگاه های ما سالن های بزرگی بود که در آن چند ده نفر با هم در یکجا می خوابیدیم.

در هنگام خواب برای کنترل نفرات و جلوگیری از فرار، چراغ ها مستمر روشن بود و هرچه خوابگاه بزرگتر بود تعداد چراغ های روشن در ساعت خاموشی نیز بیشتر می شد و موجب آزار بیشتر و بدخوابی بیشتر می گردید.

آقای گل ریزان چه صحبتی با سازمانهای حقوق بشری دارید؟
– شما در جریان هستید چندین بار با سازمانهای حقوق بشری نامه نگاری کردم. اگر صدای من به گوششان می رسد که از آنها گله دارم. مگر گناه من چیست که چشمانشان را بر روی این ظلمی که به من می شود، بسته اند. چرا نمی روند ببینند فرقه رجوی پسر مرا در یک کمپ زندانی کرده و به او اجازه نمی دهند با خانواده خود تماس بگیرد.

سازمان مجاهدین در اخبار و رسانه ها مدعی شده بود که اعضای انجمن آسیلا مواد مخدر خرید و فروش میکنند و شخصی به نام موسی جابری فر از اعضای انجمن آسیلا در حمل مواد مخدر دستگیر شده است!!!!

سازمان مجاهدین به خاطر ضدیت با انجمن آسیلا عجولانه این خبر را با کمی روغن داغ به خورد اعضای ناراضی خودش داد.
آقای موسی جابری فر روز چهارشنبه از طرف دادستان دادگاه شهر دورس تبرئه شد و الان در جمع انجمن آسیلا هستند.