برخلاف ادعاهای رهبران گروه تروریستی مجاهدین در باره این که دولت ایران و عراق خواهان نابود کردن آنها هستند، هم دولت عراق با دادن اختیارات کامل به نماینده سازمان ملل برای انتقال آنان از عراق به سایر کشورها و هم دولت ایران بنا به مواضعی که خود مجاهدین آن را برجسته کردند، (از جمله مصاحبه اخیر آقای داناییفر با تلویزیون ایران) تلاش دارند تا هرچه زودتر آنها از خاک عراق خارج شوند.
در این باره آقای داناییفر سفیر ایران در عراق در یک مصاحبه تلویزیونی در پاسخ به سوالی در باره سرنوشت ساکنان کمپ لیبرتی واینکه در چه کشوری مستقر خواهند شد، گفت: "جلسهای با آقای کوبلر نماینده سازمان ملل که مسئول این پرونده در بغداد است داشتم بحثهای مفصلی در این زمینه داشتیم و توقعات ما در این جلسه مطرح شد، مشکل اصلی در اینجاست که اکثر کشورهای دنیا با شناختی که از اینها دارند و شناخت تروریستی و اعمال جنایتکارانه که از اینها دارند پذیرای اینها نیستند، اما تعدادی از کشورها در حال حاضر، اعلام کردند که گروهی از اینها را میپذیریم که در مسیر تکمیل پرونده برای انتقال اینها به بعضی از کشورهای اروپایی است."
در واکنش به این دیدار بقایای رجوی با سیاههای بلند و بالا از اتهامات به سراغ کوبلر رفته و به بهانه دیدار وی با داناییفر، دولت عراق را متهم به رله کننده سیاست ایران و به دنبال " تحمل ناپذیر کردن شرایط زندگی " و کوبلر را تسهیل کننده این سیاست خوانده است. در حالی که همانگونه که مشاهده میشود سفیر ایران به صراحت در باره " مشکل انتقال " این افراد صحبت میکند که نشانگر آن است که خواستار خروج این عده از عراق می باشد و بنابه دیدگاه مجاهدین، به تبع سیاست دولت عراق و شخص کوبلر تلاش در راستای خارج نمودن اعضای این گروه از این کشور معنا پیدا میکند، امری که بایستی دید چرا خوشایند رهبری گروه تروریستی مجاهدین نیست؟!
علاوه بر این، در مجموع واکنش مجاهدین نسبت به دیدار آقای مارتین کوبلر با سفیر ایران در عراق، دو موضع گیری دیگر نماینده این گروه در همین بیانیه نشان می دهد که تمایل گردانندگان باندرجوی این است که ساکنان کمپ لیبرتی همچنان در عراق بمانند و در کشورهای اروپایی مستقر نشوند!
یکی این که موضوع اصلی جدال با کوبلر را چانه زنی بر سر اموال و دارایی های قرار داده است که مدعی است با پول خود خریداری کرده است و باید به آنها برسد، جالب این که حتی ساختمانهای این اردوگاه نیزبه موضوع این چانه زنی تبدیل شده است که بیانگر نیاز شدید مالی بقایای رجوی به پول است، واضح است که اگر آقای کوبلر بر خلاف مستندات موجود که نشانگر تغذیه مالی مجاهدین توسط صدام و به طریق اولی از جیب مردم عراق است، در جهت فروش این اموال و رساندن پولش به بقایای رجوی قدم بردارد، هیچیک از این اتهامات متوجه ایشان نخواهد شد!
اینکه این اموال چگونه و از چه طریقی به دست مجاهدین رسیده است و چه سرنوشتی باید داشته باشد، موضوع دیگری است، اما این که چه ربطی به سرنوشت اعضای ساکن در لیبرتی و ملاقات کوبلر و دانایی فر در باره سرنوشت آنها دارد، مشخص نیست و هیچ اظهار علاقه ای به ادامه مذاکرات در باره انتقال این افراد به خارج از عراق ندارد.
دیگر این که در پایان ادعاهای مطول در باره اموال، درآخر فقط به این پیشنهاد تکراری بسنده می کند که کمپ لیبرتی بایستی به عنوان یک کمپ پناهندگی مورد شناسایی قرار گیرد، که ارائه این پیشنهاد نیز به منزله تلاش برای اقامت طولانی بقایای گروه در عراق است.
این وضعیت نشان می دهد که رهبری مجاهدین پس از طولانی نمودن پروسه خروج از اردوگاه اشرف، مشخصاً به دنبال جلوگیری از اعزام و انتقال باقیماندگان در عراق است که قبل از هر چیز مربوط به نگرانی رجوی از فروپاشی تشکیلاتی و رسیدن پای نیروها به اروپا دانست که هر یک میتوانند مسائل فراوانی را برای این گروه به وجود آورند.
بخشی دیگر نیز به سیاست جازدن این گروه به عنوان آلترناتیو جمهوری اسلامی برمیگردد که به زعم باندرجوی وابستگی زیادی به نگه داشتن این افراد در عراق و داشتن یک تشکیلات شبه نظامی برمیگردد. البته پیشنهاد ایجاد یک کمپ پناهندگی به برنامه هایی که این گروه علیه دولت عراق دارد نیز مرتبط می شود که درجای خود قابل پرداختن است.
......................
۱۳۹۱/۷/۲۷