بشارت رهایی

آقای رجوی! شما مسوول مرگ خاموش اعتصابیون در لیبرتی هستید

براستی کدام عقل سلیم می پذیرد شما صد مجاهد را قربانی نجات هفت نفر کنید؟

با نگاهی به تحلیل ها، گفته ها و ادعاهای شما در سال های اخیر این پرسش پیش می آید که شما چگونه اینهمه تناقض را با خود حمل می کنید. چرا بر ادعای خود درگذشته مبنی بر مخیر کردن افراد به ترک عراق متعهد نماندید. مگر مبارزه یک انتخاب نیست. چرا در نشست های “حوض” در سال هفتاد و چهار به مجاهدین اخطار دادید که خروج از سازمان ممنوع است. این چگونه ادبیاتی ست که شما باب کردید; “مجاهد اقساطی و مدت دار با اتمام تاریخ مصرف نداریم”. مگر آنها کالا هستند، مگر شما مالک جان دیگران هستید. نکند واقعن باورتان شده خدایگان هستید. حتا افراد را تهدید کردید در صورتی که بخواهند از سازمان جدا شوند به جرم این تقاضا باید ۲ سال سلول انفرادی در خروجی اشرف و همچنین به دلیل ورود غیرقانونی به عراق ۸ سال نیز زندان ابوغریب را ناگزیر باید تحمل کنند. شما اشرف را “مثلث برمودا” می خواندید. چرا؟ چرا سر میله های سیم خاردار در “اشرف” رو به داخل بود، مانند زندانها! شما در پی دفاع از قرارگاه “اشرف” نبودید، هراس شما از گریز افراد درون “اشرف” بود. شما برای مجبور کردن افراد به ماندن، با دولت عراق نیز به توافق رسیده بودید. چرا آنان که دیگر مایل به ماندن با شما نبودند به رژیم ایران تحویل می دادید؟ در مقطعی هم برای اجتناب از انحلال “اشرف”، در کمال بی خردی، حتا خودکشی جمعی را توصیه کرده و از سر بی دانشی توجیه ایدئولوژیک نیز کرده بودید. آیا نمی توان اعتصاب حاضر را ادامه ی رویه ی نابخردانه ی خودکشی جمعی دانست. اینها بخشی از پرسش هایی است که در برابر شماست و موظفید و باید به آن پاسخ دهید. تاریخ هرگز نه فراموش خواهد کرد و نه خواهد بخشید. اینها اعمالی است که هر کس به جرم ارتکاب آن محاکمه می شود، چرا شما مستثنا باشید.

سه دهه است که هر سال را سال سرنگونی اعلام می کنید از این حماقت دست بردارید، وقتی این همه اشتباهات جدید وجود دارد که می‌توان مرتکب شد، چرا باید همان قدیمی‌ها را تکرار کنید. پس از خلع سلاح و تخلیه ی “اشرف” با معضل لیبرتی مواجه شدید. قبول کنید شرایط جدید، استراتژی های نو طلب می کند. “اشرف” برچیده شد با بهای گزاف از دست رفتن جان های دهها انسان و سال هاست شاهد این چرخه ی بیهوده و بی حاصل هستیم، چرا؟ بپذیرید که توان و صلاحیت رهبری را ندارید، از این خودخواهی و قدرت طلبی ابلهانه دست بردارید. تا همین جا هم شما اشتباهات فاجعه باری مرتکب شده اید.

امروز “کانون استراتژیک نبرد”! برچیده شده است. چرا در پی نجات جان بازماندگان نیستید؟ آیا واقعن معتقدید ماندگاری افراد در عراق به سرنگونی رژیم کمک می کند. پس از سه دهه باید این را دیگر متوجه شده باشید، شما فقط مانع مبارزه شده و همچون سد عمل کرده اید. ارتش آزادیبخشی که قرار بود مردم را نجات دهد، خود امکانات، وقت و نیروی عظیمی راپیوسته طلب کرده تا آن را از این بن بست مرگ آفرین برهانند. شما هنگام ورود به عراق می گفتید اگر بخواهیم طولانی مدت در عراق بمانیم نابود خواهیم شد. چرا ماندید و بر چنان ماندن پرهزینه و بی حاصل لجاجت کردید. اما… نه! شما بر ماندن باور نداشتید وگرنه خود بدون “اشرف نشانان” به ساحل امن عزیمت نمی کردید. حقیقت این است که شما آنها را تنها گذاشتید. آنچه شما در کارنامه ی شرم آور خود دارید، شارلاتانیزم نامیده می شود. تا لحظه ای که نیروهای فرانسوی مریم رجوی را دستگیر نکرده بودند، چنین وانمود کردید که در کنار آنها هستید. آیا این تا چه اندازه صادقانه بود؟

نیروهای فرسوده و بدون سلاح و بدون هیچ انسجام سیاسی و نظامی که به عنوان پناهنده در زندان لیبرتی بسر می برند چگونه می خواهند رژیم را سرنگون کنند و با این وصف که متاسفانه عین واقعیت است، اساسن چه اصراری بر حضور آنان در عراق داشته و همچنان دارید؟ ارتشی بی سلاح و بی فرمانده و التزام کتبی فرد فرد آنان به پرهیز از مبارزه ی مسلحانه و البته هر نوع خشونت! در عمل چه کاری از آن برمی آید. نیرویی فرسوده و ناتوان که حتا قادر به حفاظت خود نیست نه تنها نمی تواند رژیم را سرنگون کند، بلکه باید هر چه سریعتر راه نجاتی برایش تدبیر کرد. در حالی که اندک امکان و چشم اندازی برای بازگشت به “اشرف” نیست این اصرار واقعن به چه منظور است. چرا به دنبال راهکار جدی و جدید مبتنی بر واقعیات نیستید؟ چرا امکانات مالی و تبلیغی سازمان را به بازگشت لیبرتی به “اشرف” هدر می دهید.

مگر نه آنکه اصل بر تحلیل مشخص از شرایط مشخص است، به نظر می رسد شما درک و شناخت درستی از شرایط هیچگاه نداشته اید. در شرایط جدید، عراق از وجود مجاهدین مستقر در عراق به عنوان برگ برنده و کسب امتیاز در مذاکرات و یا تنظیم هر نوع رابطه با رژیم جمهوری اسلامی بهره مند می شود. چطور این را متوجه نیستید و یا هستید و به روی مبارک خود نمی آورید؟ شما در غیبت امام زمانی خود از تمامی مختصات و پارامترهای زمان دور افتاده اید. مضحکه ی خاص و عام شده اید. چرا به خودتان نمی آیید. بیمارگونه دچار توهم اید. در حال حاضر، امام زمانی با قدمتی معتبرتر از شما قادر نیست از چاه برون آید و گره از مشکل خویش گشاید. شما دیگر در کدام چاه فروشده اید؟ هیچ میدانید دیگر کم کم شما را امام علیه السلام و حضرت صلوات الله لقب داده اند (البته به طنز) …. پس ظهور کنید!

عصر معجزات غیرعلمی گذشته. ما در عصر دیگری زندگی می کنیم، عصر تکنولوژی های شگفت انگیز و نه عصر رسولان بی خرد و بی مایه، عصر سمبل های بی زمانی شاید و نه امام زمانی، بی تردید. شما فاقد توانایی لازم در شناخت شرایط و تحلیل وضع موجود هستید. در شگفت ام… یعنی یک نفر هم از نزدیکان شما نیست که از این بلاهت شما را برهاند.

مریم رجوی در یک سخنرانی در روز شنبه ١٩ اکتبر در پاریس گفت: هم چنان که پیش از این گفته‌ام، هدف واقعی رژیم، این نیست که مجاهدین، لیبرتی یا عراق را ترک کنند؛ هدف این رژیم، تسلیم یا نابودی فیزیکی مجاهدین است.” !! سوال این است؛ با علم و اعتراف به این حقیقت چرا پس بر ماندن اصرار دارید؟ و هیچ اقدام جدی در جهت آن انجام نداده و نمی دهید.

ادعا کرده اید مدارک قابل ارائه در دادگاه های بین المللی دارید مبنی بر اینکه گروگانها در بغداد به دست دولت مالکی اسیر بوده و در معرض استرداد به ایران هستند. اگر اینچنین است چرا از طرح دعوی حقوقی با استناد به مدارک مذکور تاکنون خودداری کرده اید؟ آیا عدم اقدام جدی از طرف شما برای جان هفت مجاهد جای سوال، ابهام و شبهه برجای نمی گذارد.

اگر چنین است که دولت های غربی در پذیرش ساکنان لیبرتی اهمال می کنند به جای پرداخت بودجه ای هنگفت برای پخش یک آگهی از تلویزیون “سی ان ان” آمریکا که صرفن تاکید بر نجات هفت گروگان دارد، چرا با صرف همان بودجه افکار عمومی را متوجه ی نجات سه هزار ساکن لیبرتی نمی کنید که بنا به کنوانسیون چهار ژنو تحت حفاظت محسوب میشوند. آیا قصد دارید آن هفت نفر را از زندانی بیرون آورده و دوباره به زندان لیبرتی منتقل کنید. این تا چه اندازه عاقلانه یا خیرخواهانه است.

در شرایط فعلی که کشور عراق برای حتا خود شهروندانش محلی امن نیست، شما به جای درخواست انتقال فوری ساکنان لیبرتی به کشور ثالث، درخواست هایی را مطرح می کنید که به هیچ وجه سنجیده نیست. طرح درخواست دیوار حفاظتی، استقرار کلاه آبی ها و امثال آن آیا تاکنون کمکی به حفظ امنیت ساکنان لیبرتی کرده است. گویا به عمد قصد دارید جان افراد را به بهانه ها و تحلیل های نادرست و واهی بیش از پیش در معرض مرگ قرار دهید

در پایان تاکید بر گزینه هایی است که پیش رو هستند تا شاید از مرگ حتمی ساکنین لیبرتی و اعتصابیون جلوگیری کند:

(١) کنفرانس مطبوعاتی علنی و حضوری مسعود رجوی با رسانه های بین المللی در اعتراض به عدم پذیرش و انتقال به کشور ثالث

(٢) اعتصاب غذای مریم رجوی و مسعود رجوی در همین راستا

(٣) حضور فیزیکی مسعود رجوی و مریم رجوی و پیوستن به اعتصابیون در لیبرتی که بی تردید بازتاب گسترده و موثر در تحت الشعاع قرار دادن افکار جهانی ایفا خواهد کرد

(۴) ارائه مدارکی که ادعا می شود علیه رژیم در دست دارید و به کار گرفتن وکلا و طرح دعاوی حقوقی در دادگاه های صالحه

(۵) اعتصاب غذای اعضا شورای ملی مقاومت

(۶) حضور فیزیکی اعضا شورای ملی مقاومت در لیبرتی و پیوستن آنان به اعتصابیون

(٧) تاکید بر انتقال فوری ساکنین لیبرتی به کشور ثالث و نه بازگشت به ایران و یا اشرف

(٨) کمپین سراسری در اروپا و آمریکا برای انتقال هر چه سریعتر افراد به کشور ثالث

(٩) تشکیل کنفرانس برای محکوم کردن سیاست دول غربی (اروپا و آمریکا) و تاکید بر پذیرش ساکنان لیبرتی

مهناز قِزِلٌو