مراسم ۱۹ بهمن در فرقه رجوی
این خاطراتی که میگویم قبل از انتقال به اردوگاه لیبرتی بود.
در پادگان اشرف یادم هست که همیشه ۱۹ بهمن را رهبر فرقه تشبیه می کرد به عاشورای مجاهدین خلق. واقعا راست میگفت، وقتی به مراسم ۱۹ بهمن نزدیک میشدیم همه در شرف شهادت قرار می گرفتیم. یکماه مستمر تمرین طاقت فرسای رژه که در ۱۹ بهمن ما یک رژه ای برویم.
یادم است که یک ماه در گل و باران و سرما باید تمرین میکردیم. صبح تا شب پا می کوبیدیم و همه کوفته و خسته و نالان بر می گشتیم و فقط ناله می کردیم که این چه برنامه ای است که همه را دارند میکشند تا یک رژه برگزار کنند. رسانه ها هم توجهی به این برنامه و رژه نمی کردند.
بچه ها بعد از یکماه که روز اصلی فرا میرسید همه به خط میشدن که رژه برگزار بشه. بقدری افتضاح می شد که خودم یادم است که خیلی از یکانهای رژه رونده را سیمای به اصطلاح آزادی اصلا نشان نمیداد و میگفتیم خدایا یک ماه ما را زجر دادند آخر سر هم هیچ.
این که میگفتند عاشورای مجاهدین خلق درست بود، چون همگی قرار بود قربانی شویم. یک ماه پدر ما در این تدارک و برگزاری رژه ۱۹ بهمن در می آمد.
مسعود رجوی سنگ این روز را به سینه میزند و از آن استفاده سیاسی میکند. اما باید به رجوی خائن گفت که خودت موسی خیابانی و زنت اشرف ربیعی را در ایران گذاشتی و فرار کردی و به کشتن دادی. دلیل آن هم واضح بود. آخر این دو نفر و مخصوصا موسی خیابانی در جمع نفرات فرقه هواداران زیادی داشت و میترسیدی که یک روز سد راه تو شوند.
مسعود رجوی خائن میدانست که چکار کند. تک تک کسانی که این ظرفیت را داشتند که در برابر او صف آرایی کنند یا دست بالایی در فرقه داشتند را به هر صورتی که بود از میدان به در میکرد.
یکی از همین ها ۱۹ بهمن است، دیگری علی زرکش و دیگری محمد ضابطی و همچنین پرویز یعقوبی و حسن محرابی و کسانی که مسعود چشم دیدن آنها را نداشت. بله کسانی که با جاه طلبی های رجوی همسو نبودند و به شکلی کنار گذاشته شدند.
حال که فرقه رجوی این روز یعنی ۱۹ بهمن را عاشورای مجاهدین خلق نام گذاشته و سنگش را به سینه میزند باید گفت که خود میکشی و خود تعزیه میداری.
زینال شهیدی نجات یافته از فرقه رجوی در آلبانی
***