اگر به خواست و اراده آقای مسعود رجوی و سران دیگر فرقه بود ، شاید تا همین امروز هم خیلی از جداشدگان ، در زندان های فرقه ، اسیر و دربند بودند .
حمله نیروهای ائتلاف به عراق ، تلاشی دولت دیکتاتور صدام حسین ، فرار مسعود رجوی و مریم عضدانلو از عراق ، خلع سلاح ارتش رجوی ، محاصره اشرف توسط نیروهای ائتلاف ، همه و همه این رهبران دیکتاتور را مجبور کرد که تا حدودی تن به تسلیم و کوتاه آمدن از سیاست های سرکوبگرانه و سکتاریستی خود بدهند. گرچه رهبران فرقه ها ، هرگز تا نیستی و عدم کامل از سیاست های قرون وسطائی خود دست برنمی دارند .
خطاب به كساني كه هنوز كور سوي اميدي براي تغيير در رفتار ديكتاتور مآبانه رجوي ها مي بینند ، بايستي گفت كه سالهاست كه اميد به تغيير در رهبری سازمان مرده است و ديگر هرگونه كوتاه آمدن و انتقاد از خود به مثابه شكستن طلسم رهبريت آنهاست و شكستن طلسم هم به معناي فروپاشي تشكيلات و بر باد رفتن همه چيز است. لذا سران فرقه هرگز حاضر نيستند كوچكترين انتقادي به خود بكنند.
حضور مستمر خانواده ها نیز در پشت دیوارهای پادگان مخوف اشرف ، در روند اخراج نیروهای سازمان از عراق و متلاشی شدن اشرف ، بسیارکمک کننده بوده و نقش کاتالیزور را داشت. اما امروز باز هم در آلبانی شاهد ایجاد فضای ایزوله و فرقه ای هستیم. اگر هم روزی قرار باشد شاهد تغییراتی بنیادین در فرقه رجوی باشیم که هرگز متصور نیست. این تغییرات با ضرب و زور و به کمک اهرم های نظامی و جبری خواهد بود.
در فرقه ها هرگز شاهد انتقاد جدی و به دنبال آن تغییرات محتوائی نخواهیم بود ! باید هم الحق گفت که توبه ای در هیچ فرقه ای دیده نشده و فرقه ها گرگ هائی هستند که هرگز توبه پذیر نیستند و توبه چنین گرگ هائی ، فقط مرگ است .
اما دریکی از سایت های فرقه رجوی از قول یکی از مزدوران رجوی به نام حمید معاصر چنین عنوانی آمده است :
” توبه گرگ مرگ است ”
در ادامه نوشته شده است :
” با دستگیری هسته‌های تروریستی رژیم در بلژیک، آلمان و فرانسه که قصد شوم عملیات تروریستی در مراسم بزرگ مقاومت در پاریس را داشتند برای چندمین بار در طول چهار دهه حاکمیت اثبات شد که صدور تروریسم و بنیادگرائی در خارج و سرکوب خشن و بیرحمانه در داخل، آب حیات رژیم و رمز بقای آن است… “.
یک روز و حتی یک لحظه در طول عمر ننگین فرقه رجوی نداشتیم که رهبران این فرقه ازاعمال وحشیانه خود دست بردارند.
آقای مسعود رجوی و مریم عضدانلو ! گرگ هائی هستند که هرگز حتی به صورت صوری هم توبه نکرده اند. چه برسد توبه کنند و از جنایات خود پشیمان و نادم باشند .
گرچه دولت آلبانی که امروز باقیمانده مجاهدین در آنجا هستند ، مثل عراق نیست و حمایت های همسنگ حمایت های صدام حسین دیکتاتور عراق را ندارند و هر عمل فرقه در آلبانی زیرذره بین رسانه هاست و می بایستی جوابگوی اعمال خود باشند ، اما متاسفانه شاهد نمونه های فجیعی از قتل در آنجا هستیم که آخرین نمونه مرگ مشکوک آقای مالک شراعی بود .
این حق سیاسی و اجتماعی هر گروهی برای اعتراض و مبارزه سیاسی است ، اما به شرطی که آن گروه تروریست و خود ناقض حقوق بشر نباشد و به مبارزات خشونت طلبانه اعتقادی نداشته باشد. این گروه به مشی مبارزه مسلحانه و تروریستی اعتقاد دارد. امروز هم در خیابان های اروپا علم مبارزه مسلحانه را به پا می کنند و شعار سرنگونی و ارتش آزادیبخش و سلاح و توپ و تانک نداشته را سر می دهند. این چنین گروه هائی که به خشونت معتقد هستند ، متاسفانه در مسیر خود هرگز تابع اصول دمکراتیک و حقوق بشر نخواهند بود .
فرید