بشارت رهایی

چندی پیش جمعی از جداشدگان از فرقه رجوی در کشور آلبانی و همراهان آلبانیایی آنان، که با عنوان “انجمن حمایت از ایرانیان مقیم آلبانی (آسیلا)” فعالیت می کردند، طی نامه ای به مدیر عامل انجمن نجات خواستار ادامه فعالیت خود تحت عنوان “انجمن نجات آلبانی” گردیدند.

تعدادی از سران گروه تروریستی مجاهدین خلق که خارج از آلبانی زندگی می‌کنند، در روزهای گذشته ۵۹مین سالگرد تأسیس این سازمان را در شرایطی جشن گرفتند که نوع پوشش و رفتارهای سران این گروه خلاف ضوابطی است که سه دهه بر اعضای خود تحمیل می‌کنند.

رقص و شادی آنها دقیقاً در روزهایی است که بمناسبت اعتراضات سال گذشته در حال فراخوان دادن برای ایجاد آشوب در شهرهای داخل کشور بودند اما نکته جالب‌تر که در کلیپ‌های بیرون آمده از این مراسم به چشم می‌خورد، ممنوع نبودن همه آن چیزهایی است که بیش از سه دهه بر اعضای این تشکیلات در داخل کمپ‌های عراق و آلبانی تحمیل شده است.

بدنبال شکست های متعددی از قبیل بازرسی مراکز کامپیوتری تروریست های رجوی توسط پلیس ضد تروریزم آلبانی، مصادره تعدادی از رایانه های مشکوک این گروه ضد ایرانی و دستگیری چندین نفر از مسئولین شاخ و شانه کش این گروه توسط پلیس و فرار عده کثیری از سرکردگان رجوی و در راس همه آنها مریم رجوی و رد دعوت این خائنان برای تجدید شلوغی های شهریور سال گذشته، فرقه رجوی دست به اقدامات متعددی برای جبران مافات زد که گرفتن امضاء حمایت از 1000 زنِ سابقا پارلمانتاریست، رئیس جمهور و مامورین کشورهای اغلب استعمارگر یکی از این تلاش های مذبوحانه بود و باند رجوی این حمایت را در راستای همبستگی با زنان ایران؟! وشخص مریم رجوی قلمداد کرد!

کاملا مشخص بود که رجوی از بابت این عملیات تروریستی خیلی مسرور بود. این خوشحالی از دو زاویه بود، یکی اینکه صدام شروع به مخالفت هایی با آمریکا کرده بود که گویا خواسته های قلبی صدام و رجوی منطبق شده بود و از سویی در اهداف سازمان مبارزه با آمریکا به عنوان یک جهانخوار و سلطه گر جهانی یکی از ارزش ها محسوب می گردید. ما که در سالن غرق در خبرها شده بودیم، ناگهان دیدیم که شروع به پخش شیرینی کردند.

یک دوران ما تیم هایی بودیم که برای پیدا کردن قطعات آلومینیوم و فلزات دیگر در دپوی محل زباله های تاسیساتی مشغول کار بودیم و یا برای جمع آوری کابل مسی از صبح تا شب زمین رو می کندیم. بعدش هم در دوران تولید کانکس از صبح تا شب بعضا هم ۲۴ ساعته مشغول کار سنگین طاقت فرسا بودیم. من خودم چند بار از شدت خستگی و فشار کار از حال رفتم. بلی سران جنایتکار و بی احساس فرقه رجوی که بویی از انسانیت نبرده اند در قرن بیست و یکم به معنی دقیق کلمه از همه ما اعضای نگون بخت دقیقا مثل یک برده بیگاری می کشیدند.

از مناسبات سازمان مجاهدین خلق که جدا شدم، به ایران برگشتم. در آنجا با خانواده های اعضای گرفتار در تشکیلات دیدارهایی داشتم. به عنوان کسی که تازه از سازمان جدا شده بودم، خانواده ها مدام در پی اطلاع از وضعیت عزیزان شان در کمپ بودند. می خواستند بدانند افراد آنجا چگونه روزگار می گذرانند.

مریم قجر همواره در کلیه نشست ها و جلسات با فرماندهان این دستورالعمل را تکرار می کرد که فرمانده خوب کسی است که آنقدر از نیروهای تحت فرمانش باید کار بکشد که وقتی نفرات سر بر بالین می گذارند از فرط خستگی بیهوش شوند و ذهن آنها دنبال ولگردی نباشد و به فکر زن و زندگی نیفتند و فیل شان یاد هندوستان نکند و به فکر رفتن از سازمان نیفتند .

پس از دو ماه انزوا و اختفای مریم رجوی (بر آمده از واکنش پلیس آلبانی با ساکنان اشرف که برای آنها بحران امنیتی و حقوقی ایجاد کرد)، بالاخره سران فرقه با صرف هزینه های نجومی و زد و بندهای سیاسی تا حدودی صورت خود را با سیلی سرخ کردند و با به میدان آوردن چند دوجین لابی دلاری، سایر پناهجویان و بازنشستگان اجاره ای را هم از سوراخ ها بیرون کشیدند و چند نمایش جدید روی پرده آوردند.

مسعود ستایشی در پاسخ به سوالی درباره تعداد اعضای گروه مجاهدین و آیا وکیلی معرفی کردند؟ گفت: استحضار دارید طی فراخوانی دادگستری تهران در خصوص ۱۰۵ متهم حقیقی و حقوقی گروه مجاهدین خلق برای معرفی وکیل به دادگاه اعلام کرد که یک‌ماه فرصت دارند تا وکیل معرفی کنند و از این ۱۰۵ نفر ۱۰۴ نفر حقیقی و یک نفر حقوقی است. برابر اطلاع ما هیچ کدام از متهمان از این فرصت استفاده نکردند و وکیلی هم به جمهوری اسلامی ایران معرفی نکردند و حضور وکیل بین المللی فاقد وجاهت قانونی است.

فشارهای همه جانبه دولت و دادگاه آلبانی علیه گروه تروریستی مجاهدین خلق در این کشور و دست رد دولت فرانسه به سینه مجاهدین خلق برای انتقال بخشی از نیروهای خود به مقری در فرانسه، مقامات ارشد مجاهدین خلق را وادار به انتقال اعضا به کانادا کرده است. از همین رو مسئول این گروه در کانادا درحال آماده سازی مقدمات انتقال لیست شماره 1 به کانادا هستند. لیستی که البته به دلیل فامیل بازی مقامات ارشد مجاهدین خلق منجر به بروز اختلافات شدید و گسترده در این تشکیلات شده است.

به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری تسنیم، معاون قضایی رئیس کل دادگستری استان تهران یازدهم شهریور و پس از اتمام مهلت قانونی یک ماهه برای 104 متهم پرونده سازمان مجاهدین خلق جهت معرفی وکیل به دادگاه، طی مکاتبه‌ای از رئیس کانون وکلای دادگستری مرکز خواست تا مستند به ماده 384 قانون آیین دادرسی کیفری فهرستی از وکلا برای تعیین وکیل تسخیری متهمین پرونده مجاهدین خلق را به دادگاه کیفری یک استان تهران معرفی کند.

-پس از ۱۷سال خدمت مزدوری به دولت عراق با سقوط صدام حسین در سال ۱۳۸۳ به طور علنی دست نشانده نیروهای غربی شدند، سپس با یک دهه مزدوری مستقیم به آلبانی اخراج شدند.

– سازمان مجاهدین در طی دهه گذشته با ریزش نیرویی گسترده مواجه شد. تعداد قابل توجهی از اعضای قدیمی جدا شدند و به افشاگری های مهمی دست زدند و چهره درونی فرقه بیشتر در معرض جهانیان قرار گرفت.

تجاوز به روح کلمات و تهی کردن آن از محتوا، یکی از هنرهای خاص مسعود رجوی است، کلمه ای نظیر آزادی که ورد زبان اوست ، اصلی ترین لفظی است که در سازمان مجاهدین ضدخلق رجوی، هیچ بار معنائی و محتوائی نداشته و ندارد و بیشتر یادآور اسارت و زندان و شکنجه برای ما بود، هر بار که رجوی از آزادی و حقوق بشر صحبت می کرد، من یاد زندان های او و شکنجه های سلول انفرادی می افتادم،

اربعین امسال نیز مثل سالهای گذشته اعضای اسیر در فرقه رجوی با سینه زنی و نوحه خوانی مشغول شدند اما اینبار مریم رجوی در بین آنها قرار نداشت تا نقش علمدار بازی کند و پرچم به دست، خود را زینب زمانه بخواند. مریم امسال از دشت آلبانی به فرانسه گریخته بود تا در سایه امن چند سناتور و وکیل اروپایی از بازداشت و محاکمه بگریزد و همچون 20 سال پیش که در اورسورواز بازداشت شد، اینبار در کمپ اشرف 3 دستگیر نشود.

بر خلاف سالهای گذشته که سران فرقه مجاهدین تلاش می کردند تا سالروز تاسیس فرقه در 15 شهریور سال 1344 را با آب و تاب به نمایش بگذارند، امسال خبری از مناسبت های ویژه و جشن های آن چنانی در مقر اشرف 3 نبود. از اعتلا و پایداری مورد ادعای مریم رجوی و پویایی درون تشکیلات مجاهدین به جز یاس و نا امیدی و بریدگی به جا نمانده است.

کاظم غریب آبادی، معاون امور بین الملل قوه قضائیه و دبیر ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی ایران در مصاحبه ای به مناسبت روز ملی مبارزه با تروریسم اظهار داشت: تلاش جدی ما بر این است که از تمامی ظرفیت‌ها برای مقابله با تروریست‌ها به ویژه گروه تروریستی مجاهدین خلق استفاده کنیم که دستشان به خون هزاران ایرانی بی‌گناه آلوده است.

نمایشگاه عکس ایرنا

وی با اشاره به رسیدگی پرونده‌های عقب‌مانده‌ی گروههایی که در اوایل انقلاب علیه مردم و کشور مرتکب جنایات شدند گفت: اکنون در شرایطی هستیم که می‌توانیم بسیاری از حقوق ملت ایران را دنبال کنیم. مجاهدین خلق همیشه در سالگرد جنایات خود در کشورهای مختلف همچون فرانسه میتینگ برگزار می کردند ولی امسال قدرت جمهوری اسلامی اجازه نداد که این روند ادامه یابد.

این وطن‌فروشان که داعیه دشمنی با رژیم پهلوی را داشتند و خواستار سرنگونی شاه بودند، پس از تظاهرات ۳۰خرداد ماه سال۶۰ به‌طور علنی دشمنی خود با جمهوری اسلامی را اعلام کرده و با اتخاذ شیوه‌های خشن و تروریستی به مقابله انقلاب اسلامی پرداختند. سازمان مجاهدین خلق در سال‌های بعد با ترور مسئولان جمهوری اسلامی ایران در این خیال واهی بود که با این ابزار می‌تواند جای پای خود را سفت کرده و به مقام و منزلتی در کشور برسد.

طبق خبرهایی که در برخی از رسانه های داخل کشور منتشر شده است دولت آلبانی در ادامه اعمال محدودیت برای فرقه تروریستی مجاهدین خلق اقدام به قطع شبکه اینترنت در مقر موسوم به اشرف 3 نموده است. گفته میشود این اقدام برای جلوگیری از فعالیت های تروریستی مجاهدین خلق صورت گرفته است. این اقدام ضربه اساسی دیگری بر فعالیت های یگان های سایبری این فرقه در آلبانی می باشد.

مسعود رجوی در طی این سالها و بعد از فرار سال 60 همواره سابقه زندانی و محکومیت خود در زمان شاه را سرمایه قهرمان بازی خود میداند و شعار مجاهد بمانم و مجاهد بمیرم را لق لق زبان خود کرده است و در پیام 7 مرداد خود نیز ادعا نموده است که :

“من در دیکتاتوری شاه محکوم به اعدام بودم و در دیکتاتوری شیخ نیز افتخار نخستین محکوم به اعدام را داشته و دارم و میخواهم این شرف و افتخار را داشته باشم که مجاهد بمانم و مجاهد بمیرم.”!

هفتم مرداد جاری دادگاه کیفری یک استان تهران با صدور یک آگهی اعلام کرد قرار است 104 نفر از اعضای گروه تروریستی مجاهدین خلق به اتهام جنایات ارتکابی محاکمه شوند. این آگهی از افراد مذکور خواسته بود تا ظرف یک ماه وکلای خود را معرفی کنند.

خبر آنچنان برای سرکردگان مجاهدین خلق شوک آور بود که برخلاف رویه همیشگی یعنی واکنش سریع به اتفاقات و اخبار، هیچ کدام از رسانه های آنها تا 48 ساعت هیچ مطلبی در این باره منتشر نکردند.

کانال شعارنویس یک شب قبل از اعتراضات سال۹۶ با ۳۲۰ ممبر شروع شد که در عرض ۲۴ ساعت به ۷۶۰۰ ممبر که اکثرا جوانان بودند رسید. روزانه بیش از ۱۰۰ الی ۱۵۰ فیلم و عکس به پی وی تلگرام مدیر کانال که من بودم ارسال میشد و همزمان در دایرکت توییتر …

یک اکانت توییتری بنام (بوفالوی وحشی) در دایرکت پیام داد و سپس در تلگرام کلی اسناد محرمانه با عکس و اسامی از نیروهای اطلاعات و امنیتی دولت ایران ارسال کرد .

بعید است سخنرانی یک تروریست شناخته شده برای شخصیت هایی که هرکدام دست در انبوه جنایت علیه ملت های غرب آسیا و آفریقا و حتی ملت خودشان داشته اند، مشکلی از حقوق بشر حل کند! بازی با حقوق بشر، در همین سالهای اخیر، برای ملت های جهان افشا شده و مردم ایران هم دیگر به این بازی ها عادت کرده اند. یقیناً آنکس که باید برای نقض آشکار حقوق بشر و جنایت علیه بشریت محاکمه شود، سران فرقه تروریستی رجوی هستند.

انتشار خبری مبنی بر انتقال فرقه مجاهدین خلق به کانادا کافی بود تا ایرانیان مقیم این کشور را نگران کند. مونا قاسمی نایب رییس کنگره ایرانیان کانادا در نامه‌ای سرگشاده به مارک میلر وزیر مهاجرت دولت فدرال درباره انتشار برخی خبرها راجع به احتمال نقل مکان برخی از رهبران و اعضای سازمان مجاهدین خلق به کانادا ابراز نگرانی کرد.

اعضای پیشین تشکیلات مجاهدین خلق از سراسر جهان برای گشودن حصارهای اشرف 3 گرد هم می‌آیند.

در راستای تلاش‌های انجمن نجات در ایران و انجمن حمایت از ایرانیان مقیم آلبانی (آسیلا) در آلبانی برای آگاهی بخشی درباره شرایط وخیم اعضای گرفتار در تشکیلات مجاهدین خلق و کمک به رهایی آن‌ها، دیگر اعضای پیشین این فرقه نیز در صدد برآمدند تا تلاش‌های خود را برای روشنگری درباره سران فرقه از سر بگیرند.

مونا قاسمی نایب رییس کنگره ایرانیان کانادا در نامه‌ای سرگشاده به مارک میلر وزیر مهاجرت دولت فدرال درباره انتشار برخی خبرها در رسانه‌های ایران راجع به احتمال نقل مکان برخی از رهبران و اعضای سازمان مجاهدین خلق به کانادا ابراز نگرانی کرد.

امروز اعضای مفلوک سازمان در اسارتگاههای مجاهدین به بند کشیده شدند و مریم رجوی مشغول خوشگذرانی در خاک بورژوازیست، سالهاست که عده ای از جوانان را پیر کردند و خام خیالانه در فکر آزادی هستند، این چه آزادی است که باید صدها انسان در بند باشند، نزدیک به نیم قرن است که این برده داری نوین در جریان است و مجامع حقوق بشری، سکوت پیشه کرده اند، مگر این انسان ها حق زندگی ندارند؟