بشارت رهایی

چندی پیش خبری در رابطه با پرداخت یک میلیون دلاری آمریکا به صندوق سازمان ملل را در رسانه ها داشتیم . که نقدهای بسیاری را به دنبال داشت اگر قرار است به آنانیکه در لیبرتی هستند کمک شود تا در کشور ثالثی اسکان یابند ، چرا در عوض پراخت دلار به صندوق سازمان ملل ، آنان را در کشور خود پناه نمی دهید؟ چرا که این عمل خود بخود اینطور تداعی می کند ، که نفس حضور گروهی در بیابان های عراق بهانه گردش مالی مناسبی را  برای مدعیان فراهم می نماید. گو اینکه اصل داستان ، که اسیران در لیبرتی اند  و بهانه این گونه اقدامات می باشند ، اتفاقا اصلی ترین قربانیان آن خواهند بود.
در همین کشاکش خبری بودیم که ، خبر بعدی سر از سایت های فرقه رجوی درآورد .
" سازمان مجاهدین اعلام كرد: در صورت فروش اموال اشرف، 100 میلیون دلار به صندوق اعتماد دبیركل میپردازد ”
بازی جالبی است . فرقه رجوی فقط به بهانه باصطلاح حفظ اموالش در اشرف ، 100 نفر  را آنجا نگه داشته بود ، که در نهایت به شکل کاملا مرموزی و در صحنه های مبهم درگیری های ایجاد شده ، 52 نفراز انها را به کشتن داد .  و هم اکنون نیز تمام اعضا در لیبرتی  باید در نمایش اعتصاب غذا نقش آفرینی کنند که 7 نفر گم شده ، پیدا شوند!!
ولی آلان با این خبر، گویا باید اینطور فکر کنیم که طرف (فرقه رجوی) خیلی سخاوتمند است که چنین بذل و بخششی میکند ؟!
یا این موضوع را باید اینطور تعبیر کنیم که : طرف (فرقه رجوی) میخواهد ، سازمان ملل را نسبت به دریافت 100 میلیون دلار وسوسه کرده و مسئولین سازمان ملل را با دولت عراق در بیاندازد . و منافع خودش را پیش ببرد ؟!
چرا که فرقه رجوی در متن اطلاعیه اش این طور نوشته است که :
" سازمان مجاهدین  از دبیركل و دولت آمریكا خواست حكومت عراق را وادار كنند....   به تعهد خود در مورد فروش دارائیها و اموال اشرف عمل كند و از هرگونه كارشكنی و ممانعت در این زمینه دست بردارد. "
ولی سئوال اساسی هنوز بدون جواب باقی است .
اموالی که در اشرف است ، مگر هدایای اهدا شده توسط دیکتاتورسابق عراق (صدام)  به رجوی نیست؟ بنابراین چه ادعای مالکیتی ؟ آن موقع دولت عراق این امکانات را در اختیارشما قرار داده است و الان مجددا دولت عراق است که می گوید این امکانات مربوط به مردم عراق است و نباید از خاک کشور عراق خارج گردد.
ولی رجوی ادعا می کند : این امکانات مال سازمان است و باید به خود آنها نیز باز گردد.
در این رابطه نیز مجددا این سئوال مطرح است که ، اگر این امکانات مال سازمان  است ، پس چرا مریم قجر به نیابت از آنها بذل و بخشش می کند. مگر نه این است که همین 100 میلیون دلار کافی است تا تمام اعضای باقیمانده در عراق در رفاه و آسودگی به کشور ثالثی منتقل گردند. چرا این را خرج خود آنها نمی کند ؟
البته پر واضح است که این سئوال هیچ وقت جوابی نخواهد داشت ! و سهم هر آنکه خود را اسیر فرقه رجوی کرد جز حسرتی از زندگی آزاد و بی قید وبند چیز دیگری نبوده و نخواهد بود.
در ابتدای این نوشتار هم گفتم ، بازی جالبی است! انسانهایی در بیابانهای عراق، با خوش خیالی  و با نگاه های بدون چشم انداز ، اعتصاب غذا می کنند ، و مریم قجر بذل و بخشش می کند.
لابی های مغلطه گر هم سودایی به جز لمس دلار ندارند .

حسینی