رجویسم : در رابطه با انتقال اعضای مجاهدین به کشورهایی نظیر آلبانی و رومانی این سؤال مطرح می شود که چرا آمریکا و اتحادیه اروپا این کشورها را برای میزبانی عناصر سازمان مجاهدین خلق انتخاب می کنند؟ چرا کشورهایی مانند فرانسه، انگلستان، آلمان، کانادا، آمریکا، ایتالیا، اسپانیا، سوئیس، هلند و… پذیرای آنان نمی شوند؟
جواب بسیار ساده است، با توجه به بحران های چند سال اخیر در زمینه های اجتماعی و اقتصادی نظیر انفجار مرکز تجارت جهانی در ۱۱ سپتامبر آمریکا و ظهور و بروز تروریسم افسار گسیخته در سراسر جهان، همچنین پائین آمدن قدرت مالی کشورهای غربی بر اثر بحران های اقتصادی رهبران این کشورها و همچنین جوامع تابع آنان، هراس شدیدی از پذیرش عناصر این گروه دارند، هر چند که رهبران این گروه تروریستی مانند مریم رجوی، مهدی ابریشمچی، ابوالقاسم رضایی، عباس داوری، خزایی، هزارخانی، جلال گنجه ای و… در همین کشورهای مهم اروپایی ساکن هستند و در سراسر اروپا و آمریکا دفاتر مخصوص به خود را دائر کرده اند.
اگر گمان کنیم که آمریکا و اتحادیه اروپا با خارج کردن مجاهدین از لیست تروریستی، دیگر آنان را تروریست نمی داند و به تغییر ماهیت آنان اعتقاد دارد، اشتباه کرده ایم، زیرا برخورد آنان برای پذیرش این گروه نمایانگر این است که آنان هیچگاه به تغییر ماهیت این گروه معتقد نیستند، بلکه بر اساس مصلحت و برای مقابله سیاسی و معامله با ایران اقدام به این کار نموده اند.
اما در جواب به اینکه چرا آلبانی و رومانی؟ باید گفت: این کشورها که سالیان سال در سلطه و هژمونی قدرت سوسیالیستی بلوک شرق (اتحادیه جماهیر شوروی سابق) بوده اند و غالباً دچار مشکلات عدیده اجتماعی، اقتصادی و زیربنایی می باشند، نیاز مبرم به پیوستن همه جانبه به اتحادیه اروپا برای سرعت بخشیدن به رشد و رونق اقتصادی خود می باشند، کشور رومانی کشوری در حال توسعه به شمار می آید که متقاضی حضور در پیمان شنگن می باشد و کشور آلبانی نیز در همین راستا برای شکوفایی اقتصادی خود در پیوستن به اتحادیه اروپا می کوشد.
دولت قدرتمند و تأثیرگذار آمریکا به عنوان متحد قدرتمند نظامی و اقتصادی اتحادیه اروپا می تواند نقش مهمی را برای پیوستن این کشورهای در حال توسعه به اتحادیه اروپا ایفا کند و از طرفی هم با تزریق کمک های مالی به اقتصاد آنان کمک کند، برای همین این کشورها علیرغم ترسی که از مسئله تروریزم و گروههایی مانند سازمان مجاهدین دارند و علیرغم واکنش منفی مردم خود، حاضر می شوند در مقابل پذیرش در پیمان نامه های اروپایی و غربی به اسکان این مجاهدین تن دهند و بدین ترتیب دولت آمریکا و اتحادیه اروپا هم از فشارهای افکار عمومی و لابی های مجاهدین مبنی بر حفاظت آنان خلاص خواهند شد.