مجاهدین و مبارزه با خانواده ها برای رجوی
گروه تروریستی مجاهدین، اکنون در دو جبهه درگیر جنگی تمام عیار است؛ در جبهه ای علیه جداشدگان از این گروه و در جبهه ای دیگر علیه خانواده اعضای این گروه!
این وضعیت که هنوز چشم اندازی برای گسترده تر شدن آن در داخل تشکیلات و اعضای فعلی گروه و چه در بعد خارج تشکیلاتی و افزوده شدن خانواده های بیشتری از اعضایی که تا به حال هیچ امیدی برای تلاش جهت رهایی فرزندشان نداشته اند، حاصل سه دهه فریبکاری و خیانت رجوی به اعضای این گروه و خانوادههایشان هست.
رجوی برای آن که پیشینه خیانت بار خود و تشکیلاتش علیه عناصر این گروه را بپوشاند، با متوسل شدن به اتهام زنی و هتاکی علیه کسانی اگر نسبت وابستگی و تعلقاتشان با این گروه از بسیاری از اعضای مرکزیت فعلی مجاهدین بیشتر نباشد، کمتر نیست، می کوشد قضیه را سیاسی کرده و آن را یک توطئه علیه خود و تشکیلاتش وانمود کند.
این رویه احمقانه رجوی، قبل از هر چیز تبلیغی برای پیروزی جمهوری اسلامی بر مجاهدین است؛ این اتهامات اگر واقعی باشد، نشانگر موفقیت ارگانهای اطلاعاتی ایران در جذب اعضا و خانواده ی اعضای این گروه می باشد و اگرغیر واقعی باشد، ناچاری باند رجوی در تعامل با اعضای جداشده اش و ناتوانی از اجابت خواسته های به حق و انسانی آنها به دلائل سیاسی – امنیتی است.
در یک نمونه، رهبری مجاهدین پس از گذشت سالها از اجبار نیروها به طلاق و جدایی از همسرانشان، همچنان از ارتباط این افراد بیمناک است؛ جای تردید نیست که این نگرانی از جانب نیرویی است که در تشکیلات این گروه است و این اطمینان وجود دارد که فقط تا زمانی به این گروه وفادار می ماند که تحت کنترل و در چارچوب فیزیکی تشکیلات باشد و گرنه لازم نبود باندرجوی بسیاری از هزینه هایی که اکنون برای کنترل نیروها و جلوگیری از جداشدن آنها می دهد را بپردازد.
در باره جنگی که مجاهدین علیه نیروهای خود به راه انداخته است، ذکر دو نکته مهم به نظر می آید:
اول این که در باره خصلت خیانت کاری و پشت پا زدن به افراد و نیروهایی که عمر و جوانی خود را برای این جریان گذاشتن و اتفاقاً هریک وفا و صداقت بیشتری به خرج دادن متحمل خیانت بیشتری شدن، بایستی گفت که این ویژگی قبل از هر چیز ریشه درایدئولوژی فرومایه و ضدانسانی مجاهدین دارد که به طور ویژه فقط منافع تشکیلاتی یک شخص را تأمین می کند و فاقد کمترین عنصر انسانی و ارزشمند و متعالی است.
دوم این که رهبری مجاهدین متأسفانه با چنین رویکرد غیرانسانی، در بخشهایی موفق شده است که اعضا و خانواده هایشان را با نسبت دادن آنان به جمهوری اسلامی از خواسته های بر حقشان محروم کند- که تعدادی از جداشدگان خواسته و یا ناخواسته به این سیاست کمک کرده اند- در حالی که این داعیه از اساس یک فریبکاری برای فرار کردن ازعمل به مسئولیتهایی است که خواه ناخواه بر عهده آنان است.
این ادعا که چون فلان گروه از خانواده ها و افراد توسط جمهوری اسلامی مأمور شده اند که تقاضای ملاقات با خانواده هایشان را داشته باشند، بر فرض صحت هیچ نقطه منفی برای آن خانواده ها به حساب نمی آید، حتی یک مأمور نیز بدون آن که فحش بشنود، بدون آن که لجن مال شود و یا در تنهایی بمیرد نیز حق ملاقات با همسر و فرزندانش را دارد.
تمام کسانی که یک جداشده و یا خانواده اعضای دربند مجاهدین را به خاطر پناه بردن به جمهوری اسلامی و یا حتی استفاده از امکانات ایران برای داشتن یک زندگی سالم و امن و یا دیدار فرزندش تقبیح می کنند در حقیقت آب به آسیاب این سیاست ضدانسانی و ایدئولوژی فرمایه می ریزند.
جمهوری اسلامی در بدترین حالت موظف است به دلیل تعهداتی قانونی و عرفی نسبت به شهروندانش و حداقل در سطح یک سازمان بین المللی، پی گیر وضعیت و سرنوشت اسرای به گروگان گرفته شده توسط مجاهدین و نیز نیروهایی که به دسیسه و فریب کار و اقامت در خارج از کشور سر از اردوگاه مجاهدین درآورند با تمام ابزارها و اهرم های ممکن باشد.
جمهوری اسلامی یک طرف این دعوا هست و باید باشد و هر کس به هر دلیلی تلاش کند ایران را از رسیدگی به سرنوشتش اتباعش کنار بگذارد، در حقیقت در جهت منافع کثیف باندجنایتکار رجوی گام بر می دارد، مگر آن که استدلال قاطع تری برای ماندن این افراد در عراق و در آن اردوگاه داشته باشد.