وضعیت وخیم تشکیلات رجوی در آلبانی ناشی از چیست؟
مقدمتا قبل از پرداختن به این سوال باید کمی به عقب برگشته و به اشتباهات استراتژیکی و مهم سازمان و آثار و عواقب آن اشتباهات اساسی نگاهی گذرا بیندازیم .
همانطور که می دانید اولین اشتباه بزرگ سازمان شروع مبارزه مسلحانه بود که در سی خرداد سال شصت رجوی با اعلام مبارزه مسلحانه عملا از صفت یک سازمان سیاسی و انقلابی خارج شد و به خشونت گرایی و اقدامات تروریستی علیه مردم و انقلاب نوپای ضد سلطنتی روی آورد که طبعا بدنبال آن در داخل تشکیلات سازمان بطور خاص بعد از فرار مسعود رجوی به فرانسه و رها کردن نیروهای بی دفاع به امان خدا ؛ با اولین جریان مسئله داری و ریزش نیرویی مواجه شد و همجنین بخاطر قرار گرفتن سازمان در مقابل مردم عملا بطور کامل پایگاه مردمی اش را از دست داده و بدنبالش استقلال سیاسی اش را هم از دست داده و با آویزان شدن به قدرت های خارجی به مزدوری و نوکری برای شان روی آورد .
و دومین اشتباه بزرگ رجوی رفتن به عراق در اوج جنگ ایران و عراق و عقد قرار داد مزدوری تمام عیار برای صدام حسین و تشکیل ارتش به اصطلاح آزادی بخش و شرکت در جنگ علیه مردم ایران و سرباز کشی در مناطق مرزی و همچنین شرکت در جنگ داخلی عراق به نفع صدام و علیه اپوزیسیون صدام و کردکشی و سرکوب شیعیان جنوب عراق که آثار این اشتباه هم باعث یک موج بزرگ ریزش نیرویی در سازمان گشت و هم نفرت و کینه مردم ایران را از این سازمان تروریستی صد چندان کرد .
و اشتباه بزرگ دیگر رجوی این بود که بعد از اتش بس جنگ هشت ساله ایران و عراق و تخته شدن دکان عملیات ارتش رجوی بطور خاص بعد از شکست نظامی سختش در عملیاتی تحت عنوان فروغ جاویدان و کشته و مفقود شدن بیش از هزار و پانصد تن از نیروهای سازمان ؛ تصمیم گرفت در سال شصت و هشت طلاقهای اجباری را در سازمان تحت عنوان انقلاب کذایی مریم را که در اواخر سال شصت و سه که با یک طلاق مریم از ابریشم چی و به ازدواج در آمدن مسعود رجوی استارت خورده بود راه اندازی کرده و تکمیل کند و این امر باعث تبدیل شدن سازمان مجاهدین خلق به سازمان مسعود و مریم که بطور کامل بصورت فرقه ای اداره می شود و بدنبال آن رجوی که به دروغ مدعی به ارمغان آوردن آزادی برای مردم ایران بود با استالینی کردن مناسبات سازمان ؛ سرکوب و خفقان و سانسور شدید و نقض فاحش حقوق بشر را در تشکیلات فرقه ای اش به او ج رساند .لذا این مسئله باعث اعتراضات و مخالفت هاو ریزش نیرویی بزرگی در سازمان گشت و رجوی مجبور شد با راه اندازی زندان و شکنجه و اعدام در سال هفتاد و سه سرکوب و دیکتاتوری را به اوج برساند تا شاید بتواند تشکیلات مخوف و تار عنکوبتی اش را مهار کرده و حفظ کند .
ولی اوضاع به سبب اشتباهات فاحش رجوی بر وفق مرادش پیش نرفت و با جنگ آمریکا علیه عراق و سرنگونی صدام رجوی هم که حامی اصلی اش را از دست داده بود به مخفیگاه رفت و مریم رجوی هم به پاریس گریخت و نیروهای نگونبخت را در زیر بمباران ها تنها گذاشته و بعدش هم که خلع و سلاح شده و اشرف این قلعه استراتژیکی اش را از دست داد که این امر هم موجب ریزش نیرویی بزرگی شد که یک قلم حدود هزار نفر از جمله خودم جدا شده و به کمپ آمریکایی تیف رفتیم .
حال این بقایای تشکیلات رجوی هم با اخراج از عراق به کمپ تیرانا منقل شد و اکنون از آن ارتش به اصطلاح آزادیبخش جز مشتی نیروی وا رفته و زوار در رفته که اکثریت قریب به اتفاقش هم سالخورده و بیمار هستند چیزی باقی نمانده است که دیگر نه سلاح دارد و نه توان حمل سلاح دارد و از طرف دیگر هم این تشکیلات در عراق و بقول رجوی در جوار خاک میهن نیست و همچنین سرنوشت مسعود رجوی در هاله ای از ابهام هست و معلوم نیست که مرده یا زنده باشد. خلاصه اینکه این نیروها که قربانی اشتباهات رجوی هستند اکنون در کمپ تیرانا ؛ بدون عراق و اشرف و سلاح و بدون مسعود رجوی و با عدم کارایی انقلاب کذایی مریم بعنوان یک سلاح سرکوب نیروها و با انبوهی سوالاتی که سران سازمان و بطور خاص مریم رجوی قادر به جواب دادن نیستند ؛ حسابی بی انگیزه شده و ما شاهد موج ریزش نیرویی بزرگی هستیم و درست به همین دلیل هم هست که مریم رجوی سراسیمه و وحشت زده شده و مرتبا از پاریس به تیرانا می رود تا با اراجیفش به نیروهای مسئله دار و وارفته و روحیه باخته کمی روحیه تزریق کرده و از موج ریزش نیرویی بزرگ جلوگیری کند . ولی تجربه ثابت کرده چنین نخواهد شد و مریم رجوی که سعی می کند خلا رهبری را در فقدان مسعود رجوی در تشکیلات پر کند نمی تواند جلوی ریزش نیرویی در تیرانا را بگیرد و و این آخرین سنگرش را حفظ کند و تشکیلات را از این اوضاع نا به سامان و وخیم و اسف بار در بیاورد