خانواده ها و جداشده ها

با گذشت زمان و ناکامی هایی که گریبانگیر فرقه تروریستی رجوی گردید.فرقه در چندین مرحله با ریزش انبوه نیرو و جداشدن نفراتش در تشکیلات مواجه گردید.

طی این سالها هزاران نفر از طرق مختلف شامل فرار ، پناه بردن به کمیساریای پناهندگان ، تحمل زندان و شکنجه توسط فرقه ، اعتنایی به تهدیدهای فرقه نکردند و از فرقه رجوی جدا شدند . تعدادی از آنها به ایران بازگشتند و به آغوش پر مهر و محبت خانواده های خود پناه بردند و تعدادی هم سر از کشورهای اروپایی درآوردند. تعداد زیادی هم که ساکن خارج از کشور بودند ، با صدور اطلاعیه یا در خفا ، جدایی اشان را اعلام و به زندگی عادی خودشان پرداختند.

این افراد که متهم محسوب می شدند، با استفاده از عفو عمومی جمهوری اسلامی در ارتباط عاطفی و مامن خانواده های خود قرار گرفته و از اوضاع مناسب و بهتری بهره مند شده و تلاش نمودند تا کابوس زندگی درون تشکیلاتی فرقه رجوی را به فراموشی بسپارند .

در موارد معدودی خانواده ها در ارتباط با عزیزانشان  که بعد از جدایی به آنها پناه بردند ، با مشکلات روحی – روانی و تنگنا های معیشتی آنها مواجه شدند که امری طبیعی است .

به قول محققین و کارشناسان مربوطه « جداشدن فرد از فرقه ، بسی آسان تر از جدا شدن فرقه از فرد » است .

با توجه به اینکه اعضای فرقه رجوی تحت تاثیر مهیب ترین پراتیک های مانیپولاسیون ذهن و مغزشویی قرار گرفته اند که آثار آن به سادگی از بین نمی رود ، تعداد بسیار اندکی که در محدوده های زمانی خاص ، خانواده نتوانسته نیازهای ذهنی و مادی فرد را حل نماید ، به ناچار مجددا به سمت فرقه بازگشته و به زندگی ماشینی و بی روح خود ادامه دادند. از آنجا که اندک آن هم ، زیاد است . خانواده ها می توانند با مساعدت کارشناسان مشاوره ای انجمن نجات در مراکز تهران و استانها به یاری این تعداد قلیل از فرزندان خود بپردازند و با در میان گذاشتن موضوع با جداشده های با تجربه  که از مشاورین فداکار انجمن نجات هستند ، از وقوع  داستان نکبت بار دیگری که خدای ناکرده برای فرزندشان رقم خواهد خورد ، جلوگیری نمایند.

نقش انجمن نجات و اعتماد خانواده ها به انجمن صرفا همیاری و مساعدت ذهنی و روحی می باشد که با واکاوی فرد آسیب دیده ، کمک شایانی به بازسازی ذهنی و روانی فرد آسیب دیده است .