اعتراف خفت بار مریم رجوی و دخیل بستن وی به سازمان ملل برای ” دیدار با دستگیرشدگان ” خود حکایتی ست که مسبوق به سابقه میباشد .
در پی سخنرانی وزیر اطلاعات در نماز جمعه این هفته و ارائه گزارش از تلاش ها و دستاورد های این وزارتخانه در کشف و دستگیری تیم های جاسوسی و تروریستی ،مشخص شد که 116 تیم از دستگیرشدگان مرتبط با فرقه تروریستی رجوی بوده اند .
مریم رجوی و سخنگوی این تشکیلات با اطلاع یافتن از گزارش وزیر اطلاعات دولت ایران متوجه شدند که باز هم برای چند صدمین بار از نظام جمهوری اسلامی و نیروهای امنیتی رکب خورده و عقب مانده اند لذا با دستپاچگی تمام اولا ناگزیر به اعتراف و تایید سخنان وزیر اطلاعات شده و تازه مدعی شدند که آمار جاسوسی و اعزام مزدورانشان بسا بیشتر از 116 تیم میباشد وبرای اینکه از قافله عقب نمانند از دبیرکل ملل متحد درخواست نموده تا هیئت هایی را برای دیدار با دستگیرشدگان تعیین کند .
سخنگوی این فرقه تروریستی نیز اعلام نموده که دستگیری های سال 97 بسیار بیشتر بوده و وزیر اطلاعات عمدا دستگیری های اطلاعات سپاه را از قلم انداخته است .
و در ادامه مریم رجوی که هنوز از ضربه سهمگین گزارش وزیر اطلاعات گیج و منگ است ، عاجزانه از دبیرکل ملل متحد و شواری حقوق بشر و سازمانهای مدافع حقوق بشر درخواست نموده که دولت ایران ضمن اعلام اسامی دستگیرشدگان ، ملزم به رعایت حقوق آنان گردد .
این واکنش های هراس آلود فرقه رجوی از خود مریم گرفته تا سخنگوی تشکیلات یاد آور عملیاتهای تروریستی آنان در دهه های 70 و 80 میباشد که خاطرات ضربات مهلک تیم های ترور توسط نیرو های امنیتی ایران در آن زمان را در ذهنم تداعی میکند . از اعزام تیم زنان ( مرجان ملک ) گرفته تا تیم سعید ماسوری و تیم محمد عدلو و تیم مختار دیزگونی و ….. که ابتدا بطور کاملا سری و در سکوت کامل و البته با حمایت و پشتیبانی ارتش صدام برای انجام عملیات تروریستی وارد کشور میشدند و در صورت موفقیت هرکدام از تیم ها، دستگاه تبلیغاتی فرقه با تبلیغات گسترده در وصف تیم ها و افراد آن و ابعاد چند برابرشده عملیات گوش فلک را کر میکردند و در مواردی از جمله در وصف مرجان ملک و سعید ماسوری شخص رجوی چنان بادی در غبغب می انداخت و به سرودن اشعار بی وزن و قافیه میپرداخت و از قهرمانی های این تیم ها دادسخن میداد اما غافل از اینکه تیم ها در سکوت کامل توسط نیروهای اطلاعاتی امنیتی ایران دستگیر شده اند و وقتی چشمشان به واقعیت ایران باز شده است و متوجه دروغ های رجوی شده اند به همکاری کامل با دولت پرداخته و اهداف شوم و پلید رجوی علیه مردم و آسایش و امنیت ایران را افشا مینمودند که اسناد و افراد آن کاملا موجود میباشد .
اما پس از اعترافات و افشاگری های تیم های دستگیرشده ، شخص رجوی و دستگاه تبلیغاتی این تشکیلات پای در گل مانده به موضعگیری های مشابه موضعگیری فعلی مریم رجوی میپرداختند و لذا این اتفاقات از جمله اعزام تیم تروریستی و جاسوسی ، دستگیری آنان توسط نیروهای امنیتی ، ضربات مهلک اطلاعاتی و تبلیغاتی برای ما که بیش از 4 دهه شاهد و ناظر عملکرد این فرقه هستیم اگرچه نشان از اقتدار روز افزون نظام جمهوری اسلامی و امنیتی ایران دارد اما واکنش های فرقه رجوی کاملا آشنا و مسبوق به سابقه میباشد .
حال در پاسخ به مریم رجوی باید گفت :
1- برای همه کسانی که با این کارهای جاسوسی و ترویستی و ورود غیرقانونی نیرو به داخل کشورها آشنایی دارند واضح و آشکار است که بدون حمایت و پشتیبانی دولت ها ، از توان یک فرقه فرسوده و کهنه ، دور افتاده در کشور آلبانی کاملا خارج است و لطفا بفرمایید برای چه دولت و سیستمی پادویی ، جاسوسی و مزدوری میکنید ؟
2- اگر ناگزیر به اعتراف شده اید که گزارش وزیر اطلاعات دولت ایران درست است و تازه انتقاد دارید که آمار دستگیرشدگان را کم گفته و تازه دستگیرشدگان توسط اطلاعات سپاه را عمدا از قلم انداخته است، بفرمایید چرا قبلا از این گزارش خودتان اعلام نکردید و برای دفاع از نیرو های دستگیرشده خود زودتر دست به دامان سازمان ملل نشدید؟ حال که رکب خورده و مات و مبهوت از گزارشات و سخنرانی وزیر اطلاعات ایران شده اید بفکر حقوق مزدوران خود افتاده اید ؟
3- مشخصا از خود مریم رجوی سوال میکنم : شما که اینقدر حقوق انسانهای در بند را فوت آب هستید چرا بیش سی و چند سال است به فکر حقوق پایمال شده نیرو های در بند تشکیلات خود نیستید ؟ راستی ارتباط تلفنی با خانواده و پدر و مادر جزء حقوق اسرای در بند رجوی نبود که سالیان از آن محروم هستند و خود بنده نیز چندین بار برای فقط یک تماس با خانواده ام از شما تقاضا نموده که همواره با جواب منفی و تهمت بریده و وابسته به رژیم مواجه شدم ؟
4- راستی ملاقات و دیدار خانواده ها و پدر و مادران پیر و سالخورده ای که از اقصی نقاط ایران برای دیدار فرزندانشان به درب پادگان اشرف می آمدند از حقوق این افراد نبود ؟
5- راستی اسرای در بند تشکیلات شما و حتی جداشدگان آلبانی هیچ حق و حقوقی ندارند که شما در آنجا نیز با توسل به زد و بند های سیاسی با افراد کمیساریای به اصطلاح عالی پناهندگان و سایر حامیان آمریکایی تان آنها را از ابتدایی ترین حقوق محروم نموده اید ؟
6- اگر راست میگویید که نیروهایتان داوطلب هستند فقط به یک سوال اساسی و تکراری برای یکبار هم که شده پاسخ بدهید : فقط 24 ساعت درب همین پادگان و یا زندان و تشکیلات را باز بگذارید و اجازه دهید نمایندگان همین سازمان ملل که مخاطب امروز شماست برای دیدار و مصاحبه با نیروهای اسیر در تشکیلات اقدام نماید .
لطفا به همین چند سوال پاسخ واضح و روشن بدهید و عمل کنید تا پایه های لرزان تشکیلاتتان فرو ریزد .
علی مرادی